ตอนที่ 660 : พอร้อนใจก็ด่าแม้กระทั่งพ่อตัวเอง

ตอนที่ 660 : พอร้อนใจก็ด่าแม้กระทั่งพ่อตัวเอง

“ฮ่า——ฮ่า——ฮ่า——ฮ่า——ฮ่า——————”

เขาหอบหายใจอย่างหนัก ดวงตาแดงก่ำของเขาจับจ้องไปที่คนของฐานลวี่หยวนที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

มันจบแล้ว

นี่คือความรู้สึกสิ้นหวังและหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาไม่หยุดและกำลังทรมานเขา

ชีวิตของเขามาถึงจุดจบแล้ว!?

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้!?

ทำไม!!?

ทำไมฐานลวี่หยวนถึงไม่ยอมตายดีๆ พวกคนที่อยู่ตรงหน้าเขาทำไมถึงไม่ยอมยื่นคอให้ฐานความหวังใหม่ฆ่าอย่างว่าง่าย!? ทำไมถึงไม่ยอมกลายเป็นผลงานให้เขาเพื่อแลกกับความมั่งคั่งและเกียรติยศของเขาในอนาคต?

ทำไมตอนนี้เขาถึงต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายแบบนี้!?

เขาคิดไม่ออก

มือทั้งสองข้างของเขาถูกรัดแน่น ความเจ็บปวดที่รุนแรงก็กำลังบอกเขาว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

เขาสัมผัสได้ว่าผิวหนังและกล้ามเนื้อที่มือทั้งสองข้างของเขากำลังจะฉีกขาด

นี่อาจจะเป็นความฝัน แต่มันกลับเป็นฝันร้ายที่น่าสิ้นหวังเกินไป!

“ฉันยังตายไม่ได้!! พ่อของฉันคือจ้าวจื้อกัง!!! พี่สาวของฉันคือจ้าวหลิง!!! ฉันเป็นญาติของผู้จัดการฐานลวี่หยวนนะ!!”

เขาใช้แรงทั้งหมดตะโกนประโยคนี้ออกมา มันเป็นคำพูดแสนวิเศษที่เขาคิดขึ้นมาอย่างสุดความสามารถในตอนที่เขาถูกขังและเขาก็หวังว่ามันจะทำให้เขารอดชีวิตไปได้

เขาไม่รู้ว่าจ้าวหลิงจะมาปรากฏตัวที่นี่เพื่อขอร้องแทนเขาหรือไม่ และเขาก็ไม่รู้ว่าคนของฐานลวี่หยวนที่ได้ยินแล้วจะยอมละเว้นชีวิตเขาหรือไม่

เขาทำได้เพียงแค่หวังเท่านั้น

แม่ของเขาจูเฟินก็ถูกจับกุมตัวเช่นกันและตอนนี้เธอก็กำลังถูกแขวนอยู่ไม่ไกลจากเขา

มีเพียงแค่จ้าวจื้อกังเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจึงได้รอดพ้นจากการกวาดล้างครั้งใหญ่นี้ไปได้

จ้าวซินไม่รู้ว่าเหตุการณ์นี้มีเงาของจ้าวหลิงอยู่เบื้องหลังหรือไม่

เพราะเขาเป็นคนที่ไปเกลี้ยกล่อมแม่ให้ทรยศด้วยตัวเอง ส่วนพ่อของเขาจ้าวจื้อกังเขานั้นไม่ได้เปิดเผยเรื่องอะไรให้อีกฝ่ายได้รู้เลย

ตอนนี้จ้าวซินทำได้เพียงหวังว่าจ้าวหลิงจะยอมออกมาช่วยเขาที่เป็น “น้องชายแท้ๆ” คนนี้

ไม่อย่างนั้นเขาก็คงจะตายแน่!

แค่การถูกแขวนมันก็ทรมานมากพอแล้ว ถ้าเขายังต้องถูกคนพวกนี้เฆี่ยนตีหรือกรีดมีดใส่อีก เขาจะเอาชีวิตที่ไหนมารอด!!?

นี่มันไม่ต่างจากการถูกแล่เนื้อถลกหนังเลย!

ฉินกั๋วเฉียงที่ได้ยินเสียงตะโกนของจ้าวซินก็หันไปมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง

ในขณะที่จ้าวซินเริ่มมีความหวัง อีกฝ่ายก็หันกลับไปและใช้โทรโข่งตะโกนบอกคนของฐานลวี่หยวนว่า

“หลังจากนี้ทุกคนจะได้ผลัดกันขึ้นมา! และแต่ละคนจะมีโอกาสหนึ่งครั้งเท่านั้น ถ้าจะเฆี่ยนก็ใช้แรงเท่าไหร่ก็ได้ แต่ถ้าจะกรีดฉันก็ขอแนะนำว่าอย่าให้มันลึกและแรงเกินไป!”

“ไม่อย่างนั้นพวกมันจะเสียเลือดมากเกินไปและตายเร็วขึ้น! ซึ่งนั่นคงไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนอยากเห็น!”

!!!!!

ความหวังไม่เพียงแต่จะไม่ปรากฏ แต่ความสิ้นหวังกลับถาโถมกลับเข้ามาแทน!!

“อย่านะ!!! ฉันไม่กล้าอีกแล้ว!! ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ!!!”

คนทรยศคนอื่นๆ ที่ได้ยินคำพูดของหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยของฐานลวี่หยวนต่างก็พากันร้องขอความเมตตาและด่าทอกันอย่างบ้าคลั่งยิ่งขึ้น!

นี่ไม่กะจะให้พวกเขาได้รอดชีวิตจริงๆ เลย!

แถมยังไม่ยอมให้พวกเขาได้ตายอย่างสบายๆ อีก!

เมื่อคิดถึงการลงโทษที่พวกเขากำลังจะได้รับ คนทรยศที่ถูกแขวนหลายคนต่างก็ร้องไห้คร่ำครวญออกมาอย่างสุดชีวิตและยังมีคนที่ตาเหลือกจนเป็นลมไปอีก

สถานการณ์ก็วุ่นวายไปชั่วขณะ

ชาวฐานลวี่หยวนข้างล่างที่ได้ยินเสียงของฉินกั๋วเฉียงส่วนใหญ่ต่างก็ถูไม้ถูมือและอยากจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนพวกคนเนรคุณเหล่านี้ด้วยตัวเองแล้ว!

การตัดสินใจของฐานในครั้งนี้นับว่าถูกใจคนส่วนใหญ่มาก ไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้ระบายความโกรธด้วยตัวเอง แต่ยังได้ทำให้คนทรยศเหล่านี้ได้รับความรักจากทุกคนอย่างเต็มที่

ยอดเยี่ยมที่สุด

จ้าวซินเมื่อเห็นฝูงคนที่ตื่นเต้นอยู่ข้างล่าง เขาเกือบจะโกรธจนเป็นลม!

บ้าเอ๊ย!!!

คนพวกนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ตายเพราะการโจมตีของฐานความหวังใหม่ แต่ตอนนี้พวกมันยังจะมากรีดมีดลงบนตัวเขาอีก!

เขาไม่ยอม!

เขาหันไปมองแม่ที่อยู่ข้างๆ เขาเห็นเพียงแม่ที่พยายามวางยาพิษในฐานย่อยเพื่อลูกชายคนนี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ตอนนี้เธอกำลังจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งตลอดเวลา

ตรงจุดที่เธอจ้องไปนั้นก็มีชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดยืนอยู่

เป็น...จ้าวจื้อกัง

คนที่ใกล้ชิดเขามากที่สุดสองคนของเขากลับเป็นคนที่ทรยศฐานของตัวเองไปเข้าร่วมกับฐานความหวังใหม่ โดยมีลูกชายของเขาเป็นหัวหน้าของกลุ่มคนทรยศ ส่วนภรรยาก็ได้พยายามวางยาพิษในฐานย่อยด้วยตัวเอง!

ถ้าจะบอกว่าพวกเขาเป็นคนที่มีความผิดร้ายแรงที่สุดในเหตุการณ์ในครั้งนี้ก็ฟังดูจะไม่เกินเลยไปเลย!

สองวันมานี้เขาถูกสอบสวนนับครั้งไม่ถ้วน หลังจากผ่านการตรวจสอบต่างๆ จนแน่ใจว่าเขาไม่ได้มีส่วนร่วมกับการทรยศเขาจึงได้ถูกปล่อยตัวออกมา

แต่ถึงอย่างนั้นสองคนที่ใกล้ชิดที่สุดของเขากลับเป็นตัวการหลักของการทรยศ แล้วแบบนี้เขาจะไปร้องขอความเมตตาจากใครได้!?

เพราะแม้แต่เขา เขาก็ยังไม่อาจให้อภัยคนในฐานที่ทำเรื่องแบบนี้ได้เลย

ดังนั้นนี่จึงเป็นสาเหตุว่าทำไมเขาถึงเจ็บปวด

เพราะเขากำลังจะต้องมองดูคนที่ใกล้ชิดที่สุดของเขาทั้ง 2 คนรับความตาย

ในตอนนี้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่ของเขาก็บอกเขาว่าต่อให้เขาไปหาจ้าวหลิงมันก็จะไม่มีประโยชน์อะไรเลยแม้แต่น้อย คนที่ทำความผิดร้ายแรงขนาดนี้ไม่มีทางที่ฐานจะให้อภัย

มันจบแล้วจริงๆ

“พ่อ!!! พ่อรีบคิดหาวิธีสิ!!! ไปหาจ้าวหลิง!! เธอต้องออกมาช่วยผมแน่!! ผมเป็นน้องชายแท้ๆ ของเธอนะ!! รีบไปสิ!! ผมขอร้องล่ะ!!”

จ้าวซินมองตามสายตาของแม่ไปจนเห็นพ่อของตัวเอง เขาจึงตะโกนสุดเสียงอย่างไม่สนใจอะไรเพื่อพยายามหาทางรอดให้ตัวเอง

ขอแค่จ้าวจื้อกังไปหาจ้าวหลิงเขาก็จะมีโอกาสรอด!

เพราะเขาได้ยินมาว่าจ้าวหลิงดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงของผู้นำฐานลวี่หยวนคนนั้น ขอแค่เธอเป่าหูอีกฝ่ายบนเตียงสักหน่อย ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีโอกาสรอดชีวิตก็ได้!

ส่วนอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป มันยังคงไม่ได้อยู่ในหัวของเขาในตอนนี้ เพราะตอนนี้เขาคิดแค่การรอดออกไปจากที่นี่ให้ได้ก็เท่านั้น!

“.......”

จ้าวจื้อกังมองลูกชายที่ถูกแขวนอยู่ข้างหน้า ลูกชายคนนี้ตั้งแต่เด็กจนโตก็ไม่เคยทำอะไรให้เขาสบายใจเลยสักนิด ตอนนี้พอใกล้ตายแล้วก็ยังร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่อีก

เขาทำไม่ได้

จ้าวหลิงใช่คนที่เขาอยากเจอก็จะเจอได้ที่ไหน?

ถ้าเธอยอมรับพ่อคนนี้ ก่อนหน้านี้เธอคงไม่ปล่อยปละละเลยเขาแบบนี้หรอก

เมื่อมองดูลูกชายที่แสดงท่าทางอ้อนวอนอย่างน่าสมเพชตรงหน้าอย่างเงียบๆ จิตใจที่หนักอึ้งจนถึงที่สุดของเขากลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ในที่สุดก็หลุดพ้นเสียที

20 ปี

นอกจากตอนที่ลูกชายคนนี้นำความสุขมาให้เขาในตอนที่อีกฝ่ายลืมตาขึ้นมาดูโลกแล้ว เขาก็ไม่เคยได้รับความสุขอะไรจากลูกชายคนนี้อีกเลย

เขาไม่รู้เลยว่าเขาต้องตามเช็ดก้นให้ลูกชายมาเท่าไหร่ หรือเขาต้องปวดหัวกับอีกฝ่ายมาแค่ไหน

แต่ในตอนนี้ในที่สุดอีกฝ่ายก็เจอปัญหาที่แม้แต่พ่ออย่างเขาก็เช็ดก้นให้ไม่ไหวแล้ว และกำลังจะจากเขาไปชั่วนิรันดร์

ในวันสิ้นโลกแบบนี้ บางทีความตายอาจจะไม่ใช่เรื่องที่เจ็บปวดที่สุด เพราะคนที่สูญเสียญาติและต้องอยู่คนเดียวอย่างเขาในบางทีมันอาจจะเจ็บปวดยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

แต่

เขาเองก็กำลังจะถึงเวลาที่ต้องไปแล้วเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าพ่อของตัวเองเงียบ จ้าวซินก็ยิ่งสิ้นหวัง

แม้แต่พ่อตัวเองก็ยังมีท่าทีเฉยเมยไม่อยากช่วย หน้าอกของเขาก็เหมือนกับถูกยัดก้อนถ่านที่ติดไฟเข้าไป มันร้อนรุ่มไปทั่วในทันที!

“ไอ้*&*(^$%#^%^&&(((#)))!!!”

แม้แต่พ่อตัวเองเขาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป คำด่าทอที่สาดเสียเทเสียก็พรั่งพรูออกมาจากปากของเขา!

เหอะ

คนของฐานลวี่หยวนที่มุงดูอยู่หลายคนก็แสดงสีหน้าดูถูกออกมา

คนแบบนี้ที่กล้าด่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองได้อย่างเมามัน มันยังอยากจะมีชีวิตรอดอยู่อีกเหรอ?

เป็นพวกเศษสวะจริงๆ!