บทที่ 5 ‘เซียว’ คือชื่อของเธอ และก็คือชะตาของเธอ

บทที่ 5 ‘เซียว’ คือชื่อของเธอ และก็คือชะตาของเธอ

“โฮสต์ คุณวิ่งเร็วมาก!” น้ำเสียงของ 345 ร่าเริง

หยุนเซียวสงสัยว่าหากตอนนี้เธอแค่ดื่มน้ำสักอึก เสี่ยวโหยวก็คงชมว่าเธอดื่มเก่งจริงๆ

【ติ๊ง! ได้รับค่าความเกลียดชังจากพระเอก หยุนอวี้ชวน 50 แต้ม!】

【ติ๊ง! ได้รับค่าความเกลียดชังจากพระเอก เสิ่นอี้ 50 แต้ม!】

สมกับเป็นพระเอก ความอดทนเป็นเลิศจริงๆ

“โฮสต์ ค่าความเกลียดชังพอแลก ‘แววตาเป็นประกาย’ ได้แล้ว!”

หยุนเซียวแอบเข้าไปในห้องของหยุนอวี้ชิง พร้อมกับพูดในใจว่า ‘แลก!’

【แลกเปลี่ยนสำเร็จ! ค่าความเกลียดชังคงเหลือ: 20】

ดวงตาทั้งสองข้างของหยุนเซียวเย็นเยียบ เธอพิงหลังกับประตู แล้วหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว

ผ่านไปราวสี่ห้าวินาที ความรู้สึกเย็นเยียบก็จางหายไป เธอจึงลืมตาขึ้น

เดิมทีเธอสายตาสั้นเล็กน้อยเพียงไม่กี่สิบ แต่ตอนนี้กลับสามารถมองผ่านหน้าต่างฝั่งตรงข้ามเห็นใบหน้าของแขกที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้ แม้แต่ไฝดำบนหน้าผากก็ยังมองเห็น!

ถ้าเป็นตอนกลางวัน เธอจะมองได้ไกลและชัดเจนยิ่งขึ้น!

แต้มความเกลียดชังที่จ่ายเพิ่มไปอีกเท่าตัวนี้ช่างคุ้มค่า!

แต่ว่า...

‘ไม่ถูกสิ ทุกครั้งที่หยุนอวี้ชิงแลกของจากระบบยอดนารี มันจะให้ยามา ต้องฉีดหรือไม่ก็ต้องกิน

ทำไมของฉันถึงได้ผลโดยตรงล่ะ?’

“อืม... เรื่องนี้...”

หยุนเซียว: ?

“ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นระบบป่าที่เกิดจากพลังงานแห่งฟ้าดิน ฟังก์ชันต่างๆ ก็คัดลอกมาจากระบบยอดนารี ดังนั้นฉันก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ ขอโทษด้วยนะ～

อย่าไปใส่ใจเลยน่า ได้ผลดีก็พอแล้วนี่!” 345 ใช้เสียงสังเคราะห์ทำเสียงออดอ้อน

มุมปากของหยุนเซียวกระตุกเล็กน้อย

ของเลียนแบบก็เป็นแบบนี้เองสินะ

แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ด้วยข้อมูลอันน้อยนิด ทำให้เธอยังชี้ชัดไม่ได้ว่ามันคืออะไร

“ไม่เสียแรงที่เป็นนางเอกขวัญใจมหาชน” เห็นได้ชัดว่า 345 ไม่ได้ใส่ใจเรื่องยาไม่ยา ความสนใจย้ายไปที่การตกแต่งห้องแทน แล้วถอนหายใจออกมา “แค่พรมผืนเล็กๆ ใต้เท้าคุณก็มีมูลค่าสามแสนแล้ว!”

หยุนเซียวเลิกคิดมาก หันไปมองเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยสายตาสงบนิ่ง

ห้องแต่งตัวมีขนาดร้อยตารางเมตร ตู้เก็บเครื่องประดับขนาดเล็กใหญ่ก็กินพื้นที่ไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“โฮสต์ คุณกำลังหาอะไรอยู่เหรอ?”

หยุนเซียวเปิดตู้เครื่องประดับที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ ‘จี้รูปมังกร’

ที่จริงแล้วจี้ชิ้นนั้นคือมิติพกพา ชาติที่แล้วหยุนอวี้ชิงอาศัยมันใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

มิติเป็นของคู่กายของนางเอก นางเอกนิยายโป๊ก็ไม่ยกเว้น

345 พูดอย่างกระตือรือร้น “โฮสต์ ต้องการให้ฉันช่วยไหม?”

หยุนเซียวที่กำลังกลุ้มใจอยู่พอดี ดวงตาก็พลันเป็นประกาย ‘ช่วยยังไง?’

“ตอนนี้ฉันสามารถสแกนสิ่งของในรัศมี 30 เมตรรอบตัวคุณเพื่อให้ข้อมูลโดยละเอียดได้”

หยุนเซียวจับคำสำคัญได้ ‘ตอนนี้?’

“ขอแค่มีค่าความเกลียดชังเพียงพอ ฉันก็อัปเกรดได้ พออัปเกรดแล้วรัศมีสแกนก็จะขยายขึ้นด้วย”

คิ้วของหยุนเซียวเลิกขึ้น “มาเลย!”

หยุนเซียวเดินอย่างรวดเร็วในห้องแต่งตัวรอบหนึ่ง พอเดินไปถึงด้านในสุด 345 ก็พูดขึ้นว่า “อยู่ที่ชั้นสามของตู้นี้”

หยุนเซียวเปิดชั้นที่สามออก กล่องไม้สี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือที่มีรูปทรงโบราณวางอยู่อย่างเงียบๆ

มือของเธอสั่นน้อยๆ จนแทบมองไม่เห็น ก่อนจะหยิบกล่องขึ้นมา เปิดฝาออก สีเขียวมรกตก็ปรากฏแก่สายตา

จี้รูปมังกรขนาดเท่าเหรียญห้า งานแกะสลักประณีตงดงาม ราวกับมังกรเขียวกำลังโผทะยานบิน

นิ้วของหยุนเซียวสัมผัสเบาๆ สัมผัสได้ถึงความอุ่นและความเย็นจางๆ ดึงเธอกลับไปสู่วันนั้นในทันที

ดวงตาชราภาพคู่นั้นที่ซ่อนอยู่ใต้รอยเหี่ยวย่นลึก เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย... ความรู้สึกผิด ความโศกเศร้า ความยินดี ความคิดถึง...

บางทีนั่นอาจเป็นเรื่องราวที่ซับซ้อนมาก ในตอนนั้นเธออ่านไม่ออก

ในอนาคตก็อาจจะไม่มีโอกาสได้เข้าใจอีกแล้ว

คุณย่า... คนเดียวในโลกที่ให้ความสำคัญกับเธอ เพิ่งจากไปเมื่อเจ็ดวันก่อน

“ของในตู้นี้ดูแล้วก็ไม่ค่อยได้ใช้ ทำไมนางเอกถึงนึกขึ้นได้ว่าจะมาหาจี้ในช่วงเวลาฉุกละหุกของวันสิ้นโลก?

แล้วโฮสต์รู้ได้ยังไงว่ามันต้องอยู่ในห้องแต่งตัวแน่ๆ เกิดนางเอกพกติดตัวไว้ล่ะ?”

345 ขัดจังหวะความทรงจำของหยุนเซียว รายละเอียดทำนองนี้ในนิยายโป๊มักจะเป็นส่วนที่ถูกมองข้าม แต่ 345 กลับดูกระตือรือร้นใคร่รู้อย่างยิ่ง

‘นี่เป็นของขวัญที่คุณย่าให้ฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว’

ความดีที่คนในตระกูลหยุนมีต่อหยุนอวี้ชิงนั้นทุกคนต่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร

นอกจากคุณย่าหยุน... ย่าของเธอ

หลังจากที่เธอกลับมาบ้านหยุนไม่นาน คุณย่าหยุนก็มอบจี้ชิ้นนี้ให้กับเธอ

สำหรับตระกูลหยุนที่ใหญ่โตมโหฬารแล้ว จี้หยกชิ้นหนึ่งไม่คุ้มค่าพอที่หยุนอวี้ชิงจะนำไปเก็บไว้ในตู้เซฟด้วยซ้ำ

แต่นี่กลับเป็นของแทนใจที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีของตระกูลหยุน

ในอดีตคุณย่าหยุนแต่งเขยเข้าบ้าน ปู่ที่เป็นเขยเข้าบ้านเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม ตระกูลหยุนจึงมีคุณย่าเป็นผู้กุมอำนาจมาโดยตลอด

หยุนเฉิงหย่วนที่ตอนนี้ดูยิ่งใหญ่และเด็ดขาด ในอดีตต่อหน้าคุณย่าไม่กล้าแม้แต่จะผายลมด้วยซ้ำ

และของแทนใจชิ้นนี้คุณย่ากลับไม่ได้มอบให้กับหยุนเฉิงหย่วนผู้เป็นพ่อสารเลวของเธอ แต่กลับข้ามเขาไปมอบให้กับหยุนเซียว

ความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังทำให้ทุกคนตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น... ของแทนใจที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นของตระกูลใหญ่จะมอบให้กับทายาทคนต่อไปเท่านั้น

ชาติที่แล้วหยุนเซียวที่เพิ่งจะกลับมาใหม่ๆ และถูกจำกัดอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้แต่จะคิดลึกๆ ก็ยังไม่กล้า

แต่หลังจากนั้นไม่นาน คุณย่าก็เสียชีวิตลง

กะทันหันมาก

หลังจากนั้นก็มีข่าวลือร้ายๆ แพร่สะพัดว่าหยุนเซียวเป็นตัวซวยทำให้คุณย่าตาย

หยุนเฉิงหย่วนกระชากจี้ออกจากคอของหยุนเซียวโดยตรง แล้วโยนให้หยุนอวี้ชิงเหมือนกับขยะชิ้นหนึ่ง

“แกไม่คู่ควรที่จะมีของแทนใจชิ้นนี้ และยิ่งไปกว่านั้น... ตระกูลหยุนก็ไม่ต้องการของแทนใจ!”

หยุนอวี้ชิงมีของมีค่ามากมายจนไม่เห็นจี้เล็กๆ ชิ้นนี้อยู่ในสายตา ยิ่งเป็น ‘ของเก่า’ ที่ไม่ทันสมัยแบบนี้ด้วยแล้ว

ส่วนเรื่องที่หยุนเซียวรู้ได้อย่างไรว่าของอยู่ที่นี่ ก็เพราะชาติที่แล้วหลังจากวันสิ้นโลกข่าวการจัดตั้งฐานที่มั่นของทางการแพร่กระจายออกไป ตระกูลหยุนก็เตรียมที่จะอพยพ

หยุนเซียวรู้ดีว่าการไปครั้งนี้อาจจะไม่ได้กลับมาอีก เธอคิดถึงของสิ่งเดียวที่คุณย่าทิ้งไว้ให้ จึงไปถามหยุนอวี้ชิงว่าจี้อยู่ที่ไหน

หยุนอวี้ชิงถูกเธอรบกวนจนทนไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนตัดสินใจคืนให้เธอ

ผลลัพธ์ก็คือ ตอนที่หยุนอวี้ชิงไปหยิบจี้ เธอก็บังเอิญได้ผูกพันธะกับมิติเข้า

พอหยุนเซียวไปถามอีกครั้ง เธอกลับบ่ายเบี่ยงว่าหาไม่เจอแล้ว

หยุนเซียวโกรธจนแทบกระอักเลือด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

จนกระทั่งเธอตายแล้วได้อ่านหนังสือถึงได้รู้ว่า จี้ชิ้นนี้คือมิติพกพา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไปทวงจากหยุนอวี้ชิง อีกฝ่ายก็คงจะนึกถึงเรื่องนี้ไม่ได้เลย

ตอนนั้นเธอถึงกับตบหน้าตัวเองไปหลายฉาด

หลังจากที่ 345 ฟังจบก็ปลอบใจว่า “จะโทษคุณไม่ได้หรอก คุณก็แค่ต้องการทวงของของตัวเองคืนมา

และเธอก็เป็นนางเอกนี่นา ต่อให้คุณไม่ไปทวงจี้จากเธอ เธอก็จะผูกพันธะกับมันด้วยเหตุผลอื่นอยู่ดี นี่คือนิ้วทองคำของเธอ ถูกกำหนดมาให้เป็นของเธอแล้ว”

หยุนเซียวหัวเราะเหอะ “ถูกกำหนด?

ถ้างั้นชาตินี้หยุนอวี้ชิงก็ถูกกำหนดมาให้เป็นนางเอกไม่ได้

ไอ้ผู้ชายสารเลวพวกนั้นที่คอยแต่จะให้คนอื่นไปตายแทนหยุนอวี้ชิง สุดท้ายก็ถูกกำหนดมาให้ต้องเน่าตายอย่างอนาถ!”

345 พูดตามน้ำ “มีความมุ่งมั่นดีนี่! แต่คุณก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกัน

ถึงแม้คุณจะเป็นตัวประกอบที่สำคัญ ตัวเอกจะไม่ลงมือฆ่าคุณในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่ถ้าคุณยังคงสร้างความเกลียดชังแบบนี้ต่อไป เกิดไปทำให้ตัวเอกคนไหนโมโหขึ้นมา อีกฝ่ายก็ฆ่าคุณได้เหมือนกัน

เพราะคุณเป็นแค่ตัวประกอบ คุณตายไปบทบาทของคุณก็มีคนอื่นมาแทนที่ได้

คุณนี่ดื้อจริงๆ เลย เชื่อฉันแล้วเดินตามเส้นทางยอดนารีก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ ไม่รู้จะดึงดันไปเส้นทางสร้างความเกลียดชังทำไม...”

‘พอแล้ว ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่’

ดวงตาของหยุนเซียวหรี่ลง 345 เตือนเธอด้วยความหวังดีก็จริง แต่ 345 ก็ไม่คิดว่าเธอจะทำสำเร็จได้จริงๆ

หยุนเซียวเก็บจี้แล้วลุกขึ้นเดินออกไป ห้องของหยุนอวี้ชิงไม่ควรอยู่นาน เผื่อจะถูกจับได้คาหนังคาเขา

345 สัมผัสได้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี ก็เลยเงียบไปไม่พูดอะไรอีก

หยุนเซียวก็ยอมรับว่าเส้นทางที่ 345 บอก ซึ่งก็คือการลอกเลียนแบบหยุนอวี้ชิงนั้นเป็นเส้นทางที่ง่ายที่สุด

แต่บนโลกนี้มีเส้นทางที่ง่ายดายอยู่มากมาย แต่หยุนเซียวกลับต้องการเดินบนเส้นทางของตัวเองเท่านั้น

สิ่งที่หยุนเซียวไม่ได้บอก 345 ก็คือ ชื่อ ‘หยุนเซียว’ นี้เป็นชื่อที่คุณย่าเปลี่ยนให้

ก่อนหน้านี้เธอชื่อซุนพ่านห่าว... หวังว่าหยุนอวี้ชิงจะดีทุกอย่าง

นี่คือความรักและความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่หลัวซิ่วยิงผู้เป็นพี่เลี้ยงมีต่อลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง แต่กลับต้องแลกมาด้วยการทำลายชีวิตของหยุนเซียว

“จากนี้ไป ‘เซียว’ คือชื่อของแก และก็คือชะตาของแก!” เสียงของคุณย่ายังคงดังก้องอยู่ในหู

ไม่ทะยานขึ้นฟ้ากลืนกินสวรรค์ ก็ต้องแหลกสลายจมดิ่งสู่ห้วงลึก

ชาติที่แล้วหยุนเซียวตกลงไปในปลักตม จมดิ่งสู่ก้นบึ้งของห้วงเหว

ชาตินี้ เธอจะต้องหลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่เรียกว่าโชคชะตาให้ได้ แล้วทะยานขึ้นสู่เก้าชั้นฟ้า!

345 ตะลึงงัน สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างของหยุนเซียว

ถ้าจำไม่ผิด นิยายที่เธอเลือกน่าจะเป็นนิยายโป๊นะ... ใช่ไหม?

หยุนเซียวเพิ่งจะกลับมาถึงห้องของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายดังแว่วมาจากข้างนอก

ต้องเป็นเรื่องอื้อฉาวที่ทำให้หยุนเฉิงหย่วนเดือดดาลจนต้องส่งคนมาจับเธอแน่ๆ

ชาติที่แล้วหยุนอวี้ชิงไปนอนกับผู้ชายห้าคนพร้อมกัน เขายังไม่ว่าอะไรสักคำ เรื่องแค่นี้เขาก็คงไม่เดือดร้อนเช่นกัน

แต่เขาต้องการที่ระบายอารมณ์ และต้องการแพะรับบาป

ไม่มีใครเหมาะไปกว่าหยุนเซียวอีกแล้ว

เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน หยุนเซียวกกรีดนิ้วตัวเอง แล้วหยดเลือดลงบนหัวมังกรของจี้

【จบตอน】