บทที่ 333 เรนาร์ด: แกกำลังสอนฉันทำงานงั้นเหรอ?

บทที่ 333 เรนาร์ด: แกกำลังสอนฉันทำงานงั้นเหรอ?

ณ ตำแหน่งหนึ่งภายในโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสง

อุเมคาวะ ไนคิ กำลังพาลอร์ดของพันธมิตรอุเมคาวะ แยกย้ายกันสำรวจไปทั่ว

พูดก็พูดเถอะ โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงนั้นอุดมสมบูรณ์จริงๆ

อุเมคาวะ ไนคิ เข้ามาได้ไม่กี่วัน ก็กวาดต้อนทรัพยากรไปได้ไม่น้อย

นั่นทำให้เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

แต่ทว่า ในขณะที่อุเมคาวะ ไนคิกำลังเตรียมสั่งการกองทัพภายใต้สังกัด เพื่อเปิดฉากบุกโจมตีโบราณสถานด้านหน้าอีกระลอกนั้นเอง ช่องแชทส่วนตัวของเขาก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

คนที่ส่งข้อความมา ก็คือวีลิตันนั่นเอง อุเมคาวะ ไนคิ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็รีบเปิดข้อความดูทันที

"พวกเรามาถึงแล้ว รีบมารับด้วย"

ข้อความสั้นๆ ไม่กี่คำ ทำให้อุเมคาวะ ไนคิ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

ฟินสุดๆ ไปเลยฟินจริงๆ ทีมล่าสังหารดาวเทียนหลางที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด ในที่สุดก็เดินทางมาถึงแล้ว

วันเวลาแห่งความสุขของหลิงหยุนจบสิ้นลงแล้ว ความแค้นครั้งใหญ่กำลังจะได้รับการชำระ

ดังนั้น อุเมคาวะ ไนคิ จึงรีบตอบกลับวีลิตันไปว่า: "ได้เลย เดี๋ยวฉันจะรีบส่งคนไปรับพวกนายทันที บอกพิกัดมาเลย"

ทรัพยากรในโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงนั้นอุดมสมบูรณ์เกินไป อุเมคาวะ ไนคิ ทำใจทิ้งไปไม่ได้จริงๆ

ทว่าวินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับของวีลิตัน กลับทำให้อุเมคาวะ ไนคิ ต้องขมวดคิ้ว

"ไม่ต้องส่งคนมา ฉันต้องการให้นายมาด้วยตัวเอง พิกัด **,-6748026"

คิดไม่ถึงเลยว่าวีลิตันจะเรียกร้องให้อุเมคาวะ ไนคิ ไปรับด้วยตัวเอง

นั่นทำให้อุเมคาวะ ไนคิ รู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง

"บากะยาโร่ คิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ?" แต่ถึงจะพูดแบบนั้น อุเมคาวะ ไนคิ ก็ไม่กล้าชักช้า

แผนการฆ่าหลิงหยุน สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เพราะนี่ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับการแก้แค้นของตระกูลอุเมคาวะเท่านั้น

แต่ยังเกี่ยวข้องกับพันธมิตรอุเมคาวะ ประเทศซากุระ ไปจนถึงการพัฒนาในอนาคตของประเทศพันธมิตรอีกด้วย สรุปง่ายๆ ประโยคเดียวก็คือ หลิงหยุนไม่ตาย ประเทศพันธมิตรก็ยากที่จะสงบใจลงได้

แต่บังเอิญว่าประเทศพันธมิตรก็ดันทำอะไรหลิงหยุนไม่ได้เลย ทำได้เพียงยืมพลังของดาวเทียนหลางเท่านั้น

ดังนั้น ตอนนี้ไม่ว่าลอร์ดดาวเทียนหลางจะเรียกร้องอะไร อุเมคาวะ ไนคิ ก็ทำได้เพียงตอบตกลงเท่านั้น

ถึงอย่างไรก็เป็นฝ่ายไปขอร้องเขา ตัวเขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น

เมื่อคิดได้ดังนี้ อุเมคาวะ ไนคิ จึงตอบกลับไปว่า: "ก็ได้ งั้นพวกนายรอแป๊บนึงนะ ฉันกำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ~"

พูดจบ อุเมคาวะ ไนคิ ก็เรียก อุเมคาวะ วาจื่อ ที่อยู่ข้างๆ เข้ามา: "เรื่องทางนี้มอบหมายให้เธอรับผิดชอบทั้งหมด ลอร์ดดาวเทียนหลางมาถึงแล้ว ฉันต้องไปสักหน่อย"

อุเมคาวะ วาจื่อ ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าแสดงความเข้าใจ

จากนั้น อุเมคาวะ ไนคิ ก็ถอนตัวออกจากโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสง

หลังจากออกมาจากโบราณสถาน เขาก็นำคนสนิทส่วนหนึ่ง มุ่งตรงไปยังรอบนอกของน่านฟ้าหมู่ดาว

หลายชั่วโมงต่อมา อุเมคาวะ ไนคิ ก็สมทบกับพวกเรนาร์ดได้สำเร็จ

ทันทีที่ได้เห็นเรนาร์ด อุเมคาวะ ไนคิ ก็รีบเผยรอยยิ้มประจบประแจงออกมาทันที

"ทุกท่านจากดาวเทียนหลาง รอนานเลยนะครับ"

เรนาร์ดได้ยินดังนั้น ก็แค่นเสียงเย็นชา: "เลิกพูดมากได้แล้ว รีบพาพวกเราเข้าไปเร็วเข้า"

สิ้นเสียงคำพูด ภายในส่วนลึกของดวงตาอุเมคาวะ ไนคิ ก็มีความไม่พอใจวาบผ่าน

บ้าเอ๊ย ถึงยังไงเขาก็เป็นถึงลอร์ดระดับคุมสนามรบนะ ในประเทศซากุระ นั่นคือสถานะที่อยู่เหนือคนนับหมื่น

แม้แต่อาเลน ก็ยังไม่สามารถใช้คำสั่งที่แข็งกร้าวแบบนี้มาชี้นิ้วสั่งเขาได้

แต่เรนาร์ดคนนี้ กลับดูเหมือนจะไม่ได้เห็นหัวเขาเลยแม้แต่น้อย แต่เพื่อที่จะสามารถฆ่าหลิงหยุนได้อย่างราบรื่น

และเพื่อรักษาความร่วมมือระหว่างตัวเองกับตระกูลเรนาร์ดเอาไว้

อุเมคาวะ ไนคิ ทำได้เพียงเลือกที่จะกลืนความโกรธลงท้อง และยังคงฉีกยิ้มรับหน้าต่อไป

"ไฮ้ พวกเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละครับ" พูดจบ อุเมคาวะ ไนคิ ก็ให้พวกเรนาร์ดขึ้นไปบนเกาะเริ่มต้นของพันธมิตรอุเมคาวะของเขา จากนั้นก็มุ่งหน้าเดินทางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ตรงไปยังใจกลางน่านฟ้าหมู่ดาว ตลอดทาง อุเมคาวะ ไนคิ คอยปรนนิบัติรับใช้อย่างระมัดระวัง

ด้วยความกลัวว่าจะทำให้พวกเรนาร์ดไม่พอใจ

ไม่นานนัก กลุ่มคนก็เดินทางมาถึงหน้าทางเข้าโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงที่อยู่ใจกลางน่านฟ้าได้สำเร็จ

"นี่คือทางเข้าโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงครับ หลิงหยุนอยู่ข้างในนั้น เอาเป็นว่าทุกท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ดีไหมครับ ทางเข้ามีเพียงทางเดียวนี้แหละ ตอนที่หลิงหยุนออกจากโบราณสถาน จะต้องผ่านทางนี้อย่างแน่นอน" อุเมคาวะ ไนคิ กล่าว การที่เขาไม่ให้ลอร์ดดาวเทียนหลางเข้าไปในโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสง มีการพิจารณาหลักๆ อยู่สองจุด

ข้อแรก ทรัพยากรในโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงนั้นอุดมสมบูรณ์มาก เขากลัวว่าพวกเรนาร์ดเข้าไปแล้วจะก่อเรื่อง

ข้อที่สอง โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงนั้นใหญ่โตมโหฬาร อุเมคาวะ ไนคิ รับประกันได้แค่ว่าหลิงหยุนอยู่ข้างในนั้น แต่พิกัดที่แน่ชัดนั้น เขาไม่รู้ แทนที่จะเข้าไปข้างใน แล้วเดินวนไปมามั่วซั่วเหมือนแมลงวันหัวขาด

สู้เฝ้าทางออกเพียงทางเดียวนี้ไว้ แล้วรอให้หลิงหยุนออกมาเองยังจะดีกว่า

แต่เห็นได้ชัดว่าเรนาร์ด ไม่เห็นด้วยกับความคิดของอุเมคาวะ ไนคิ

จึงสวนกลับทันที: "เฝ้าหาพระแสงอะไร? ฉันรอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียวแล้ว นำทางไป พวกเราจะเข้าไปในโบราณสถานเดี๋ยวนี้ หาหลิงหยุนให้เจอ แล้วฆ่ามันซะ"

พูดจบ เรนาร์ดก็เตรียมจะพาลอร์ดดาวเทียนหลางภายใต้สังกัด เดินเข้าไปในโบราณสถาน

อุเมคาวะ ไนคิ ถึงกับพูดไม่ออก บ้าเอ๊ย ลอร์ดดาวเทียนหลางพวกนี้มันจะห้าวเกินไปแล้วไหม?

เห็นคำพูดของเขาเป็นเสียงผายลมหรือไง? แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดดาวเทียนหลางที่แข็งแกร่ง เขาก็ไม่กล้าโกรธเกรี้ยว ทำได้เพียงขวางหน้าเรนาร์ดเอาไว้ แล้วเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงอ่อนโยน: "โชโตะมาเตะ โชโตะมาเตะ โบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงมันใหญ่มากนะ พวกเรา..."

อุเมคาวะ ไนคิ ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเรนาร์ดผลักออกไปอย่างแรง: "แกกำลังสอนฉันทำงานงั้นเหรอ? ลอร์ดดาวเทียนหลางจะทำอะไร ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาชี้นิ้วสั่ง"

พูดจบ เรนาร์ดก็พาลอร์ดดาวเทียนหลาง ฝ่าเข้าไปในโบราณสถาน

อุเมคาวะ ไนคิ หมดปัญญา ทำได้เพียงมองไปทางวีลิตัน คนหลังเองก็ค่อนข้างพูดไม่ออกเช่นกัน

เรนาร์ดใจร้อนเกินไปแล้ว หรือจะพูดให้ถูกก็คือ อยากฆ่าหลิงหยุนมากเกินไปแล้ว

ถึงขั้นหมกมุ่นจนหน้ามืดตามัวไปแล้ว

เขาอยากจะตักเตือน แต่เมื่อเห็นท่าทางที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของเรนาร์ด ก็ทำได้เพียงล้มเลิกความตั้งใจ

และพูดกับอุเมคาวะ ไนคิ ว่า: "นำทางไปเถอะ!" อุเมคาวะ ไนคิ ไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงเดินตามไป

และก็เป็นเช่นนี้เอง ภายใต้การนำทางของอุเมคาวะ ไนคิ กลุ่มคนก็หายลับเข้าไปในประตูเทเลพอร์ตของโบราณสถาน

เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง กลุ่มคนก็ได้เข้ามาสู่ภายในโบราณสถานเผ่ามนุษย์แห่งแสงแล้ว

"หลิงหยุนล่ะ? ขอพิกัดที่แน่นอนมา แล้วรีบพาพวกเราไปเร็วเข้า" เรนาร์ดออกคำสั่งกับอุเมคาวะ ไนคิ

คนหลังทำหน้าตาเหมือนคนท้องผูก แล้วพูดเสียงเบาว่า: "พวกเรายืนยันได้แค่ว่าหลิงหยุนอยู่ข้างในโบราณสถาน แต่ไม่รู้พิกัดที่แน่นอนของเขา ดังนั้นเมื่อกี้ผมถึงได้ให้ทุกท่านเฝ้าอยู่ที่ทางเข้าโบราณสถานไงล่ะครับ"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เรนาร์ดก็โกรธจัดขึ้นมาทันที และด่ากราดใส่อุเมคาวะ ไนคิ อย่างสาดเสียเทเสีย

"บ้าเอ๊ย ไอ้สวะเอ๊ย เรื่องแค่นี้ทำไมแกไม่ตรวจสอบล่วงหน้าให้ดีวะ?"

"รีบออกคำสั่งให้คนของแก ไปหาหลิงหยุนให้เจอโดยเร็ว เร็วเข้า!"

เมื่อมองดูเรนาร์ดที่แสดงท่าทีข่มขู่คุกคาม อุเมคาวะ ไนคิ ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องพึ่งพาอีกฝ่ายล่ะก็ เขาอยากจะตบหน้าเรนาร์ดให้ตายคามือไปเลยจริงๆ

วีลิตันก็มองออกถึงความไม่พอใจของอุเมคาวะ ไนคิ

ด้วยความกลัวว่าแผนจะพัง เขาจึงรีบแอบส่งข้อความหาอุเมคาวะ ไนคิ: "เรนาร์ดเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเรนาร์ดแห่งดาวเทียนหลาง นิสัยอาจจะใจร้อนไปสักหน่อย โปรดทนเอาหน่อยนะ แต่ขอเพียงแค่นายช่วยพวกเราทำภารกิจให้สำเร็จ จะต้องมีรางวัลชิ้นใหญ่ตอบแทนให้นายอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ความโกรธของอุเมคาวะ ไนคิ ก็บรรเทาลงไปไม่น้อย

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วมองไปทางเรนาร์ด: "รอสักครู่นะครับ ผมจะให้คนของผมไปตามหาเดี๋ยวนี้แหละ"

พูดจบ อุเมคาวะ ไนคิ ก็รีบเปิดแชทกลุ่มลอร์ดระดับคุมสนามรบประเทศพันธมิตรขึ้นมา แล้วตะโกนสั่งการในนั้นทันที:

"@ทุกคน คนของดาวเทียนหลางมาถึงแล้ว พวกเขาต้องการพิกัดปัจจุบันของหลิงหยุน พวกนายรีบแจ้งให้ลอร์ดของแต่ละประเทศส่งพิกัดมาด่วน เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า!"