บทที่ 310 หลอมจอมมาร! พิธีคืนชีพ: เดี๋ยวนะ ฉันก็โดนหักหลังได้เหรอ??
บทที่ 310 หลอมจอมมาร! พิธีคืนชีพ: เดี๋ยวนะ ฉันก็โดนหักหลังได้เหรอ??
ไม่มีใครตอบความตกตะลึงของแฮร์รี่ มีเพียงเสียงหนึ่งดังมาจากห่อผ้าที่ “ศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด” อุ้มอยู่
เสียงแหบพร่า ราวกับบีบอัดความอาฆาตทั้งหมดของโลกไว้ในนั้น
“ในที่สุดแกก็ตกมาอยู่ในมือฉัน แฮร์รี่ พอตเตอร์…”
โวลเดอมอร์?!!
แฮร์รี่จำได้ทันที
เขาคำรามต่ำ ๆ พยายามดิ้นสุดแรง!
“ฮิฮิฮิ… ดูสภาพแกสิ น่าสมเพชเหลือเกิน สูญเสียเพื่อนไปแล้ว…”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจและเย้ยหยัน
แฮร์รี่ตะโกนกลับอย่างโกรธจัด
“แกยังเดินเองไม่ได้เลย! ต้องให้คนอื่นอุ้ม!”
“เงียบ!”
โวลเดอมอร์แผดเสียง โดนแทงใจดำเข้าเต็ม ๆ
แล้วแค่นเสียงเย็น
“หึ ตอนนี้แกก็ได้แค่ปากดี อีกไม่นานฉันจะใช้แกเกิดใหม่…”
“แล้วจะฆ่าแกด้วยมือตัวเอง…!”
มองแฮร์รี่ที่ถูกตรึงไว้
โวลเดอมอร์รู้สึกสะใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
อีกไม่นาน… โลกจะเป็นของฉัน
เมื่อคืนชีพเต็มพลังแม้แต่คุณโคมก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้!
เขาเหลือบมองชายสวมหน้ากากขาวข้างตัว ในใจพองโตด้วยความทะนง
เขาไม่เคยคิดจะแบ่งโลกให้ใคร
จะโทษก็โทษตัวเองเถอะ
คุณโคม
“พอแล้ว ไปเริ่มพิธี บาร์ตี้…”
แต่บาร์ตี้ไม่ขยับ
จนคุณโคมพยักหน้าเล็กน้อย
บาร์ตี้จึงค่อย ๆ เดินไปที่หม้อขนาดใหญ่
แฮร์รี่ขมวดคิ้ว
ผู้เสพความตายกลับเชื่อฟังคุณโคม?
ทุกอย่างเหมือนถูกหมอกหนาทึบปกคลุม
มีเพียงคนเดียวที่คุมเกม
เขาจ้องหน้ากากสีขาวนั้น
“ตุบ!”
ร่างห่อผ้าของโวลเดอมอร์ถูกโยนลงหม้อ ของเหลวสีเขียวเทาขุ่นเดือดพล่าน กลิ่นเหมือนยางไหม้
อีธานขมวดจมูกอย่างรังเกียจแต่ริมฝีปากยกยิ้ม
ในที่สุดก็ถึงเวลาสตูว์หม้อเหล็กโวลเดอมอร์
“กระดูกของบิดา ที่ให้โดยไม่รู้ตัว จะชุบชีวิตบุตร…”
ดินหน้าหลุมศพปั่นป่วน กระดูกขาวผุพังลอยขึ้น ลุกเป็นไฟสีส้มแดงตกลงหม้อ
“เนื้อของผู้รับใช้ ที่ให้โดยสมัครใจ จะคืนชีพนาย…”
บาร์ตี้ชักมีด
ฉับ..
ตัดแขนตัวเอง
เลือดสาด
แฮร์รี่ตาเบิกกว้าง
“เลือดของศัตรู ที่ถูกชิงมา จะชุบชีวิตศัตรู…”
บาร์ตี้เดินเข้าหาเขา มีดหยดเลือด
แฮร์รี่รู้สึกเสียใจ ถ้าใจเย็นกว่านี้ ถ้าไม่บุกเข้ากับดักเพราะความโกรธทุกอย่างคงไม่พัง
เขานึกถึงหมากรุกพ่อมดของอีธาน
เลือดหยดลงผิวเขา
แต่มีดไม่ฟัน
แฮร์รี่เงยหน้า
คุณโคมยืนอยู่ตรงหน้า
“รู้ความผิดพลาดของตัวเองแล้วหรือยัง กริฟฟินดอร์ใจร้อน”
“…ฆ่าฉันเลยสิ”
แต่คุณโคมไม่ได้เอาเลือดเขา
เขาฮัมเพลงเบา ๆ
เด็ดเห็ดที่คอบาร์ตี้โยนลงหม้อ
ของเหลวพุ่งขึ้น เปลี่ยนเป็นสีเลือด
“ต่อไปคือผลงานระดับมหากาพย์สีม่วงขั้นสาม ‘เขาวงกตกุหลาบราชินีโพแดง’…”
กุหลาบสีแดงถูกหย่อนลงหม้อ
สีเขียวเดิมแทบหายไปหมด
จากนั้นอีธานชูไม้กายสิทธิ์ พลังเวทสีทองสว่างไสวพุ่งออก
สุสานมืดมนสว่างราวกลางวัน
แฮร์รี่แทบอยากบ่น
พ่อมดสายมืดมีเวทสว่างขนาดนี้มันสมเหตุสมผลเหรอ??
ความคุ้นเคยพุ่งวาบ รูปแบบคิดแปลก ๆ การกระทำไร้เหตุผล เหมือนใครบางคนมาก
เขาเพ่งมองหน้ากาก อยากรู้ว่าใต้หน้ากากคือใคร
ลมมืดพัดกรรโชก เมฆดำปิดดวงจันทร์
แต่ดวงตาสีเลือดเปิดขึ้นบนพื้น!
แสงแดงพุ่งจากหม้อ
แฮร์รี่ใจหาย
เขากำจัดโวลเดอมอร์ แต่กำลังเรียกบางสิ่งที่เลวร้ายกว่า
“ส่วนผสมสุดท้าย… วิญญาณมืด”
อีธานพึมพำ
“ซึ่งอยู่ในหม้อตั้งแต่แรกแล้ว”
…. โวลเดอมอร์
【เงื่อนไขพิธีหม้อหลอมวิญญาณครบถ้วน】
【เริ่มการหลอม】
“บูม!!!”
เสาไฟสีแดงพุ่งทะลุฟ้า
“อ๊าาาาาา!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวน
ในเปลวไฟร่างหนึ่งขดตัวเหมือนทารก ใบหน้าแก่ชรา เนื้อสีม่วงน้ำเงินละลาย เผยกระดูกขาว
โวลเดอมอร์กรีดร้อง
“แกทำอะไรกับพิธี?! คุณโคม!!!”
นี่ไม่ใช่พิธีคืนชีพ!
มันควรไร้ช่องโหว่!
อีธานยกมือบังสายตาแฮร์รี่ แล้วถอดหน้ากากออก
เมื่อโวลเดอมอร์เห็นใบหน้านั้น แม้โตขึ้นแต่ดูคุ้นเคยเกินไป ความเจ็บปวดหยุดชั่ววินาที
จากนั้นเสียงคำรามดังสะเทือนวิญญาณ
“อีธาน วินเซนต์!!!!”