บทที่ 6 แก่นแท้ของความเป็นมืออาชีพ

บทที่ 6 แก่นแท้ของความเป็นมืออาชีพ

ทาคานากะปิดประตู จากนั้นครู่หนึ่งเขาก็เปิดประตูอีกครั้งด้วยความรู้สึกไม่สบายใจและแอบมองออกไปข้างนอกผ่านรอยแตกของประตู

อืม… เด็กประถมยมทูตและโมริ โคโกโร่หายไปแล้ว

ดีแล้ว อย่างน้อยก็คงไม่มีคดีอะไรเกิดขึ้นที่นี่อีกแล้ว

เขาปลดกระดุมเสื้อโค้ท ถอดออก แล้วแขวนไว้ที่ไม้แขวนเสื้อ

จากนั้น เขาก็ถอดตราทนายความใส่กระเป๋า แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน

ห้องทำงานของทาคานากะมีสองชั้น ชั้นล่างเป็นที่พักอาศัย ส่วนพื้นที่ทำงานจริงอยู่บนชั้นสอง ขึ้นไปได้โดยบันไดภายนอก

นอกจากนี้ยังมีบันไดภายในที่ชั้นล่างซึ่งขึ้นไปชั้นสองโดยตรงซึ่งทาคานากะก็มักจะใช้ทางนี้เป็นประจำ

เหตุผลน่ะเหรอ?

เพราะสามารถทำงานจากบ้านได้โดยไม่ต้องออกไปข้างนอกความรู้สึกนั้นมันดีกว่าการต้องออกไปทำงานข้างนอกตั้งเยอะไม่ใช่หรือ?

“ชิ…คราบเลือดตรงแขนเสื้อเหรอ? โคนันทำได้ยังไงกันนะ”

ทาคานากะนั่งลงบนเก้าอี้ในสำนักงาน แล้วเหลือบมองออกไปข้างนอก

ตอนนี้ตำรวจได้ถอนกำลังไปหมดแล้วเทปกั้นพื้นที่ก็ถูกเก็บออกไป

ด้านล่างสำนักงานทนายของเขากลับคืนสู่ความสงบเหมือนเดิม

ก็ไม่แปลกอะไรเพราะสำนักงานมุโคเก็นของเขาอยู่ค่อนข้างลับตาและห่างไกลผู้คน

ทาคานากะเปิดคอมพิวเตอร์และเล่นภาพจากกล้องวงจรปิดซ้ำ

เขาเปิดดูฉากที่อิชิโร่ เอ็นโตะซ่อนอาวุธสังหารซ้ำอีกครั้ง จากนั้นหยุดภาพไว้จังหวะที่แขนของเขายื่นเข้ามาทางหน้าต่างก่อนจะเพ่งดูอย่างละเอียด

พูดตามตรง ทาคานากะก็อยากมีคอมพิวเตอร์ดีๆ อุปกรณ์ดีๆเหมือนกัน

แต่น่าเสียดาย…เงินในกระเป๋าไม่เอื้ออำนวย

แต่โคนันกลับสามารถจับลักษณะของแขนอิชิโร่ เอ็นโตะได้จากเสี้ยววินาทีนั้น

“…น่าทึ่งจริง ๆ”

“ถึงฉันจะคิดว่าความสามารถในการสังเกตหนึ่งดาวของตัวเองก็ไม่ได้แย่… แต่เมื่อเทียบกับพวกสัตว์ประหลาดอย่างโคนันแล้วยังห่างชั้นจริง ๆ”

“ชิ…ถ้าเป็นแบบนี้ ต่อไปถ้าเจอคดีอีก จะต้องพึ่งเหล่ายอดนักสืบอย่างโคนันพวกนั้นตลอดเลยหรือไง?”

ทาคานากะเอนตัวพิงเก้าอี้ มือสองข้างประสานไว้หลังศีรษะ

ต่อไป เขาจะให้ความสนใจกับสถานการณ์ของ อิชิโร่ เอ็นโตะหากมีการพิจารณาคดีเขาอาจปรากฏตัวเป็นพยานและได้รับค่าค่าการพลิกคดีสองแต้ม

ส่วนเรื่องที่ว่าพยานให้การปรักปรำจำเลยนั้นมีปัญหา ใครจะไปสนใจเรื่องนั้นกันละ?

เขาจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิด ครุ่นคิดหาวิธีพัฒนาทักษะการสังเกตและการคิดเชิงตรรกะ

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงทักษะที่ได้มาหลังจากบรรลุ “การพลิกคดีครั้งแรก”

“ไหนๆตอนนี้ก็ไม่มีอะไรทำ…ลองเปิดดูเลยดีกว่า”

ทาคานากะเอื้อมมือไปแตะแผงคุณสมบัติเสมือนจริง

ทันใดนั้น วงล้อหมุนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ตัวอักษรขนาดเล็กที่อัดแน่นและพื้นที่แคบๆบนหน้าจอทำให้ทาคานากะรู้สึกอึดอัด

(โห แบบนี้จะสุ่มโดนอะไรได้วะเนี่ย… เอาเถอะสุ่มดวงไปละกัน)

ราวกับรับรู้ความคิดของทาคานากะ

วงล้อก็เริ่มหมุนโดยอัตโนมัติความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เร็วจนแค่จ้องดูก็รู้สึกเวียนหัว

เขาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัวและเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งวงล้อก็หยุดลงแล้ว

【การเลือกทักษะ : แก่นแท้ของมืออาชีพ】

【กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีผู้เชี่ยวชาญโป๊กเกอร์คนหนึ่ง ซึ่งตลอดเจ็ดปีไม่เคยแพ้เกมโป๊กเกอร์เลยแม้แต่เกมเดียว】

【นี่คือวิธีการชนะเกมโป๊กเกอร์ทุกเกม】

(ผู้เชี่ยวชาญด้านโป๊กเกอร์…ไม่แพ้ใครมาเจ็ดปี…)

(เดี๋ยวก่อน คำอธิบายของทักษะนี้…หรือว่าจะเป็น…?)

ดวงตาของทาคานากะแสดงอาการตกใจ

ทันใดนั้น

วัตถุรอบตัวเขาก็เริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนแปลงไป

เมื่อเขาตั้งสติได้อีกครั้ง

เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในบาร์ที่มีแสงสลัวแห่งหนึ่งแล้ว

ทาคานากะนั่งอยู่ที่ปลายด้านหนึ่งของโต๊ะโป๊กเกอร์ และที่ปลายอีกด้านหนึ่งมีชายวัยกลางคนสวมหมวกนั่งอยู่

แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้พูดอะไรกันเลย

อย่างไรก็ตามทาคานากะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มาจากอีกฝ่าย

มันเป็นแรงกดดันแบบที่ทนายความที่ชนะคดีทุกคดีเท่านั้นที่จะมีได้

"...คุณคือ... ทนายความนารุโฮโดะ ริวอิจิใช่ไหมครับ?"

ทาคานากะถามอย่างระมัดระวัง

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะเล่นไพ่กำลังสับไพ่ของเขาอยู่

แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ทาคานากะก็รู้คำตอบอยู่แล้ว

เพราะมีตราทนายความสีทองติดอยู่ที่ปกเสื้อของชายคนนั้น

ผู้เชี่ยวชาญจะไม่มีวันปล่อยเครื่องมือของตนทิ้งไว้โดยไม่มีคนดูแลเด็ดขาด

และนารุโฮโดะ ริวอิจิก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายในหมู่นักกฎหมายด้วยกัน

“ตอนนี้จะพูดเรื่องนั้นไปก็มีประโยชน์อะไร”

“ฉัน…ไม่เป็นทนายความมานานแล้ว”

นารุโฮโดะ ริวอิจิวางไพ่ลงบนโต๊ะ แล้วคลี่ไพ่ทั้งหมดออกมา

เจ้ามือเดินมาเก็บไพ่ทั้งหมดแล้วสับไพ่ใหม่แล้ววางลงบนโต๊ะ

“ฉันเล่นโป๊กเกอร์ที่นี่มาเจ็ดปีแล้วและไม่เคยแพ้ใคร”

“เพราะมันเป็นเกมที่นายสามารถชนะได้ เมื่อนายเข้าใจเทคนิคของมันแล้ว มันก็ง่ายพอๆกับการว่าความในชั้นศาล”

“ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะพยายามปกปิดมากแค่ไหน”

“การเคลื่อนไหวเล็กๆของร่างกายจะบอกข้อมูลบางอย่างออกมาเสมอ”

เจ้ามือแจกไพ่ ริวอิจิรับไพ่ที่แจกเช่นเดียวกับทาคานากะ

เขากล่าวต่อว่า

“ถ้านายจับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆพวกนั้นได้แล้วละก็”

“นายก็จะชนะอย่างแน่นอน”

ทาคานากะหยิบไพ่ของเขาขึ้นมาอย่างครุ่นคิด—ไพ่ 7 โพแดง

“ตอนนี้…เรามาลองภาคปฏิบัติกันดีกว่า”

ริวอิจิตบมือลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำให้เกิดลมพัดแรง

เขาชี้ไปที่ทาคานากะ

“เอาชนะฉันใน [เกมโป๊กเกอร์] ให้ได้หนึ่งครั้ง”

“แล้วนายก็จะผ่านบททดสอบ!”

คุณเชี่ยวชาญการเล่นโป๊กเกอร์ขั้นพื้นฐานแล้ว

ภารกิจต่อไปของคุณคือการเอาชนะนารุโฮโดะ ริวอิจิผู้เชี่ยวชาญด้านโป๊กเกอร์ !

ทาคานากะนั่งอยู่กลางสายลมปล่อยให้ผมเผ้ายุ่งเหยิง

เดี๋ยวนะ…

งั้นแก่นแท้ของการเป็นมืออาชีพก็ฉันคือต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองงั้นเหรอ?

ไม่สิ นี่มันสุ่มสกิลหรือสุ่มคอร์สเรียนกันแน่!?

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะเป็นนารุโฮโดะ ริวอิจิเขาก็จะไม่แพ้

“งั้นผมจะผ่านการทดสอบนี้ให้เร็วที่สุด!”

"คุณนารุโฮโดะ ริวอิจิ!"

เขาตบโต๊ะเช่นกัน

ลมพัดกระจายออกมาอีกครั้ง!

พ่อมดแห่งลมทั้งสองกำลังจะดวลเวทมนตร์กันแล้ว!

"ฉันจะชนะ..."

...

"...ก็บ้าไป"

ทาคานากะนั่งอยู่บนเก้าอี้ในสำนักงานกฎหมายพูดไม่ออก

ทำไมนารุโฮโดะ ริวอิจิถึงยังมีมากาทามะด้วย?

ถ้าไม่ใช่เพราะมือไพ่เขาออกฟูลเฮาส์ติดกันหลายรอบ

เขาคงแพ้ไปแล้ว!

เวลาที่แสดงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังคงเท่าเดิม ราวกับว่าไม่มีเวลาผ่านไปแม้แต่วินาทีเดียว

เกมหลายพันเกมที่เล่นในช่วงเวลานี้ดูเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

แต่ทาคานากะรู้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา

ในนิมิตของเขาหน้าต่างสถานะได้เปลี่ยนไปแล้ว

【ชื่อ: อิจิโกะ ทาคานากะ】

【การสังเกต: ★★】

【การคิดเชิงตรรกะ: ★】

【ร่างกาย: ★★★★】

【ปฏิกิริยา: ★★】

【สกิล:

เทคโนโลยีสารสนเทศ LV1

เกม LV2

ต่อสู้มือเปล่า LV2

เกมไพ่ LV3】

【ภาษา: จีน (ชำนาญ) ญี่ปุ่น (ชำนาญ) อังกฤษ (พื้นฐาน)】

【ล็อกหัวใจ: ใช้งานได้】

【กระสุนความจริง: 5/5】

【ค่าพลิกคดี: 150】

การพัฒนาทักษะการสังเกตขึ้นหนึ่งดาวนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าประสบการณ์ที่ผ่านมานั้นไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างแน่นอน!

(จบตอน)