บทที่ 4 - ตู้โทรศัพท์สีแดง

[ระดับความยาก ....... (ข้อผิดพลาด)]

[กำลังแก้ไขระดับความยากของดันเจี้ยน]

[แก้ไขเสร็จสิ้น]

[ระดับความยาก ฝันร้าย]

สายลมพัดโชยมาจากทะเล

ความหนาวเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในยามราตรีอันเงียบสงัด

ภายในห้องที่มืดมิดและชวนขนหัวลุก มีเทียนไขสองเล่มวางอยู่บนโต๊ะฝั่งหนึ่ง

เล่มหนึ่งกำลังส่องสว่าง

ส่วนอีกเล่ม ... ดับลงแล้ว

ห่าวโหย่วเฉียนถือไพ่ในมือ ขมวดคิ้วครุ่นคิด เทียนไขฝั่งขวาเหลืออยู่เพียงเล่มเดียวแล้ว ซึ่งนั่นหมายความว่าเขาเหลือชีวิตในเกมตานี้เพียงแค่ชีวิตเดียว

เขากำลังเล่นไพ่กับผี

เงาดำเลือนรางตรงหน้ากำลังรอการเคลื่อนไหวตาต่อไปของเขาอยู่

[ผู้เล่น จี้อี้ เลเวล 7 เข้าร่วมดันเจี้ยน]

[ระดับความยากของดันเจี้ยนมีการเปลี่ยนแปลง]

[ระดับความยากของดันเจี้ยนปัจจุบัน ฝันร้าย]

"บัดซบเอ๊ย!"

ห่าวโหย่วเฉียนสบถด่าลั่น มองดูพลังโจมตีและพลังชีวิตของมอนสเตอร์ในโซนอัญเชิญของฝั่งตรงข้ามที่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวด้วยความตกตะลึง

"เดิมทีระดับยากมันก็เล่นยากพออยู่แล้ว! พอไอ้คนที่ชื่อจี้ปาเข้ามา ทำไมระดับความยากถึงอัปเกรดขึ้นไปอีกล่ะเนี่ย!"

ปัญหาคือไอ้เวรจี้ปานี่ดูยังไงก็ไม่ใช่ตัวแบกชัดๆ เพิ่งเลเวล 7 เอง!

ตอนนี้เกมไพ่ตานี้มันเล่นต่อไม่ได้แล้ว!

ไม่มีทางชนะเลย!

"ฉันขอเลือกใช้บุพการีเป็นเครื่องสังเวย! อัญเชิญซิงโคร ราชันปีศาจร้อยตา ออกมา และขอเอาท์มอนสเตอร์ของฝั่งตรงข้ามทั้งหมดออกจากการเล่น!"

ห่าวโหย่วเฉียนกระแทกไพ่ลงบนโต๊ะอย่างฉุนเฉียว จากนั้นก็ยื่นมือออกไปหวังจะกวาดไพ่ในโซนของฝั่งตรงข้ามทิ้งดื้อๆ

"อ๊าก!"

สิ้นเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนา เทียนไขก็ดับวูบลงและห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด

[ผู้เล่น ห่าวโหย่วเฉียน เลเวล 14 เสียชีวิตแล้ว]

มองดูข้อความที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกะทันหัน

จี้อี้ถึงกับชะงัก

"ไก่อ่อนเกินไปหรือเปล่า เพิ่งเข้ามาในเกมก็ตายซะแล้ว"

แต่ก็ยังดีที่คนที่ชื่อห่าวโหย่วเฉียนคนนี้เลเวลค่อนข้างสูง จึงพอรับบทลงโทษจากการตายได้อยู่บ้าง

จี้อี้เคยศึกษาเรื่องนี้ในหมวดคำถามที่พบบ่อยมาแล้ว

บทลงโทษของการตายในดันเจี้ยนคือการถูกลดเลเวล

ระดับง่ายจะไม่มีบทลงโทษเมื่อตาย ระดับปกติลด 1 เลเวล ระดับยากลด 2 เลเวล ระดับฝันร้ายลด 3 เลเวล และระดับนรกแตกลด 5 เลเวล

หากเลเวลมีไม่พอให้ลดก็จะตายไปจริงๆ

นี่คือเกมชี้เป็นชี้ตายที่แสนโหดร้าย ความเร็วในการเก็บเลเวลไม่มีทางเทียบได้กับการตายในดันเจี้ยนระดับสูงเพียงครั้งเดียวหรอก

อัตราความทนทานต่อความผิดพลาดของเกมนี้ถือว่าต่ำมากจริงๆ

แต่โชคยังดีที่ในร้านค้าเกมมีไอเทมประกันชีวิตขายอยู่ ซึ่งสามารถบังคับออกจากดันเจี้ยนได้ทันที

แม้การบังคับออกจะทำให้ดันเจี้ยนล้มเหลว แต่เนื่องจากไม่ได้ตายจึงไม่มีบทลงโทษลดเลเวล

เพียงแต่ไอเทมชิ้นนี้ราคาแพงหูฉี่เลยล่ะ

เขาดึงสติกลับมา

แล้วกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว

ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน เขามาโผล่อยู่บนถนนสายเล็กๆ ที่คับแคบ สองข้างทางเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นสองชั้นสไตล์ดั้งเดิม มีเสาไฟฟ้าโผล่มาให้เห็นประปราย

แสงสลัวจากเสาไฟถนนทอดยาวออกไปไกลลิบ บางจุดก็มีหลอดไฟที่เสียแล้วปะปนอยู่

บริเวณที่ไฟเสียล้วนจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า

ถนนที่คับแคบและราตรีที่แสนอึดอัดทำให้จี้อี้รู้สึกหายใจไม่ออก

เขาจึงถอดเสื้อสเวตเตอร์ออกแล้วใส่กลับด้านให้เป็นปกติ

"ร่างกายนี้มันไม่ใช่ของฉันนี่หว่า"

[ค่าสถานะถูกล็อก]

[ไอเทมบางชิ้นถูกระงับการใช้งาน]

จี้อี้มองดูหน้าต่างสถานะส่วนตัวที่กลายเป็นสีเทาหม่น รวมถึงสารประกอบหมายเลขห้าในช่องเก็บของที่ใช้งานไม่ได้เช่นกัน

โดนระบบเพ่งเล็งชัดๆ!

เกมนี้ตั้งใจจะแกล้งเขาสินะ!

ความได้เปรียบทางด้านค่าสถานะที่สร้างขึ้นมาจากการใช้บั๊กหายวับไปกับตาเลย!

แต่โชคดีที่สกิลและอุปกรณ์สวมใส่ทั้งสองชิ้นบนตัวยังคงใช้งานได้

เนื่องจากตั้งค่าซ่อนเอาไว้ แหวนและผ้าคลุมจึงไม่ปรากฏให้เห็น แต่ในช่องสวมใส่อุปกรณ์ยังคงมีสีสันสดใส บ่งบอกว่าพวกมันยังแสดงผลอยู่

ส่วนสกิลนั้นเนื่องจากเรียนรู้มาแล้ว ต่อให้ตอนนี้ค่าสถานะจะไม่ถึงเกณฑ์ก็ยังสามารถใช้งานได้ตามปกติ

เมื่อมองไปยังมุมหนึ่งของหน้าต่างระบบก็พบว่ามีรายชื่อของเพื่อนร่วมทีมปรากฏอยู่

[ถังหูลู่ เลเวล 12 รอดชีวิต]

[ห่าวโหย่วเฉียน เลเวล 14 เสียชีวิต]

[จูเก่อเติงเพ่า เลเวล 11 รอดชีวิต]

[แมวของชเรอดิงเงอร์ เลเวล 13 รอดชีวิต]

[เซียนจุนน่องไก่ เลเวล 9 รอดชีวิต]

ดูยังไงก็ไม่ใช่ชื่อจริงสักคน

จี้อี้นึกขึ้นได้ว่าในร้านค้าเกมเหมือนจะมีตั๋วเปลี่ยนชื่อแจกให้ใช้ฟรีสำหรับการซื้อครั้งแรกอยู่

"ทางที่ดีรีบไปรวมตัวกับเพื่อนร่วมทีมก่อนดีกว่า"

แม้เหตุผลจะบอกเขาว่า การพยายามรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุดแล้วค่อยไปแชร์กับเพื่อนร่วมทีมในช่วงเวลาสำคัญคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุดก็ตาม

แต่ทว่า

เขาป๊อดไง

ความมืดมิดที่เงียบสงัดราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนซ่อนตัวอยู่

กลางคืนมัน

เงียบเกินไปแล้ว

บ้านเรือนริมสองข้างทางไม่มีหลังไหนเปิดไฟเลยสักดวง ราวกับเป็นเมืองร้าง

ตึก ตึก ตึก

มีเพียงเสียงฝีเท้าของจี้อี้ที่ดังก้องอยู่ในหู

เขาก้าวเดินผ่านเสาไฟถนนมาสามต้นแล้ว พอถึงต้นที่สี่ไฟดันเสีย ทำให้มองไม่เห็นทิวทัศน์เบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้มันดูแปลกพิลึก

ต่อให้หลอดไฟจะเสีย มันก็ไม่น่าจะมืดตึ๊ดตื๋อจนมองอะไรไม่เห็นขนาดนี้สิ

เขาไม่ลังเลที่จะรีบเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามทันที

โชคดีที่เสาไฟถนนอีกฝั่งไม่ได้เสียพร้อมกัน

เขาเดินหน้าต่อไป

หลังจากผ่านเสาไฟถนนไปอีกหลายต้น เขาก็เจอต้นที่เสียเข้าอีกจนได้

จี้อี้ข้ามถนนกลับไปอีกฝั่งทันที

เพิ่งจะข้ามมาได้ไม่ทันไร

หางตาของเขาก็เห็นแสงไฟกะพริบวิบวับ

เสาไฟถนนต้นที่ดับสนิทไปแล้วจู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา

พร้อมกันนั้น ตู้โทรศัพท์สีแดงตู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างโดดเด่นอยู่ใต้แสงไฟจากเสาต้นนั้นพอดี

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!"

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

มันดังมาจากในตู้โทรศัพท์ เสียงของมันดังกังวานไปทั่วทั้งถนน

จี้อี้ขมวดคิ้ว เขาเลือกที่จะเมินมันแล้วรีบจ้ำอ้าวเดินหน้าต่อไป

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!"

เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

จี้อี้เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เขาเดินผ่านเสาไฟถนนรวดเดียวถึงสี่ต้น

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!"

ทั้งที่เดินห่างออกมาไกลพอสมควรแล้ว ทว่าเสียงกริ่งโทรศัพท์กลับไม่เบาลงเลยแม้แต่น้อย

แถมยังฟังดูดังขึ้นกว่าเดิม ราวกับมากระดิ่งอยู่ข้างหูของจี้อี้เสียด้วยซ้ำ

"จึ๊"

"ดูท่าคงจะไม่รับไม่ได้แล้วสินะ"

จี้อี้หมุนตัวเดินกลับไปยังตู้โทรศัพท์

"กริ๊ง กริ๊ง ... กริ๊ก!"

เสียงกริ่งดังขึ้นมาครึ่งจังหวะก่อนที่จี้อี้จะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา

"ที่รักท้องร้องจ๊อกๆ แล้วเหรอจ๊ะ"

" ... "

ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย

"ท้องร้องจ๊อกๆ ที่รักเหรอจ๊ะ"

" ... "

"จ๊อกๆ ที่รักร้องท้องเหรอจ๊ะ"

"ช่วย ... "

"ร้องท้อง ... หืม เธอพูดว่าอะไรนะ"

"ช่วยด้วย ... "

ปลายสายมีเสียงของเด็กผู้หญิงดังลอดมา ฟังดูเหมือนเธอกำลังสะอื้นไห้อยู่

"ให้ช่วยยังไงล่ะ"

จี้อี้ถามกลับ

"ช่วย ... ตามหา ... หาหนูให้เจอ ... "

เสียงของเด็กผู้หญิงฟังดูน่าสงสารจับใจ

"ได้ เธออยู่ไหนล่ะ ฉันกำลังไป"

[ใช้งานสกิล คำสาปนกพิราบ]

[ได้รับบัฟ ไว้คราวหน้า]

[ไว้คราวหน้า (บัฟ) ในช่วงเวลาที่แสดงผล คุณจะไม่มีวันไปถึงสถานที่ที่กำหนดได้เลย (นับถอยหลัง 5:59:59)]

" ... "

แกร๊ก

จี้อี้วางหูโทรศัพท์ลง

[ได้รับดีบัฟ คำสาปของมิซากิ]

[คำสาปของมิซากิ (ดีบัฟ) ตามหาชิ้นส่วนร่างกายของมิซากิให้ครบภายในเวลาที่กำหนด มิฉะนั้นจะต้องตาย (นับถอยหลัง 3:59:59)]

" ... ?"

ณ ห้องนอนสไตล์ญี่ปุ่น

ถังหูลู่นั่งตัวสั่นงันงกหดตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของเสื่อทาทามิ

ตรงหน้าคือโทรทัศน์จอแก้วรุ่นเก่าที่กำลังกะพริบเป็นภาพซ่าๆ

ตั้งแต่เขาเข้ามาในห้องนอนนี้ ประตูบานเลื่อนก็ปิดลงเองและไม่สามารถเปิดออกได้อีกเลย

ทั้งที่เขาตัดสายไฟของโทรทัศน์ทิ้งไปแล้วชัดๆ ...

ทว่าหน้าจอโทรทัศน์กลับยังคงสว่างไสวอยู่

โคตรน่ากลัวเลย!

ทันใดนั้นเอง

ภาพบนหน้าจอก็เริ่มปรากฏขึ้น

มันคือผีสาวชุดขาวผมยาว

เธอก้มหน้าลง เส้นผมปิดบังใบหน้าของเธอจนมิด

เธอค่อยๆ ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา

มือนั้นทะลุผ่านหน้าจอและยื่นออกมานอกเครื่องโทรทัศน์ ...

ตามด้วยศีรษะ และมืออันซีดเผือดอีกข้างหนึ่ง ...

"กะ ... แกอย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นฉันไม่เกรงใจแกแน่!"

ถังหูลู่ตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น

ผีสาวทำหูทวนลม ครึ่งท่อนบนของเธอทะลุออกมานอกจอโทรทัศน์เรียบร้อยแล้ว

"เชิญของวิเศษหันกลับมา!"

[ใช้งานสกิล เชิญของวิเศษหันกลับมา]

[ผลลัพธ์ บังคับสลับสถานะหน้าหลังหรือซ้ายขวาของเป้าหมายหนึ่งหน่วย]

[เงื่อนไขการใช้งาน ตะโกนเสียงดังว่า เชิญของวิเศษหันกลับมา!]

[หมายเหตุ ดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นไปบนฟ้า จะมองจากด้านล่างหรือมองจากด้านข้าง จะเป็นทรงกลมหรือทรงแบน ฉันคิดว่าคุณคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องแบบนี้อีกแล้วล่ะ]

ผีสาวถูกพลิกกลับด้านอย่างสมบูรณ์แบบ

เพียะ เพียะ เพียะ!!!

เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ เพียะ!!!

หลังจากตบหน้าตัวเองไปเจ็ดฉาดติดๆ กัน จี้อี้ก็สบถด่าเสียงต่ำ

"ฉันมันโคตรโง่เลย"

[จบแล้ว]