42 - ความสิ้นหวังของเหวินถิง

42 - ความสิ้นหวังของเหวินถิง

"ปล่อยฉันนะ!! พวกเธอจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ..."

เหวินถิงฝืนร่างกายพยายามผลักหวังเซินเจี๋ยออกอีกครั้งด้วยความโกรธ พร้อมตะโกนใส่หน้าเขาว่า "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันกลับเองได้! เอาโทรศัพท์คืนมา!"

"เดี๋ยวก่อน! พวกคุณจะทำอะไรน่ะ"

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่อีกโต๊ะและคอยเฝ้ามองอยู่ตลอดก็ลุกขึ้นอย่างลุกลี้ลุกลน เขารีบก้าวมาขวางหน้าทั้งสามคนไว้แล้วถามว่า "พวกคุณจะลากเหวินถิงไปไหน? หลิวเจียอวี่ เธอคืนโทรศัพท์ให้เหวินถิงเดี๋ยวนี้!"

เหตุการณ์นี้เริ่มวุ่นวายจนคนอื่นๆ หันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น และดึงดูดความสนใจจากเพื่อนร่วมรุ่นที่มาร่วมงานรอบๆ

นักเรียนท่าทางกะล่อนสองสามคนยิ้มกริ่มแล้วลุกเดินมาหาหวังเซินเจี๋ย พวกเขาจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนขวางประตูด้วยสายตาคุกคาม

เหวินถิงเห็นคนออกมาช่วยก็รีบบอกเขาเหมือนขอความช่วยเหลือ "จวิ้นข่าย นายช่วยบอกให้พวกเขาส่งฉันหน่อย"

"จวิ้นข่าย เรื่องนี้นายอย่ามายุ่ง! ถอยไป" หลิวเจียอวี่ผลักชายหนุ่มเบาๆ แล้วพูดเสียงอ้อน

ชายหนุ่มคนนี้คือเทพบุตรที่หลิวเจียอวี่แอบชอบมาตลอด หน้าตาหล่อเหลาแต่ดูหวานๆ คล้ายกับดาราดังอย่างลู่หาน

แม้จะขาดความมาดแมนไปบ้าง แต่เขาเป็นคนอ่อนโยนและจิตใจดี แถมยังมีผลการเรียนดีที่สุดในบรรดานักเรียนชาย จึงถูกผู้หญิงหลายคนตามจีบมาตลอด

แต่โจวจวิ้นข่ายกลับแอบชอบเหวินถิงและมั่นคงต่อเธอเพียงผู้เดียว ส่วนเหวินถิงเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับโจวจวิ้นข่ายเช่นกัน

ถึงทั้งคู่จะยังไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่ก็มีความรู้สึกดีๆ ต่อกันและกันอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีโจวจวิ้นข่ายกะจะหาโอกาสสารภาพรักกับเหวินถิงในวันนี้ แต่ไม่นึกเลยว่าพอเข้าโรงแรมมา เขาก็ถูกลูกน้องของหวังเซินเจี๋ยลากไปนั่งโต๊ะอื่น เขาได้แต่ทำตาปริบๆ มองเหวินถิงถูกหวังเซินเจี๋ย หลิวเจียอวี่ และคนอื่นๆ รุมมอมเหล้า

เมื่อเห็นหวังเซินเจี๋ยและพวกพยายามกรอกเหล้าเหวินถิง โจวจวิ้นข่ายก็ได้แต่โกรธอยู่ในใจแต่ไม่กล้าพูด จนกระทั่งเห็นหวังเซินเจี๋ยจะพาตัวเหวินถิงไป เขาจึงรวบรวมความกล้าก้าวออกมาขวาง

"หลิวเจียอวี่! เธอทำเกินไปแล้วนะ! เหวินถิงไว้ใจเธอมาก เห็นเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด! เธอ..."

เพียะ

ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ หวังเซินเจี๋ยก็ตบเข้าไปที่ใบหน้าขาวใสดูอ่อนแอนั้นเต็มแรง

"โจวจวิ้นข่าย มึงอยากโดนอีกใช่ไหม? ถอยไปไกลๆ เลยมึง! วันนี้กูอารมณ์ดี ไม่อยากมีเรื่อง! มึงไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่ากูไม่เกรงใจ!" หวังเซินเจี๋ยตบโจวจวิ้นข่ายไปหนึ่งทีแล้วจ้องหน้าอาฆาตข่มขู่

ขณะที่นักเรียนชายท่าทางนักเลงอีกสามคนที่เดินตามหลังหวังเซินเจี๋ยต่างก็หักนิ้วทำหน้าตาคุกคามล้อมโจวจวิ้นข่ายไว้

"โจวจวิ้นข่าย! มึงก็รู้ว่านิสัยกูเป็นยังไง! ถ้ามึงยังไม่เจียมตัวอีกล่ะก็ ช่วงครึ่งปีหลังนี้กูรับรองว่ามึงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบแน่! กูจะทำให้มึงไม่มีอารมณ์อ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย มึงเชื่อไหม? อีกอย่าง! อย่าลืมนะว่างานของพ่อมึงน่ะ กูเป็นคนขอให้พ่อกูฝากฝังให้! ถอยไป!"

"เซินเจี๋ย อย่าทำแบบนี้เลย! พวกนายทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ! ทุกคนก็เห็นอยู่ ถ้ามีคนแจ้ง..."

โจวจวิ้นข่ายถูกหวังเซินเจี๋ยขู่จนหน้าถอดสี ตัวสั่นเทาไปหมด เขาทำท่าค้อมตัวแต่ยังไม่วายอ้อนวอนขอร้อง

"ปล่อยฉันนะ!! จวิ้นข่าย! นายช่วยชิงโทรศัพท์คืนมาให้ฉันที! พวกนายจะทำอะไรกันแน่? ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!"

เหวินถิงดิ้นรนด้วยความโกรธ แต่ข้อมือทั้งสองข้างถูกหวังเซินเจี๋ย หลิวเจียอวี่ และเหยียนเสี่ยวลี่ล็อคไว้แน่น

ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะฤทธิ์เหล้าทำให้เธอไม่สามารถสลัดหลุดจากการพันธนาการของทั้งสามคนได้ ทำได้เพียงตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไร้ทางสู้

เมื่อได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของเหวินถิง เพื่อนรอบๆ บางคนก็มีสีหน้าเคร่งเครียด แต่บางคนกลับแสดงสีหน้าสะใจที่เห็นคนอื่นเดือดร้อน

ทว่าไม่มีใครก้าวออกมาช่วยเลยแม้แต่คนเดียว แม้แต่คนที่ยอมพูดแทนเหวินถิงสักคำก็ยังไม่มี

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ เด็กสาวบางคนยังแอบกระซิบกระซาบคุยกันอย่างสนุกปากเหมือนดูเรื่องตลก

เหวินถิงรู้สึกเหมือนโลกหมุน เธอมองโจวจวิ้นข่ายที่เอามือกุมแก้มแดงช้ำพลางถอยออกไปอย่างขี้ขลาด มองเพื่อนรอบๆ ที่เพิกเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัว สายตาของเหวินถิงเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง!

"โจวจวิ้นข่าย! ไอคนขี้ขลาด! พวกเธอ... พวกเธอทุกคนมันคนเลว!!"

เหวินถิงใช้แรงเฮือกสุดท้ายกรีดร้องออกมา แล้วผลักหวังเซินเจี๋ยกับหลิวเจียอวี่ที่จับตัวเธอไว้ออกอย่างแรงเพื่อจะไปหาคนช่วย

แต่กลับถูกเหยียนเสี่ยวลี่ผลักจากด้านหลังอย่างแรง ร่างกายที่มึนงงอยู่แล้วเสียหลักล้มกระแทกพื้นอย่างจัง

"เหวินถิง ดูสิ ขนาดจะยืนเธอยังยืนไม่ไหวเลย! ให้ฉันไปส่งบ้านเถอะนะ" หวังเซินเจี๋ยหัวเราะอย่างได้ใจ เขาเดินเข้าไปกับหลิวเจียอวี่เพื่อพยุงเหวินถิงขึ้นมา แล้วลากตัวเธอไปยังประตูอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องอาหารก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

หลี่ปินยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าถมึงทึง เมื่อเห็นหวังเซินเจี๋ยกับหลิวเจียอวี่กำลังลากเหวินถิงที่กำลังโกรธจัด เขาก็ส่งเสียงตวาดใส่ทั้งคู่ด้วยความเย็นชาว่า "พวกแกสองคนกำลังทำอะไรกัน"

---