บทที่ 175: ตรุษจีนปี 1977 มาถึงแล้ว

แฝดชายหญิงงั้นเหรอ?

จ้านอวี้หมิ่นยกนิ้วขึ้นมาแคะหู นี่หล่อนหูฝาดไปเองหรือเปล่าเนี่ย?

ทว่าพยาบาลก็พูดทวนซ้ำอีกรอบ คราวนี้หล่อนได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู เป็นคำว่า 'แฝดชายหญิง' จริงๆ ไม่มีทางฟังผิดแน่นอน ตอนนี้เอง ฟู่เส้าตั๋วก็ก้าวเข้าไปหา หวังจะรับเด็กจากมือพยาบาล

พยาบาลปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วถามว่า "อุ้มเป็นไหมคะ?"

ฟู่เส้าตั๋ว: "..."

"เขาอุ้มไม่เป็นหรอกค่ะ ส่งเด็กมาให้พวกเราเถอะ"

อวี๋เฟิ่งเจียกับเก๋อหมิงลี่เดินเข้าไปรับเด็กมาอุ้มไว้ในอ้อมอกกันคนละคน

จ้านอวี้หมิ่นรีบชะโงกหน้าเข้าไปดูในห่อผ้าอ้อม เด็กน้อยทั้งสองกำลังหลับสนิท ดูจากหน้าตาก็มองออกชัดเจนเลยว่าคนไหนเด็กผู้หญิง คนไหนเด็กผู้ชาย ตัวแดงๆ นุ่มนิ่มน่ารักน่าชังกันทั้งคู่เลย

"เด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนน้องเล็ก ส่วนเด็กผู้หญิงหน้าเหมือนน้องเขยเป๊ะเลย" อวี๋เฟิ่งเจียเอ่ยขึ้น

จ้านอวี้หมิ่นเพ่งมองดูดีๆ อีกรอบ ก็เห็นว่าเหมือนจริงๆ ด้วย

"โบราณเขาว่าไว้ไม่ใช่เหรอ ลูกสาวจะเหมือนพ่อ ลูกชายจะเหมือนแม่" หลานที่เกิดจากลูกสาวตัวเอง จ้านอวี้หมิ่นมองยังไงก็ยิ่งหลงรัก

อีกด้านหนึ่ง ฟู่เส้าตั๋วกำลังถามไถ่อาการของเจียงชิ่นจากพยาบาล

"ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับ เมื่อไหร่เธอถึงจะออกมาได้?"

พยาบาลเม้มปากอมยิ้ม "ต้องรอดูอาการอีกสักพักค่ะ แล้วถึงจะเข็นไปที่ห้องพักฟื้น คุณรออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ ถึงเวลาค่อยมาช่วยกันเข็นเตียง"

ปกติผู้ชายทั่วไปร้อยทั้งร้อยล้วนแต่รีบวิ่งไปดูลูกกันทั้งนั้น ใครจะมีกะจิตกะใจมาถามไถ่เรื่องภรรยาเล่า

ก็คงมีแต่หัวหน้าฟู่นี่แหละ ที่ยังคอยห่วงใยภรรยาอยู่ตลอด

สองสามีภรรยาคู่นี้รักกันดีจริงๆ จนพยาบาลอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา

ตอนที่เจียงชิ่นถูกเข็นตัวออกมาจากห้องคลอด จ้านอวี้หมิ่นกับพี่สะใภ้ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ตรงนั้น มีเพียงฟู่เส้าตั๋วคนเดียวที่ยืนรออยู่หน้าประตู

ตอนนี้เจียงชิ่นเหนื่อยล้าจนไม่มีเรี่ยวแรงจะพูด เธอสบตากับฟู่เส้าตั๋ว และมองเห็นความปวดใจอย่างสุดซึ้งฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา

"ลำบากคุณแล้วนะ"

น้ำเสียงตอนที่เขาพูดนั้นแหบพร่า ราวกับคนที่เหนื่อยล้ามาอย่างยาวนาน

เจียงชิ่นจินตนาการออกเลยว่าตอนที่เธออยู่ในห้องคลอด เขาคงจะร้อนใจและเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน

เธอส่งยิ้มอ่อนแรงกลับไปให้เขา

เจียงชิ่นนอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลห้าวันเต็มๆ

ความจริงตั้งแต่นอนได้สามวัน เธอก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองฟื้นฟูจนสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว

แต่ฟู่เส้าตั๋วไม่ยอม ไม่ใช่แค่เขาที่ไม่ยอม แม้แต่จ้านอวี้หมิ่นกับพี่สะใภ้ทั้งสองคนก็ประสานเสียงคัดค้าน

เจียงชิ่นจึงต้องจำยอมนอนพักที่โรงพยาบาลต่ออีกสองวัน

ในวันที่สี่ของการพักฟื้น แม่ของฟู่เส้าตั๋วก็เดินทางมาจากปักกิ่ง

ความจริงแม่ของเขาอยากจะมาหาตั้งนานแล้ว แต่ติดตรงที่เมื่อเดือนก่อน ฟู่ซานเกิดอุบัติเหตุระหว่างทำงานจนขาหัก หล่อนจึงต้องคอยดูแลอยู่ที่บ้าน พอขาของฟู่ซานหายดี หล่อนก็รีบตรงมาที่ฟาร์มตงอันทันที

คิดไม่ถึงเลยว่าพอมาถึง จะได้เจอกับเด็กทารกถึงสองคน ไม่เคยได้ยินสองสามีภรรยาบอกมาก่อนเลยว่าได้ลูกแฝด

พอเห็นสีหน้าตกตะลึงของแม่สามี เจียงชิ่นก็ยิ้มพลางอธิบาย "ความจริงพวกเราเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันค่ะ ตอนฝากครรภ์ หมอก็แค่เจาะเลือดดูว่าปกติดีไหมเท่านั้นเอง"

เจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วเคยคุยกันเล่นๆ ว่าอยากได้ลูกชายหรือลูกสาว ตอนนั้นทั้งคู่คิดตรงกันว่าจะเป็นเพศไหนก็ได้ ขอแค่ลูกคลอดออกมาสุขภาพแข็งแรงก็พอแล้ว ใครจะไปคิดล่ะว่าจะโชคดีได้ลูกชายลูกสาวมาพร้อมกันในคราวเดียวแบบนี้

ช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ ท้องของเจียงชิ่นป่องใหญ่ขึ้นมาราวกับเป่าลูกโป่ง ใหญ่กว่าตอนที่เหอชุนผิงกับอู๋ตานท้องซะอีก แต่เพราะไม่มีใครมีประสบการณ์เรื่องครรภ์แฝดมาก่อน ก็เลยไม่มีใครเอะใจไปในทางนั้นเลย

เหอชุนผิงเคยพูดติดตลกอยู่เหมือนกันว่าท้องใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้ หรือว่าข้างในจะมีเด็กสองคน

แต่พูดจบแล้วก็ผ่านไป ไม่มีใครคิดว่าจะเป็นจริงจัง

ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าข้างในจะมีสองคนอยู่จริงๆ

ระหว่างที่พักฟื้นอยู่โรงพยาบาล คนของทีมเจ็ดและเพื่อนร่วมงานจากแผนกประชาสัมพันธ์ต่างก็ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาเยี่ยมเจียงชิ่น ไม่ว่าใครพอเห็นว่าเจียงชิ่นคลอดลูกแฝดชายหญิง ต่างก็ต้องยืนอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

เหอชุนผิงยิ่งช็อกหนักกว่าใครเพื่อน "ตอนนั้นฉันก็แค่พูดแซวเล่นเฉยๆ ใครจะไปคิดล่ะว่าจะเป็นแฝดจริงๆ น่ะ"

เจียงชิ่นหัวเราะ "ต้องขอบคุณวาจาศักดิ์สิทธิ์ของพี่เลยนะเนี่ย มาทีเดียวสองคนแบบนี้ ฉันทุ่นแรงไปได้เยอะเลยล่ะ"

การคลอดลูกมันช่างทรมานแสนสาหัส ในเมื่อได้ทั้งลูกชายลูกสาวครบถ้วนในคราวเดียวแล้ว เจียงชิ่นก็ตั้งปณิธานแน่วแน่เลยว่า วันข้างหน้าจะไม่มีทางยอมมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้อีกเด็ดขาด

จ้านอวี้หมิ่นยังต้องกลับไปทำงาน ตอนแรกหล่อนกะว่ารอเจียงชิ่นอยู่ไฟเสร็จแล้วก็จะเดินทางกลับ

แต่พอเห็นหลานแฝดสองคน หล่อนก็ชักจะไม่วางใจให้แม่สามีของเจียงชิ่นรับมือดูแลเพียงลำพัง

ถึงยังไงแม่ของฟู่เส้าตั๋วก็อายุมากแล้ว เรี่ยวแรงอาจจะไม่พอ ถ้าเกิดคลาดสายตาไปแค่นิดเดียวแล้วหลานเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง

สุดท้าย จ้านอวี้หมิ่นจึงส่งโทรเลขไปที่โรงพยาบาล เพื่อขอลางานต่ออีกสามเดือน

พอมีทั้งแม่ตัวเองและแม่สามีมาช่วยดูแลแบบนี้ เจียงชิ่นก็เบาแรงไปได้เยอะเลย

ตลอดช่วงเวลาอยู่ไฟ เธอได้รับการดูแลบำรุงรักษาร่างกายเป็นอย่างดี เพราะเคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่บอกไว้ว่าช่วงอยู่ไฟต้องดูแลตัวเองให้ดีที่สุด ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าโรคภัยจะถามหาได้ง่ายๆ

ตลอดทั้งเดือนนี้ เจียงชิ่นไม่กล้าแม้แต่จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เพราะกลัวว่าจะทำให้สายตาอ่อนล้า

จนกระทั่งออกจากการอยู่ไฟนั่นแหละ เธอถึงได้กล้าหยิบหนังสือขึ้นมาทบทวนบทเรียนต่อ

ตอนนี้เป็นช่วงปลายปี 1976 แล้ว เหลือเวลาอีกเพียงสิบเดือนเท่านั้นก็จะถึงช่วงเวลาการฟื้นฟูการสอบเกาเข่า ในปี 1977

เธอตั้งใจจะเข้าร่วมการสอบเกาเข่าในช่วงปลายปี 1977 ดังนั้นเธอจะต้องใช้เวลาตลอดหนึ่งปีนี้ให้คุ้มค่าที่สุด เพื่อทำความฝันที่ยังไม่สำเร็จในชาติที่แล้วให้เป็นจริง นั่นคือการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้

เมื่อคราวก่อนที่ระบบประกาศภารกิจ บอกไว้ว่ายิ่งหว่านเมล็ดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ผลปรากฏว่าทั่วทั้งฟาร์มตงอันล้วนปลูกแต่เมล็ดพันธุ์ซูเปอร์กันหมด แต่เจียงชิ่นกลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่อะไรในตัวเองเลยสักนิด

พอเธอลองเอ่ยปากถามระบบ น้ำเสียงกวนๆ ที่มันตอบกลับมาทำเอาเธออยากจะเตะมันสักป๊าบ

[โฮสต์เพิ่งจะหว่านเมล็ดไปได้เท่าไหร่กันเชียว ฟาร์มตงอันเล็กๆ แค่นี้ เมื่อเทียบกับพื้นที่ทั้งหมดของตงอันก็แทบจะไม่สะดุดตาอยู่แล้ว ยิ่งถ้าเทียบกับประเทศจีนทั้งประเทศก็ยิ่งมองไม่เห็นฝุ่นเลย แล้วจะให้เกิดความเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่แค่ไหนกันครับ]

เจียงชิ่น: "..."

พื้นที่ฟาร์มตงอันกว้างตั้งสองหมื่นหมู่ (ประมาณ 8,000 ไร่) แต่ระบบดันพูดซะเหมือนเป็นแค่เศษฝุ่น

เจียงชิ่นไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า สเกลการคำนวณและประเมินผลของระบบจะวัดจากระดับประเทศแบบนี้

เล่นเอาเธอถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

แต่ทว่า ถ้ายอมสังเกตพิจารณาดูให้ดีๆ การเปลี่ยนแปลงมันก็พอจะมีอยู่นิดๆ หน่อยๆ เหมือนกันนะ

อย่างความสามารถในการคำนวณและคิดเชิงตรรกะก็รวดเร็วขึ้น สมองก็ปลอดโปร่งโล่งสบายมากขึ้น

เจียงชิ่นลากฟู่เส้าตั๋วมานั่งติวหนังสือด้วยกัน

การสอบเกาเข่าในปีหน้า พวกเขาสองคนต้องเข้าสอบด้วยกัน และถ้าให้ดีที่สุดก็คือ ต้องสอบติดมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยกันทั้งคู่ให้ได้

พอจ้านอวี้หมิ่นเห็นภาพที่ทั้งสองคนกำลังขะมักเขม้นทบทวนตำรา ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมด้วยความเอ็นดู "เสี่ยวชิ่นของแม่นี่รักการเรียนที่สุดเลยนะ นึกถึงเมื่อก่อนตอนที่... อะแฮ่ม"

พอนึกถึงผลการเรียนอันแสนห่วยแตกในอดีตของลูกสาว จ้านอวี้หมิ่นก็ถึงกับสะอึก โม้ต่อไม่ออกเลยทีเดียว

ส่วนแม่ของฟู่เส้าตั๋วที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ถามแทรกขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "เมื่อก่อนทำไมเหรอคะ? สอบได้คะแนนเต็มร้อยทุกวิชาเลยใช่ไหมคะ?"

จ้านอวี้หมิ่น: "..."

ถ้าไม่พูดเรื่องนี้ พวกเราก็ยังเป็นดองที่ดีต่อกันได้นะคุณพี่

เผลอแป๊บเดียว เทศกาลตรุษจีนก็เวียนมาบรรจบอีกครั้ง

ตรุษจีนปี 1977 นี้ จ้านอวี้หมิ่นกับแม่สามีฉลองเทศกาลกันที่ฟาร์มตงอัน

สภาพที่บ้านจะเป็นยังไงจ้านอวี้หมิ่นไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนแล้วล่ะ ถึงยังไงก็มีเจียงลี่อยู่ทั้งคน ก็ปล่อยให้เขาฉลองปีใหม่กับพวกเด็กๆ ไปก็แล้วกัน

ตอนนี้จิตใจของหล่อนจดจ่ออยู่กับหลานชายหลานสาวแฝดสองคนนี้เท่านั้น วันไหนไม่ได้เห็นหน้าหลาน หล่อนก็แทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว

ส่วนแม่สามี นี่ถือเป็นปีแรกที่หล่อนไม่ได้อยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้าน หล่อนจึงเขียนจดหมายไปกำชับฟู่ซานสารพัดเรื่อง และบอกให้ลูกสาวไปฉลองปีใหม่ที่บ้านของติงเมิ่งเฟยแทน

ปีนี้ไม่ต้องเดินทางกลับปักกิ่ง เจียงชิ่นก็แอบรู้สึกสบายใจไปได้เยอะเลย

ถึงยังไงปีนี้ก็มีคุณแม่ทั้งสองคนอยู่เป็นเพื่อน แถมยังมีเด็กน้อยเพิ่มมาอีกสองคน บรรยากาศในบ้านจึงครึกครื้นและอบอุ่นสุดๆ

ฟู่เส้าตั๋วเตรียมซื้อคำกลอนมงคล และกระดาษฉลุลายมาล่วงหน้า แล้วนำไปติดไว้ที่ประตูและหน้าต่าง ภายในบ้านจึงอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสิริมงคลของการเฉลิมฉลองปีใหม่ทันที

เจียงชิ่นเย็บเสื้อคลุมสไตล์จีนสีแดงให้เด็กๆ สองคน และยังทำหมวกทรงแตงโมผ่าครึ่งให้คนละใบด้วย เพื่อให้เด็กๆ ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของเทศกาลปีใหม่บ้าง

นอกจากนี้ เธอยังตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ตัวเองกับฟู่เส้าตั๋วด้วย และก็ไม่ลืมที่จะตัดเสื้อแจ็กเก็ตบุฝ้ายตัวใหม่ให้คุณแม่ทั้งสองคนคนละตัวเช่นกัน คืนวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ ทุกคนในครอบครัวต่างก็สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสและเปี่ยมไปด้วยความสุขกันถ้วนหน้า

ปีนี้ครอบครัวของเหอชุนผิงเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดกันหมด

ส่วนบ้านของอู๋ตาน มีแค่หลัวเป่าหมินที่เดินทางกลับบ้านเกิดไปคนเดียว อู๋ตานจึงอยู่บ้านกับลูกสาว

การที่สองแม่ลูกต้องอยู่ฉลองเทศกาลกันตามลำพังมันดูเงียบเหงาเกินไป เจียงชิ่นจึงชวนพวกหล่อนมาร่วมฉลองปีใหม่ที่บ้านด้วยกัน มื้ออาหารค่ำในคืนข้ามปี ผู้ใหญ่ห้าคนนั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันอย่างชื่นมื่นมีความสุข ส่วนเด็กทารกทั้งสามคนพอกินนมจนอิ่มหนำสำราญ ก็พากันนอนหลับปุ๋ยกรนฟี้ๆ อยู่บนเตียงคัง

พอมองดูทารกน้อยที่กำลังทำปากขมุบขมิบนอนหลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดู หัวใจของเจียงชิ่นก็ถูกเติมเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย