บทที่ 20 - ผู้พิพากษา ทริกเกอร์ตายทันที!

ในวินาทีนั้น

จี้อี้ใช้สมองคิดทบทวนไปมานับครั้งไม่ถ้วน

แม้จะมีแวบหนึ่งที่เขาเดาว่านี่คือการบอกใบ้แบบสองแง่สองง่าม

แต่เขาก็ปัดตกความคิดนั้นไปอย่างรวดเร็ว

เวลา สถานที่ ความรู้สึก มีอะไรที่เข้าเค้าบ้างล่ะ

ยอมลงทุนทำถึงขนาดนี้เพื่อดึงดูดความสนใจของจี้อี้ สรุปแล้วเธอกำลังบอกใบ้อะไรกันแน่

หน้าอกเหรอ

ข้างใต้หน้าอกคือหัวใจ หรือว่าตอนตอบคำถามต้องตอบจากใจจริง

ก็ไม่น่าจะใช่

ต่อให้ใช่ ตอนนี้คำตอบก็ถูกเขียนลงไปแล้วและไม่มีทางแก้ไขได้อีก

ถ้าสิ่งที่เธอต้องการบอกใบ้ไม่ใช่หน้าอกล่ะก็ ...

มือเหรอ

ทำไมถึงเป็นมือล่ะ

หรือว่า ...

"ฉันรู้แล้วว่าจะแก้เกมนี้ยังไง!"

ถังหูลู่เขียนกระดาษข้อสอบจนแทบไม่มีที่ว่างเหลือ

หลังจากเขียนเสร็จ เขาก็เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ถ้าเขียนจนเต็มพื้นที่ว่างไปหมด แล้วถ้าเกิดมีคำถามข้อที่ 14 โผล่มาจะทำยังไงล่ะ

" ... "

เขาอยากจะตบหน้าตัวเองสักหลายๆ ฉาด

แต่ก็กลัวว่าผู้คุมสอบจะหาว่าเขากำลังส่งซิกอีก

ในตอนนั้นเอง

โครมคราม โครมคราม

เสียงโต๊ะเก้าอี้กระแทกกันดังมาจากด้านหลัง

รูม่านตาของถังหูลู่หดเกร็งลงอย่างฉับพลัน

ใครมันกล้าทำเรื่องแบบนี้วะ

เขาเงยหน้าขึ้นมองผู้คุมสอบ

ผู้คุมสอบไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย ต่อให้เสียงโต๊ะเก้าอี้กระแทกกันด้านหลังจะดังขึ้นเรื่อยๆ ก็ตาม

ปัง ปัง ปัง!

ตึง ตึง ตึง!

เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ผู้คุมสอบก็ยังคงยืนนิ่งเฉย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!

ด้านหลังห้องเรียนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน

พรึ่บ

บนโต๊ะหน้าชั้นเรียน กระดาษข้อสอบที่เจ๊เซี่ยเพิ่งส่งไปเมื่อครู่ปลิวว่อนขึ้นมาโดยไม่มีลมพัด

" ?"

ถังหูลู่ยิ่งงงหนักกว่าเดิม

พรึ่บพรั่บ พรึ่บพรั่บ

กระดาษอีกหลายแผ่นบนโต๊ะหน้าชั้นเรียนปลิวว่อนกระจายไปทั่ว

ผู้คุมสอบทำเป็นมองไม่เห็นและยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

ดูเหมือนว่าในสายตาของเธอจะมีแค่ผู้เข้าสอบทั้งห้าคนเท่านั้น ขอแค่ผู้เข้าสอบทั้งห้าคนไม่ฝ่าฝืนกฎ เธอก็จะไม่เคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น

ไม่นานนัก

เสียงอึกทึกวุ่นวายที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็เงียบลง

กระดาษข้อสอบของแมวของชเรอดิงเงอร์ก็ลอยกลับไปอยู่บนโต๊ะหน้าชั้นเรียนอย่างน่าประหลาด

เหลือเพียงเสียงเขียนหนังสือดังแว่วมาจากมุมห้องด้านหลังเท่านั้น

สิบห้านาทีต่อมา

"หมดเวลา"

ก่อนที่ผู้คุมสอบจะเอ่ยปาก จี้อี้ก็วางปากกาลงก่อนแล้ว

[ไว้คราวหน้า (บัฟ) ในช่วงเวลาที่แสดงผล คุณจะไม่มีวันไปถึงสถานที่ที่กำหนดได้เลย (นับถอยหลัง 0:13:36)]

สำหรับเขาแล้ว การไม่มีนาฬิกาไม่ใช่ปัญหามาตั้งแต่ต้น

คูลดาวน์ของสกิลนี่แหละคือนาฬิกาจับเวลาชั้นดีเลย

"ต่อไปนี้ฉันจะตรวจข้อสอบและให้คะแนนทีละคน"

ผู้คุมสอบพูดพลางหยิบกระดาษข้อสอบของคุณหนูแมวขึ้นมา

เธอกวาดสายตาอ่านคร่าวๆ

"หกสิบคะแนน สอบผ่าน"

จากนั้น ผู้คุมสอบก็เดินลงมาจากแท่นหน้าชั้นเรียนและตรงไปยังที่นั่งของถังหูลู่ที่อยู่ใกล้ที่สุด

ผู้คุมสอบ "เก้าสิบหกคะแนน ... "

ทุกคนตกตะลึง

"ยอดเยี่ยมมาก น่าเสียดายที่ทำโจทย์คณิตศาสตร์ผิดไปสองข้อ"

ทุกคน " ... "

"เกือบลืมไปเลย ... ขอเก็บกระดาษข้อสอบของผู้เข้าสอบที่ขาดสอบก่อนก็แล้วกัน"

เธอเดินไปที่หลังห้อง

"ขาดสอบเหรอ"

ถังหูลู่ไม่เข้าใจ

พอหันหลังกลับไป ถึงได้เห็นว่าบนโต๊ะเรียนว่างเปล่าตัวหนึ่งหลังห้องมีกระดาษข้อสอบวางอยู่

นั่นน่าจะเป็นที่นั่งของห่าวโหย่วเฉียน

ผู้คุมสอบหยิบกระดาษข้อสอบขึ้นมา "ทำถูกแค่โจทย์คณิตศาสตร์เท่านั้น ... ยี่สิบคะแนน"

น่องไก่กับถังหูลู่ " ?"

นอกจากคุณหนูแมวแล้ว ก็มีแค่จูเก่อเติงเพ่าเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาอยู่ใกล้หลังห้องมากที่สุด จึงรู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของจี้อี้

จี้อี้สลับกระดาษข้อสอบของตัวเองกับกระดาษข้อสอบเปล่าของห่าวโหย่วเฉียน

ความวุ่นวายสุดขีดที่เกิดขึ้นหลังห้องเมื่อครู่นี้

ทั้งโต๊ะเก้าอี้ที่ขยับเอง ทั้งกระดาษที่ปลิวว่อนไปทั่ว

จูเก่อเติงเพ่ายังโดนดีดหน้าผากไปทีนึงด้วยซ้ำ

มันคือการที่จี้อี้ใช้สกิลที่คล้ายกับพลังจิตควบคุมสิ่งของนั่นเอง

ที่น่าเหลือเชื่อก็คือ ผู้คุมสอบกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย!

เขาเกือบจะคิดว่าดันเจี้ยนนี้มันเกิดบั๊กขึ้นมาแล้วซะอีก!

แต่พอลองคิดดูดีๆ จี้อี้แค่หาช่องโหว่ของกฎการสอบต่างหาก

อะไรที่กฎไม่ได้ห้าม ก็ย่อมทำได้สิ

แต่จี้อี้ทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ

ในเมื่อหน้าต่างสถานะถูกล็อก พลังวิญญาณเหลือ 0 สกิลสายเวทมนตร์ส่วนใหญ่ก็น่าจะใช้ไม่ได้สิ

เมื่อผู้คุมสอบเดินเข้ามาใกล้ จูเก่อเติงเพ่าก็หยุดคิดฟุ้งซ่าน

"เจ็ดสิบคะแนน สอบผ่าน"

ผู้คุมสอบเก็บกระดาษข้อสอบแล้วเดินตรงไปหาจี้อี้ที่อยู่ใกล้ที่สุด

" ... หกสิบคะแนน สอบผ่าน"

จี้อี้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

เขาอ้างอิงคำตอบของคุณหนูแมว แล้วโยงความผิดของตัวเองเข้ากับเรื่องของมิซากิและคดีลักพาตัวเด็กหญิง

เขาเขียนคำสารภาพบาปที่ดูสวยหรูแต่กลวงโบ๋ลงไป ส่วนเรื่องบาปที่แท้จริงนั้นเขาไม่ได้เขียนลงไปเลย และเขาก็เขียนไม่ออกด้วย

แต่แค่นั้นมันยังไม่พอหรอก

เขาใช้ [วิชาอัญเชิญ มือที่มองไม่เห็น] ไปขโมยแผนผังที่นั่งมาดู จนได้รู้ว่าร่างที่เขาใช้อยู่ชื่อ ฟูจิวาระ เคยะ

แล้วเขาก็ไปค้นชื่อครูใหญ่ของโรงเรียนประถมซากุระยามะจากกองเอกสารกระจัดกระจายจนเจอชื่อ ฟูจิวาระ ทาโร่

"ในฐานะญาติของฟูจิวาระ ทาโร่ ฉันมีความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงที่ทำเรื่องนู้นเรื่องนี้ ... แล้วก็ยังทำเรื่องนั้นเรื่องนี้อีก ... จนเป็นเหตุให้เด็กหญิงผู้บริสุทธิ์ต้องเสียชีวิต"

นี่คือใจความสำคัญที่จี้อี้เขียนลงไป

มีแต่คำพูดสวยหรูที่ไม่มีข้อมูลสำคัญอะไรเลย

แต่ในแง่ของการสารภาพบาปแล้ว อย่างน้อยก็ถือว่าสอบผ่านล่ะนะ

จี้อี้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกอีกครั้ง

คราวนี้การผ่านดันเจี้ยนคงจะมั่นคงขึ้นเยอะแล้ว

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ผู้คุมสอบก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าน่องไก่พอดี

"ห้าสิบห้าคะแนน ... สอบไม่ผ่าน"

" ?!"

ในพริบตานั้น จี้อี้ถึงกับสะดุ้งเฮือก!

"การพิพากษา ... เริ่มต้นขึ้น"

แคร่ก

ใบหน้าของผู้คุมสอบฉีกขาดตั้งแต่ปลายจมูก ผิวหน้าเปิดอ้าออกราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

ภายใต้ใบหน้านั้น เต็มไปด้วยซี่ฟันแหลมคมที่เรียงตัวกันเป็นตะขอ

กร้วม!

สีหน้าของเซียนจุนน่องไก่หยุดชะงักอยู่ที่ความตกตะลึงสุดขีด

เพราะคอของเขาถูกกัดจนขาดกระจุย และศีรษะก็กระเด็นหลุดออกไป

[ผู้เล่น เซียนจุนน่องไก่ เลเวล 9 เสียชีวิตแล้ว]

"อ๊าก!!!"

ถังหูลู่ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

[ผู้พิพากษา] เก็บกระดาษข้อสอบที่เปื้อนเลือดขึ้นมา แล้วค่อยๆ เดินกลับไปที่หน้าชั้นเรียน

ผิวหน้าของเธอค่อยๆ ปิดสนิทและกลับคืนสู่สภาพปกติ กลายเป็น [ผู้คุมสอบ] อีกครั้ง

เธอจัดเรียงกระดาษข้อสอบทั้งหกแผ่นอย่างเป็นระเบียบ แล้ววางลงบนโต๊ะหน้าชั้นเรียน

หันหลังเดินไปที่ประตูห้องเรียน

เปิดประตูออก แล้วก้าวเดินออกไปสู่ความมืดมิดในโถงทางเดิน

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าส้นสูงจางหายไปอย่างรวดเร็ว

" ... "

ทั้งสี่คนที่เหลืออยู่ในห้องต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

"ปัง"

จี้อี้ตบโต๊ะดังลั่นทำลายความเงียบ

"อย่ามัวแต่อึ้งสิ เซียนจุนน่องไก่ตายแบบมีเงื่อนงำเกินไปแล้ว"

เขาพุ่งตรงไปที่หน้าชั้นเรียนทันที

"คงไม่ใช่เพราะว่าเขียนหนังสือหวัดจนผู้คุมสอบอ่านไม่ออกหรอกมั้ง"

เมื่อได้ยินดังนั้น นอกจากถังหูลู่ที่ยังคงยืนสั่นอยู่กับที่แล้ว คุณหนูแมวและจูเก่อก็รีบตามไปดูด้วย

ทั้งสามคนพลิกหากระดาษข้อสอบที่เปื้อนเลือด

โชคดีที่รอยเลือดไม่ได้บังตัวหนังสือ ทำให้ยังพอมองเห็นเนื้อหาได้อยู่

"ฉันชื่อมุรายามะ ยูยะ เป็นนักเขียน เดินทางมาที่เมืองคุจิบะเพื่อเก็บข้อมูลหาแรงบันดาลใจในการเขียนหนังสือ"

ลายมือถึงจะหวัดไปหน่อย แต่ก็ยังพออ่านออกได้ชัดเจนกว่าลายแทงแทงหมาที่เขาเขียนไว้เยอะ

"ฉันบังเอิญไปรู้เรื่องคดีลักพาตัวเด็กหญิงต่อเนื่องเข้า ด้วยความที่อยากจะได้ข้อมูลไปเขียนหนังสือ ฉันก็เลยสืบสวนเรื่องนี้ จนได้พบกับความจริงที่อยู่เบื้องหลัง"

"ถึงแม้จะเห็นการ ฟหกรม และ แต่ฉันก็ยอมละทิ้งศีลธรรมความเป็นคน เพื่อที่จะเขียนหนังสือขายดีให้ได้จนแทบจะเสียสติ ฉันไม่ได้เอาเรื่อง ไป ฉันรู้สึกเสียใจมากจริงๆ"

เนื้อหาหลังจากนั้นมีรอยขีดเขียนยึกยือเหมือนกับในกระดาษวิเคราะห์ของเขาแทรกอยู่เป็นระยะ

ที่น่ากลัวก็คือ ดูเหมือนน่องไก่จะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังเขียนอะไรอยู่

"อย่างนี้นี่เอง ... อย่างนี้นี่เอง"

จี้อี้หรี่ตาลง แววตาอันคมกริบราวกับพร้อมจะฆ่าคนได้

"การแทรกแซงการรับรู้ของผีหัวขาดมันมีมาตั้งแต่แรกแล้ว เพื่อสกัดกั้นข้อมูลทั้งหมดไม่ให้ออกไปจากเมืองคุจิบะแห่งนี้"

"เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเราไม่ใช่การลงมือฆ่าคนที่ทำร้ายมิซากิด้วยตัวเอง แต่เป็นการสืบหาความจริงต่างหาก นั่นแหละคือกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่ชัยชนะ!"

"คุณหนูแมว จำโทรศัพท์สายแรกที่พวกเราคุยกันได้ไหม ตอนนั้นที่ฉันถามย้ำเรื่องชื่อเมืองกับชื่อโรงเรียนในหนังสือพิมพ์ เป็นเพราะว่ามันถูกแทรกแซงอยู่ คลื่นโทรศัพท์ไม่สามารถส่งผ่านข้อมูลชื่อพวกนั้นได้ ฉันก็เลยไม่ได้ยินเนื้อหาสำคัญเลยสักนิด"

คุณหนูแมวทำท่าครุ่นคิด

"ความจริงที่น่องไก่วิเคราะห์ออกมาได้ พอเขียนลงกระดาษก็กลายเป็นลายแทงแทงหมา นั่นเป็นเพราะเขาถูกแทรกแซงการรับรู้อย่างหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ขนาดพวกเราขอให้เขาอธิบายเนื้อหาให้ฟัง เขาก็ยังจับใจความสำคัญไม่ได้เลย ปิดบังกันถึงขนาดนี้ แสดงว่ากุญแจชี้วัดผลแพ้ชนะก็คือข้อมูลในปีนั้นนั่นเอง!"

จูเก่อเติงเพ่าเบิกตากว้าง มิน่าล่ะ ข้อมูลสำคัญในสมุดบันทึกของมิซากิถึงได้ถูกรอยเลือดบังเอาไว้หมด

"นั่นก็หมายความว่า การจัดฉากฆ่าในห้องสอบครั้งนี้ เป้าหมายหลักก็คือต้องการจะพุ่งเป้าไปที่เซียนจุนน่องไก่งั้นเหรอ"

ไม่มีใครตอบคำถามเขา

เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว

บุคคลสำคัญที่สามารถชี้ชะตาผลแพ้ชนะได้ จำเป็นต้องตาย

และเมื่อเขาตายไปแล้ว

โอกาสชนะของผู้เล่นก็จะลดฮวบลงทันที

"แม่งเอ๊ย คิดว่าใช้แผนสกปรกแบบนี้แล้วแกจะชนะงั้นเหรอ"

ดวงตาของจี้อี้แดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ดูน่ากลัวสุดๆ

"แกพลาดแล้ว สิ่งเดียวที่แกไม่ควรทำเลยก็คือการเปิดเผยตัวตนของผีหัวขาด เพื่อแลกกับการฆ่าน่องไก่นี่แหละ!"

ใช้งานการ์ดสกิล!

[ชื่อไอเทม วิชาอัญเชิญ ผีหั่นศพ]

[คุณสมบัติการ์ดสกิล สกิลเรียกใช้ หายไปหลังจากใช้งานสองครั้ง]

[ผลลัพธ์ อัญเชิญผีหั่นศพหนึ่งตน กำหนดเป้าหมายเพื่อให้ไล่ล่าได้]

[เงื่อนไขการใช้งาน จำเป็นต้องมีร่องรอยข้อมูลของเป้าหมาย]

[เงื่อนไขการเรียนรู้ ไม่มี]

[หมายเหตุ สกิลนี้ก็เหมือนกับการทำคุณไสย เพียงแต่ต้องส่งพนักงานไปฟันคนถึงที่ แต่สุดท้ายผลลัพธ์มันก็ออกมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ]

[จบแล้ว]