บทที่ 52 - ความจริงของเมืองผีร้าย

หน่วยปฏิบัติการพิเศษเรื่องลี้ลับ

ห้องทำงานหน่วยย่อยที่สิบสาม

ณ ใจกลางห้องสีขาวโพลนมีเครื่องจักรหน้าตาประหลาดตั้งอยู่

ขนาบซ้ายขวาของเครื่องจักรมีเตียงวางอยู่ข้างละเตียง

เตียงฝั่งซ้ายมีชายหนุ่มไร้ดวงตานอนอยู่ เบ้าตาของเขาบุ๋มลึกลงไป ส่วนเตียงฝั่งขวาเป็นชายอ้วนท่าทางเป็นมิตร

"หกวันแล้ว ชินอิจิเข้าไปในโลกจิตใจของหมอนั่นตั้งหกวันแล้ว!"

ฮาเซกาวะ มินาโกะแทบจะทึ้งผมสลวยของตัวเองจนกลายเป็นรังนกอยู่รอมร่อ

เธอจุดบุหรี่ขึ้นสูบอีกมวน อัดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วเดินไปที่เตียงของชายอ้วนก่อนจะพ่นควันใส่หน้าเขาเพื่อระบายอารมณ์

ฟุคุยามะ คาซึโระที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดและไม่ยอมพูดจาเช่นกัน

ทั้งสองคนคือผู้รับผิดชอบเคลียร์คดีของมิซากิในดันเจี้ยนเรื่องเล่าสยองขวัญแดนเกาะนั่นเอง

ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนเตียงทั้งสองคนไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด

มินาโกะเริ่มสติแตกอีกครั้ง "หกวันข้างนอกนี่เท่ากับอยู่ในนั้นตั้งหกสิบปีเลยนะ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นทำไมชินอิจิถึงแก้ปัญหาไม่ได้สักทีแม้จะผ่านไปหกสิบปีแล้ว ปัดโธ่เว้ย!"

เธอเดินไปที่เตียงของชายหนุ่มตาบอดอีกครั้ง

อยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือแต่ก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ

ฟุคุยามะ คาซึโระทำได้เพียงส่ายหน้า

"ไม่มีใครคาดคิดหรอกว่าชินอิจิจะพลาด เบื้องบนต้องหมกเม็ดข้อมูลของคนร้ายแน่ๆ เรื่องเล่าสยองขวัญที่แทรกซึมเข้าไปในสมองคนร้ายอาจจะไม่ใช่ระดับ B แต่อาจจะเป็นระดับ A หรือไม่ก็ระดับ S ไปเลย ไม่งั้นมันไม่มีเหตุผลที่จะเป็นแบบนี้หรอก ... "

ทั้งคู่รู้ดีว่าสถานการณ์แบบนี้ชินอิจิคงไม่รอดแล้ว

ร่างกายของเขายังมีชีวิตอยู่แต่สติสัมปชัญญะน่ะสิ ... จะทนรับไหวจริงๆ เหรอ

ชินอิจิที่มีพลังในการรีเซตลูปความตายจะต้องทนทรมานอยู่กี่ปี เขาจะยืนหยัดต่อไปได้ยังไงกัน

ทุกคนต่างรู้คำตอบดี

ถึงแม้เบื้องบนจะสั่งให้ลอยแพชินอิจิไปตั้งนานแล้วก็เถอะ

แต่พวกเขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง

มิตรภาพเจ็ดปีของทีมสามคนต่อให้รู้ว่าหมดทางรอดก็ยังอยากจะพยายามจนถึงที่สุด

มินาโกะขยี้บุหรี่ในมืออย่างแรงก่อนจะตะโกนไปที่มุมห้อง "มิซากิ ไปเอาแฟ้มประวัติคนร้ายมาให้ฉันดูอีกรอบซิ"

"ค่ะ"

เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มผิวขาวสะอาดสะอ้านขานรับ

เธอวิ่งเตาะแตะไปตามพื้นห้องสีขาวกว้างใหญ่

เมื่อไปถึงหน้าตู้เก็บเอกสารเธอก็แหงนมองแฟ้มปึกหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุด

เขย่งปลายเท้าแล้วยื่นมือออกไป

เอื้อมไม่ถึง

ลองกระโดดดูก็ยังเอื้อมไม่ถึงอยู่ดี

ฟุ่บ ...

เธอลอยตัวขึ้นไปหยิบแฟ้มปึกนั้นลงมา

"ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามใช้พลังวิญญาณในอาคาร!"

มินาโกะตะคอกใส่

"แง ... "

มิซากิทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

"เอาน่าๆ แฟ้มมันอยู่ตั้งสูง ถ้ามิซากิจังไม่ทำแบบนั้นแล้วจะหยิบถึงได้ยังไงล่ะ" ฟุคุยามะรีบเข้ามาห้ามทัพ

"ก็บันไดมันมีตั้งไว้ให้ไม่ใช่หรือไง ถ้ายอมหยิบไม่ถึงทำไมไม่ผลักตู้ให้ล้มไปเลยล่ะ พังตู้ให้แหลกเป็นชิ้นๆ ก็หยิบของข้างในได้เหมือนกันนั่นแหละ!"

ดูเหมือนสภาพจิตใจของมินาโกะจะปกติสุขดีเหลือเกิน

มาเอดะ มิซากิไม่ต่อล้อต่อเถียง เธอเพียงแค่เดินถือปึกเอกสารเข้ามาเงียบๆ

'อีร่านนมโตไร้สมองเอ๊ย แม่ยั้งใจไม่ให้ตบหน้าแกแทบไม่ไหวแล้ว'

เธอสบถในใจ

แต่ใบหน้ายังคงดูอ่อนหวานเชื่อฟัง

ฟุคุยามะมองข้อความความคิดที่ลอยอยู่เหนือหัวของมิซากิ เขาเม้มปากแน่นโดยไม่หลุดคำพูดใดออกมา

มินาโกะรับปึกแฟ้มเอกสารมาแล้วเริ่มไล่ดูทีละแฟ้ม

[ทำไมแม่หมูถึงร้องโหยหวนกลางดึก ฝีมือเรื่องเล่าสยองขวัญงั้นหรือ]

ไม่ใช่แฟ้มนี้

[ความลับที่บอกใครไม่ได้ของสุนัขตัวผู้กับผีสาว]

นี่ก็ไม่ใช่

[บั้นท้ายที่ติดค้างอยู่ในโทรทัศน์]

อันนี้ก็ไม่เกี่ยว

[R18: ปลดล็อก! ฮาตาโนะ ... ฉบับไม่เซ็นเซอร์]

"คาซึโระ นายเอาของพรรค์นี้เข้ามาในที่ทำงานทำไมเนี่ย"

มินาโกะขมวดคิ้ว

ฟุคุยามะ คาซึโระทำหน้าซื่อตาใส "ของชินอิจิคุงต่างหากล่ะครับ"

เวรเอ๊ย โยนขี้ให้คนตาบอดเฉยเลย

มินาโกะขี้เกียจต่อปากต่อคำกับฟุคุยามะ

เธอเปิดดูแฟ้มเอกสารฉบับถัดไป

[คดีคนบ้าฆ่าคน]

[รายละเอียด: เป้าหมายชื่ออุเอโนะ ยาสุฮิโตะ เป็นผู้ป่วยโรคหลายบุคลิก ตามคำวินิจฉัยของแพทย์ผู้รักษาระบุว่าในตัวเขามีบุคลิกซ้อนอยู่ถึงสิบแปดบุคลิกและมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ]

[บุคลิกส่วนใหญ่ในตัวเขาไม่มีพฤติกรรมรุนแรงและไม่มีประวัติอาชญากรรม ครอบคลุมผู้คนหลากหลายช่วงวัย เพศ และสัญชาติ]

[จอห์น สมิธ: ชาวอเมริกัน วัยสี่สิบสองปี เป็นคนอัธยาศัยดีและรักเด็ก]

[ซุนเสี้ยวชวน: ชาวจีน (ยังเป็นที่กังขา) วัยสามสิบห้าปี เป็นคนสุภาพเรียบร้อยและไม่ชอบสบถคำหยาบ]

[ตงเสวี่ยเหลียน: ชาวญี่ปุ่น (อ้างว่าเป็นผู้อพยพชาวจีน) อ้างว่าอายุสิบสี่ปี แต่บุคลิกอื่นๆ บอกว่าอายุจริงคือยี่สิบหกปี]

[XXX: ... ]

ไล่อ่านลงมาเรื่อยๆ บุคลิกเหล่านี้ก็ไม่ได้มีความผิดปกติอะไรนัก

จนกระทั่งมาถึงบุคลิกที่สิบเก้า

[เสี่ยวหง: รูปลักษณ์เป็นเด็กผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีแดง ชอบรอยยิ้ม มีพฤติกรรมนิยมความรุนแรงในระดับที่เกินกว่าจะเข้าใจได้ แค่ปรากฏตัวครั้งแรกก็ฆ่าคนไปถึงเก้าคน]

[จากการประเมินเบื้องต้นคาดว่านี่คือบุคลิกที่เกิดจากเรื่องเล่าสยองขวัญ ยังไม่ทราบพลังความสามารถที่แน่ชัด แหล่งที่มายังเป็นปริศนา ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัดว่าเกิดจากจิตใต้สำนึกของอุเอโนะ ยาสุฮิโตะสร้างขึ้นมาเองหรือถูกเรื่องเล่าสยองขวัญแทรกซึมเข้าครอบงำกันแน่]

[หลังจากเรากักขังเสี่ยวหงไว้ได้ แผนกพิสูจน์หลักฐานก็ลงความเห็นว่าไม่สามารถกำจัดเธอด้วยการฆ่าร่างต้นทิ้งโดยตรงได้]

[ข้อสรุปและข้อเสนอแนะ: จากคุณสมบัติของเรื่องเล่าสยองขวัญ ขอเสนอให้ส่งเจ้าหน้าที่แทรกซึมเข้าไปในโลกจิตใจของอุเอโนะ ยาสุฮิโตะเพื่อกำจัดเสี่ยวหง แต่ต้องระวังให้ดีเพราะพลังที่เธอแสดงออกมาให้เห็นภายนอกอาจจะแตกต่างจากในโลกจิตใจจึงต้องปฏิบัติภารกิจด้วยความระมัดระวังสูงสุด]

[ระดับการประเมินขั้นสุดท้าย: เรื่องเล่าสยองขวัญระดับ B]

พอเปิดดูหน้าต่อไปก็เป็นข้อมูลการทดลองแบบละเอียดซึ่งมินาโกะเคยอ่านมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

"ดูจากปริมาณ 'สสารหายนะ' ที่ตรวจวัดได้และตัวชี้วัดจากข้อมูลการทดลองทั้งหมดมันก็เห็นชัดๆ ว่าเป็นแค่เรื่องเล่าสยองขวัญระดับ B นี่นา ... "

ขนาดมิซากิที่เป็นระดับ A ยังรับมือได้ง่ายกว่านี้ตั้งเยอะ

มินาโกะทึ้งผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไปหมด เธอนั่งจ้องเอกสารบนโต๊ะแล้วพลิกไปพลิกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้ายังหาต้นตอของปัญหาไม่เจอชินอิจิก็คงไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว

เบื้องบนเริ่มมีคำสั่งลงมาแล้วว่าภายในสามวันต้องย้ายเสี่ยวหงไปที่ศูนย์กักกัน ซึ่งนั่นหมายความว่าวิญญาณของชินอิจิก็จะต้องถูกขังลืมไปด้วย

"ใครก็ได้ช่วยชินอิจิทีเถอะ ต่อให้ต้องแลกด้วยร่างกายฉันก็ยอม!"

พอฟุคุยามะได้ยินประโยคนั้น จู่ๆ เขาก็นึกถึงบทพูดคุ้นหูในหนังขึ้นมาผิดจังหวะ

"คุณนายครับ คุณคงไม่อยากให้สามีของคุณ ... "

เฮ้อ

ถ้ามันมีเรื่องแบบนั้นจริงๆ ก็คงดีสิ

ในโลกนี้มันจะมีพระผู้ช่วยที่ไหนที่ยอมช่วยชีวิตคนแลกกับค่าตอบแทนง่ายๆ แบบนั้นกันล่ะ

บนรถเมล์

จี้อี้สังเกตเห็นว่าป้ายรถเมล์เหลือแค่สามป้ายเท่านั้น

สถานีต้นทางหอคอยปีศาจชั้น 14 ผ่านถนนปรโลก และสถานีปลายทางคือเมืองผีร้าย

งานเลี้ยงเทพมารจบลงแล้วงั้นเหรอ

โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ได้ไปไม่อย่างนั้นคุณหนูแมวคงถูกลิขิตให้ตายชัวร์ๆ

ถึงแม้ว่าการที่เขาไม่ไปร่วมงานจะทำให้ระดับความยากของเกมพุ่งสูงขึ้น แต่ระดับความยากเดิมก็ไม่ได้หมูเลยสักนิด

"ตาแก่ตาบอดไม่รู้ตัวว่าตัวเองคือคนเป็น ส่วนเสี่ยวหงที่ควรจะเป็นฆาตกรกลับกลายเป็นเหยื่อ"

จี้อี้กระซิบข้างหูคุณหนูแมว

ลมหายใจที่รดต้นคอทำเอาเธอรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลยแต่ก็ต้องทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไป

บนรถเมล์มันเงียบเกินไปถ้าอยากจะปรึกษาแผนการรบแบบลับๆ ก็ต้องเลิกทำตัวกระมิดกระเมี้ยนได้แล้ว

"ความจริงก็คือ ตาแก่ตาบอดเป็นคนนอกที่ถูกแยกออกจากผีเจ้าถิ่น เขาคือ 'คนเป็น' และมีพลังย้อนเวลาแห่งความตายที่โกงสุดๆ ดูเหมือนตอนนี้พลังนั้นจะยังไม่มีข้อจำกัดอะไรด้วย"

"เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือการฆ่าเสี่ยวหง แต่จับพลัดจับผลูกลายมาเป็นสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ ... "

"อืม ฉันเข้าใจแล้วคุณจีป้า ช่วยเลิกเลียหูฉันได้ไหม"

คุณหนูแมวพูดแทรกขึ้นมา

"อ้อ ขอโทษที" จี้อี้หดคอกลับมาเล็กน้อย "ข้างนอกมันมืดน่ะ มองไม่ค่อยเห็น"

เขาปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลและทุ้มต่ำลง

"ดังนั้น พลังอีกอย่างของเสี่ยวหงก็ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ... "

"การบิดเบือนการรับรู้"

[จบแล้ว]