บทที่ 18 ธีโอ

บทที่ 18 ธีโอ

โรบินนั่งอยู่บนม้านั่งตัวโปรดในบ้าน 207 และจ้องมองคนใบ้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา "ฉันไม่รู้ว่าคุณไปถึงซากปรักหักพังอันมืดมิดได้ยังไงและทำไมคุณถึงอยู่ในสถานที่อันตรายเช่นนั้นได้ แต่ในฐานะคนที่ได้เรียนรู้การบ่มเพาะถึงระดับที่ 5 คุณต้องมีพื้นฐานที่ดีอย่างแน่นอน”

“ฉันจ่ายเงินเพื่อคุณไปมากมายนะรู้มั้ย แต่ฉันจะทำข้อตกลงกับคุณ... ฉันจะให้เวลาคุณหนึ่งเดือนเพื่อทำธุระที่ยังค้างคาอยู่ให้เสร็จ แล้วกลับมาหาฉัน แต่ฉันจะเตือนคุณล่วงหน้า หากฉันไม่เห็นคุณต่อหน้าฉันภายในหนึ่งเดือนฉันจะแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าคุณเป็นทาสที่หลบหนีและคุณจะถูกไล่ล่า”

ดวงตาของชายใบ้เบิกกว้างเมื่อได้ยินสิ่งนี้ เขาไม่ได้คาดหวังอะไรดีๆ จากเจ้านายคนใหม่ของเขา... โดยเฉพาะความมีน้ำใจเช่นนี้! แม้ว่าเขาจะถูกขู่ว่าจะถูกรายงานต่อเจ้าหน้าที่ แต่นี่ก็ยังคงเป็นข้อเสนอที่ใจดีมากที่ขุนนางส่วนใหญ่คงจะไม่มีทางออกปากเช่นนี้ เพราะสัญญาซื้อทาสอยู่ในมือของเด็กตรงหน้า และสัญญาการขายยังอยู่ในมือของพ่อค้า โดยการยื่นเรื่องร้องเรียนของทั้งสองคน เขาจะถูกตามล่าและสังหารโดยกองทัพทั่วโลก นี่เป็นข้อตกลงข้ามพรมแดนเพื่อให้อาณาจักรและจักรวรรดิรักษาการค้าทาสของพวกเขาให้ปลอดภัย

หากทาสสามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดายหรือสามารถก่อกบฏต่อเจ้านายได้ การค้าทาสคงไม่มีอยู่จนถึงขณะนี้ กฎหมายที่เข้มงวดจากราชวงศ์และกองกำลังพิเศษจากกองทัพที่อุทิศตนเพื่อการล่าทาสเป็นเหตุผลเดียวที่การค้าดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไป ตัวอย่างเช่น ถ้าทาสฆ่านายของเขา เขาผู้ก่อเรื่องและทาสทั้งหมดของเจ้านายคนนั้นและครอบครัวของทาสจะถูกฆ่าโดยการนั่งบนไม้แหลม

ชายใบ้คุกเข่าลงบนพื้นโดยไม่ชักช้า และพยักหน้าเห็นด้วย นั่นคือโอกาสที่เขาใฝ่ฝันมานานโดยไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นหลังจากที่เขาตกเป็นทาสแล้ว

“ไปสิ แล้วฉันหวังว่าคุณจะกลับมาอยู่ตรงหน้าฉันภายในหนึ่งเดือน ไม่เช่นนั้นคุณจะต้องรับผลที่ตามมาเอง” โรบินโบกมือของเขา

คนใบ้พยักหน้าอีกครั้งแล้วหันหลังวิ่งออกไปก่อนที่นายคนใหม่ของเขาจะกลับคำพูด

“หนึ่งเดือนหรอ เขาจะเอาเวลานี้ไปทำอะไรล่ะท่านพ่อ” ซีซาร์พูดขณะมองแผ่นหลังเปลือยของชายหนุ่มที่วิ่งออกไป

“ไม่รู้สิ บางทีเขาอาจจะไปพบครอบครัวของเขาหรือไปจัดการคนที่ตัดลิ้นของเขา ฉันแค่อยากให้จิตใจของเขาอยู่กับฉันอย่างเต็มที่เมื่อฉันเริ่มใช้เขา” โรบินพูดอย่างไม่สนใจ

“สภาพจิตใจของเขาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ เราซื้อเขามาที่นี่เพื่อช่วยพ่อในการค้นคว้าไม่ใช่หรอ” ซีซาร์มองดูโรบินอย่างสับสน “...มันไม่ใช่กงการอะไรของแกสักหน่อย อย่างที่สอง ฉันบอกแล้วว่าอย่าเรียกฉันว่าพ่อไง!” โรบินพูดขณะที่เขากระโดดออกจากที่นั่งเพื่อเตะตูดซีซาร์

….

สามสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในระหว่างที่โรบินก้าวเข้าสู่ระดับที่สองของการบ่มเพาะพลังงาน ในเวลาเดียวกันเขาก็ยังคงก้าวหน้าในการศึกษาของเขาเกี่ยวกับกฎสวรรค์หลักแห่งไฟ ซึ่งมันเริ่มที่จะเกิดผลแล้ว

เขาพยายามระบุเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา เช่น เวลาไฟโดนไม้ที่แห้งสนิท รูปแบบจะไม่เหมือนกับไฟที่โดนไม้ที่ยังมีความชื้นอยู่ และไม่เหมือนกับการใช้ลำต้นของพืชที่เก็บธาตุแสงความเข้มข้นสูงเอาไว้มาเผาไฟ

เส้นทางแห่งไฟไม่ได้เผาไหม้เฉพาะไม้เท่านั้น แต่มันยังพยายามเผาเส้นทางสวรรค์ที่เหลือภายในท่อนไม้นั้น ซึ่งส่งผลให้เกิดการทับซ้อนกันและการบิดเบี้ยวที่ปรากฏในรูปแบบต่างๆ ที่เขาเห็น

คำถามคือ... เขาจะผลิตเปลวไฟบริสุทธิ์เพื่อศึกษากฎสวรรค์หลักแห่งไฟได้อย่างไร ไม่มีอะไรที่เหมือนกับไฟในธรรมชาติ… มันเป็นธาตุที่ไม่อิสระ ไฟต้องเกิดขึ้นอยู่กับบางสิ่งที่ใช้จุดไฟ แม้แต่นักสู้ที่ใช้เส้นทางแห่งไฟก็ต้องเผาผลาญพลังงานภายในเพื่อจุดไฟของพวกเขา!

ปริศนานี้เป็นอุปสรรคขวางทางเขาในปัจจุบัน

ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับการวางแผนการวิจัยต่อไป ก็มีคนเข้ามาทางประตู เขาเป็นชายหนุ่มรูปหล่อ รูปร่างสูง ผมยาวสีดำ สวมชุดแขนสั้นมีเลือดเปื้อนเต็มตัว และมีร่องรอยการแทงที่มองเห็นได้ชัดเจนในบริเวณหัวใจบนเสื้อของเขา แต่ตัวเขาเองสบายดี... เห็นได้ชัดว่าเขาเอาเสื้อผ้าเหล่านั้นออกมาจากศพ

โรบินสังเกตเห็นเสื้อผ้า ใหม่..รึเปล่า ของชายใบ้แล้วเขาก็หันกลับไปมองเปลวไฟที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง "ทำธุระเสร็จแล้วสินะ"

ชายหนุ่มเดินเงียบๆ เข้ามายืนอยู่ข้างหลังโรบิน

“คุณมีชื่อที่อยากให้ฉันเรียกมั้ย เขียนชื่อคุณให้ฉันรู้หน่อยสิ” โรบินพูดพลางเขี่ยซากงูตรงหน้า

เขาทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหัว... โรบินไม่รู้ว่านั่นหมายความว่าเขาไม่มีชื่อหรือว่าเขาเกลียดชื่อนั้นและไม่ต้องการมันอีกต่อไป.. แต่เขาไม่สนใจ "เอาล่ะ เริ่มตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชื่อของคุณคือ... ธีโอ!" โรบินเลือกชื่อมาแบบสุ่มๆ

“..ไปเอากองไม้ทุกกองข้างนอกมาให้ฉันอย่างละหนึ่งกำมือ จากนั้นไปที่ห้องครัว คุณจะพบกระดาษและซากสัตว์อยู่ที่นั่น ตัดมันออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนมันลงบนกองของมันตรงหน้าฉันนี่ อ้อ... แล้วก็เอาเกลือให้ฉันหน่อย งูตัวนี้ดูน่าอร่อยดีน่ะ...” โรบินสั่งหลายคำสั่งติดต่อกัน แต่ธีโอจำมันได้ทั้งหมดและไปจัดการทันที

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ธีโอยืนอยู่ข้างหลังโรบินเพื่อรอคำสั่งใหม่ของเขา แต่โรบินก็มองไปข้างหลัง "ยืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัวนะ ..ซีซาร์ มานี่!" โรบินตะโกน

“พ่อ.. เอ่อท่านพี่ มีอะไรหรอ” ซีซาร์กล่าวขณะวิ่งกระโดดลงมาจากชั้นบน

“พาธีโอไปกับคุณ อาบน้ำให้เขาแล้วพาเขาไปตลาด ซื้อเสื้อผ้าให้เขาหน่อยแล้วก็อาวุธด้วย ถ้าเสร็จแล้ว ให้สอนเทคนิคการฝึกฝนของฉันให้เขาและช่วยเขาไปสู่ระดับต่อไปด้วย”

ทั้งซีซาร์และธีโอต่างประหลาดใจมาก... ก่อนอื่นเลย นี่ไม่ใช่การปฏิบัติที่ควรจะมอบให้กับทาส ซีซาร์ยังคงคิดว่าธีโออยู่ที่นี่เพื่อช่วยพ่อของเขาในการค้นคว้า แล้วทำไมเขาต้องฝึกให้ธีโอด้วย

และธีโอเองก็ประหลาดใจกับความมีน้ำใจนี้ ซึ่งเขาไม่คุ้นเคยมาก่อน.. และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นเมื่อเจ้านายของเขาขอให้เด็กอายุ 12 ปี ที่อยู่ในระดับสองช่วยสอนการฝึกให้เขาในขณะที่เขาอายุมากกว่าและมีระดับพลังมากกว่าหลายระดับ

“ยังอีก ยังยืนอยู่อีก หูหนวกหรือไง ไปได้แล้ว!” โรบินหยิบท่อนไม้ที่กำลังลุกไหม้ขึ้นมาข้างหน้าเขา จับไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่หน้าอก จากนั้นเริ่มขว้างมันไปทีละชิ้นจนกระทั่งทั้งสองหายไปจากสายตา

แต่การกระทำที่เรียบง่ายของเขาเกือบจะทำลายจิตใจของธีโอ ท่อนไม้ที่กำลังลุกไหม้นั้นไม่ได้เผามือเจ้านายของเขา และไม่ได้ทิ้งรอยไว้บนเสื้อผ้าของเจ้านายเขาแม้แต่นิดเดียว!!

เมื่อมองไปข้างๆ เขาพบว่าซีซาร์กำลังหัวเราะอยู่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาไม่แปลกใจกับสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา... จากนั้นธีโอจึงเริ่มประเมินสองคนนี้ใหม่ทั้งหมด 'ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ใช่แค่เด็กสองคนที่ต้องการอวดดีว่ามีทาสที่แข็งแกร่ง พวกเขาไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่นอน'