บทที่ 116 เรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดฝัน

บทที่ 116 เรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดฝัน

กู้เหยี่ยนเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า “เรื่องแรกก็คือ เมื่อเร็วๆ นี้ผมได้ลองสร้างสรรค์ผลงานในสไตล์ที่แตกต่างกันสองสามเพลง ในจำนวนนั้นมีอยู่เพลงหนึ่ง ตอนที่ผมเขียน ผมรู้สึกว่าเพลงนี้เข้ากับท่านมาก...”

“ดังนั้น ผมเลยไม่แน่ใจว่าช่วงนี้ท่านพอจะมีเวลาว่างไหมครับ ถ้าสะดวก เมื่อผมเตรียมเดโมเสร็จแล้วจะส่งไปให้ท่านฟัง หากท่านรู้สึกว่าเหมาะสม ผมก็หวังว่าท่านจะเป็นผู้ขับร้องเพลงนี้ครับ”

ปลายสายอีกด้าน โจวเทียนชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็มีเสียงที่ประหลาดใจดังขึ้นมา

“จริงเหรอ? กู้เหยี่ยน นายพูดจริงเหรอ? นายมีเพลงที่เหมาะกับฉันเหรอ?”

ก็ไม่น่าแปลกใจที่โจวเทียนจะตื่นเต้นขนาดนี้

แม้เขาจะเป็นนักร้องฝีมือฉกาจ แต่ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เขาก็ประสบกับภาวะตีบตันในการสร้างสรรค์ผลงานมาตลอด และต้องทนทุกข์กับการไม่มีผลงานใหม่ที่สามารถเข้าถึงหัวใจคนได้จริงๆ ซึ่งสำหรับนักร้องที่ปรารถนาจะก้าวข้ามขีดจำกัดแล้ว นี่เป็นเรื่องที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง

และความสามารถในการสร้างสรรค์ผลงานของกู้เหยี่ยนในช่วงเวลานี้ก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาทุกคน การได้รับเพลงที่กู้เหยี่ยน “แต่งขึ้นมาโดยเฉพาะ” สำหรับเขาแล้ว เปรียบเสมือนการได้รับความช่วยเหลือในยามคับขัน!

“แน่นอนครับ” กู้เหยี่ยนยืนยัน “โดยส่วนตัวแล้วผมคิดว่า เพลงนี้น่าจะสามารถแสดงให้เห็นถึงอีกแง่มุมหนึ่งของเสียงท่านที่ลึกซึ้งและเปี่ยมไปด้วยเรื่องราวได้มากขึ้นครับ”

“เยี่ยมไปเลย! กู้เหยี่ยน ขอบคุณนายมากจริงๆ!” ความดีใจของโจวเทียนแสดงออกมาอย่างชัดเจน

“ช่วงนี้ฉันกำลังปวดหัวกับการหาเพลงสำหรับอัลบั้มต่อไปพอดีเลย! นี่สำหรับฉันแล้วเหมือนฝนที่ตกลงมาในยามแล้งเลย!”

“ดีครับ ถ้าอย่างนั้นรบกวนท่านรอสักครู่นะครับ พอผมเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้วจะรีบแจ้งให้ทราบ”

“ก็ได้ ว่าแต่ เรื่องที่สองที่นายพูดถึงคืออะไรเหรอ?” โจวเทียนถามขึ้นมาทันที

บนโลกนี้ไม่มีอะไรฟรี กู้เหยี่ยนจู่ๆ ก็เสนอตัวมาช่วยเขาแต่งเพลง ย่อมต้องมีเรื่องขอร้องอย่างแน่นอน

กู้เหยี่ยนเห็นว่าปูทางไว้พอสมควรแล้ว บรรยากาศก็ค่อนข้างเป็นกันเอง จึงได้เริ่มพูดถึงเรื่องที่สอง

“อาจารย์โจว ท่านก็ทราบดีว่า ทางผมกำลังจะจัดคอนเสิร์ตเดี่ยวครั้งแรกที่เมืองเซินเจิ้น...”

เขาเล่าสถานการณ์ที่น่าอี้ประกาศเพิ่มรอบอย่างกะทันหัน โดยมีเจตนาที่จะซุ่มโจมตีให้ฟังอย่างคร่าวๆ จากนั้นก็เชื้อเชิญอย่างจริงใจ

“ผมทราบว่าคิวของท่านอาจจะแน่นมาก แต่ก็ยังอยากจะลองถามดูสักหน่อย ไม่ทราบว่าท่านจะสะดวกมาเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของผมได้ไหมครับ? ไม่ต้องนานมาก ร้องคู่กันสักเพลงสองเพลง หรือจะแสดงเดี่ยวสักเพลงก็ได้ครับ...”

“สะดวก! แน่นอนว่าสะดวก!”

ไม่รอกู้เหยี่ยนพูดจบ โจวเทียนก็ตอบตกลงในทันที น้ำเสียงเด็ดขาด

“นายนี่พูดอะไรกัน! จะมาเกรงใจอะไรกัน! แค่เรื่องที่นายยอมช่วยฉันแต่งเพลง บุญคุณนี้ฉันต้องตอบแทน! อีกอย่าง เรื่องที่น่าอี้ทำครั้งนี้มันก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่จริงๆ นายวางใจได้เลย ฉันไปแน่นอน! แล้วก็จะไปช่วยสร้างบรรยากาศให้สุดๆ ไปเลย!”

ความใจกว้างของโจวเทียนทำให้กู้เหยี่ยนโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง

อย่างน้อยที่สุดในตอนนี้ หลังจากเชิญโจวเทียนมาได้ สถานการณ์ก็เรียกได้ว่ามั่นคงไปกว่าครึ่งแล้ว

กู้เหยี่ยนรีบกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณท่านมากครับ มีคำพูดนี้ของท่าน ผมก็สบายใจขึ้นเยอะเลย!”

“กับฉันยังจะเกรงใจอะไรกันอีก! นายส่งวันเวลาและรายละเอียดให้ผู้ช่วยฉันก็พอ ทางฉันจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ ว่าแต่ เพลงที่นายพูดถึงเมื่อกี้นี้...” โจวเทียนยิ้ม

“ภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจบคอนเสิร์ต ผมจะส่งไปที่อีเมลของท่านทันทีครับ!” กู้เหยี่ยนกล่าวทันที

“ได้เลย! ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้! รอคอยคอนเสิร์ตของนาย และก็รอคอยเพลงใหม่ของนายด้วย!” โจวเทียนอารมณ์ดีอย่างมาก

หลังจากจบการสนทนากับโจวเทียน กู้เหยี่ยนก็สบายใจไปกว่าครึ่ง การมีนักร้องฝีมือฉกาจระดับราชันเพลงมาเป็นแขกรับเชิญ บารมีระดับนี้ถือว่าเพียงพออย่างแน่นอน

แต่กู้เหยี่ยนไม่ได้หยุดพัก เขากลับโทรออกไปยังอีกเบอร์หนึ่งทันที นั่นก็คือเฉิงกวง

คนนี้เป็นคนที่ได้รู้จักกันตอนถ่ายทำรายการ ‘ชีวิตที่ปรารถนา’ เป็นคนใจกว้างมาก ถูกใจกู้เหยี่ยนอย่างยิ่ง

โทรศัพท์ดังได้ไม่นานก็มีคนรับสาย เสียงของเฉิงกวงดังขึ้นมา

“โย่ว! เสี่ยวกู้! ลมอะไรหอบมาเนี่ย! คิดยังไงถึงโทรมาหาฉันได้ล่ะ?”

กู้เหยี่ยนยิ้มทักทายอยู่สองสามประโยค แล้วก็เข้าเรื่องทันที

เฉิงกวงฟังจบ ก็จิ๊ปากออกมาที่ปลายสาย

“ยายนั่นมาไม้นี้อีกแล้วเหรอ? น่ารำคาญชะมัด เอาเถอะ เสี่ยวกู้ เรื่องนี้ฉันช่วยเอง พอดีช่วงนี้ว่างอยู่พอดี ไปช่วยสร้างสีสันที่งานนายหน่อยแล้วกัน!”

กู้เหยี่ยนไม่คิดเลยว่าเฉิงกวงจะตอบตกลงเร็วกว่าโจวเทียนเสียอีก เขากำลังจะกล่าวขอบคุณอีกครั้ง เฉิงกวงก็หัวเราะออกมาแล้วพูดเสริมขึ้น

“จริงสิ ฉันยังมีเพื่อนอีกสองคน คนหนึ่งชื่อลู่หนาน อีกคนชื่อเติ้งชาง เป็นนักแสดงรุ่นเก๋าเลยนะ สองคนนั้นช่วงนี้ก็ว่างอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นฉันเรียกมาด้วยกันเลยดีไหม? คนเยอะๆ จะได้คึกคัก!”

ลู่หนาน? เติ้งชาง?

กู้เหยี่ยนดีใจขึ้นมาอีกครั้ง

ลู่หนานเป็นหนึ่งในตัวแทนของคนรุ่นใหม่ที่ทั้งมีกระแสและมีฝีมือในการร้องเพลง ฐานแฟนคลับใหญ่มาก

ส่วนเติ้งชางเป็นนักแสดงฝีมือฉกาจที่โลดแล่นอยู่ในวงการภาพยนตร์ นักร้อง และรายการวาไรตี้ หรือแม้กระทั่งเคยได้รับรางวัลระดับราชาภาพยนตร์มาแล้ว มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ

จากตรงนี้ก็สามารถเห็นได้ว่าฝีมือของเพื่อนสองคนของเฉิงกวงนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

ถ้าสองคนนี้สามารถมาได้ ก็จะทำให้รายชื่อนักแสดงในคอนเสิร์ตมีความหลากหลายและน่าดึงดูดยิ่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

“พี่เฉิง นี่... ขอบคุณมากครับ! จะไม่เป็นการรบกวนท่านกับอาจารย์ทั้งสองท่านมากเกินไปเหรอครับ?”

กู้เหยี่ยนรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

เดิมทีคิดเพียงแค่จะเชิญเฉิงกวงมาเท่านั้น ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าต้องให้เขา “ลากกันมาทั้งครอบครัว” ทั้งหมด นั่นก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“รบกวนอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น พูดแบบนี้ก็ดูห่างเหินไปแล้ว อีกอย่าง สองคนนั้นก็ชอบออกหน้าอยู่แล้ว เป็นพวกบ้ากล้องน่ะ” เฉิงกวงโบกมือ

“ตกลงตามนี้เลย! นายส่งวันเวลาสถานที่มาให้ เราสามคนจะไปถึงตรงเวลา! รับรองว่าจะทำให้บรรยากาศร้อนแรงสุดๆ ไปเลย!”

หลังจากวางสายจากเฉิงกวง กู้เหยี่ยนมองดูโทรศัพท์มือถือ แล้วถอนหายใจยาว

เดิมทีคิดว่าขั้นตอนการขอความช่วยเหลือจะยากลำบากมาก แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ครั้งนี้กระบวนการจะราบรื่นขนาดนี้ และผลลัพธ์ก็ยังเกินความคาดหมายไปมาก

โจวเทียนกับเฉิงกวงมาช่วยเสริมทัพก็สุดยอดแล้ว นี่ยังได้ลู่หนานกับเติ้งชางมาเพิ่มอีก... รายชื่อแขกรับเชิญแบบนี้

ถึงแม้สไตล์จะแตกต่างกัน แต่ระดับฝีมือ ความสามารถ และกระแสก็เพียงพอ ไม่ได้ด้อยไปกว่ารายชื่อนักแสดงของฝั่งน่าอี้เลย หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ!

เขาไม่ลังเล รีบแจ้งข่าวดีนี้ให้กับจี้หลานทันที

“เดี๋ยวนะ... นายว่าอะไรนะ? โจวเทียนกับเฉิงกวงจะมา ไม่ใช่แค่มา แต่จะพาราชาภาพยนตร์เติ้งชางกับนักร้องกระแสแรงลู่หนานมาด้วย?”

ปลายสายอีกด้าน จี้หลานงงไปเลย

ฝั่งเธอเหนื่อยแทบตาย ติดต่อกับอีเย่เอ็นเตอร์เทนเมนต์ไปตั้งนาน ในที่สุดก็เชิญนักแสดงระดับรองมาได้แค่คนเดียว

ผลสุดท้ายฝั่งกู้เหยี่ยนกลับเชิญเจ้าชายเพลงรักตัวน้อยโจวเทียนกับเฉิงกวงมาได้ในพริบตา?

หรือแม้กระทั่งยังมีการซื้อสองแถมสองอีกด้วย พ่วงเอาลู่หนานกับเติ้งชางมาด้วยกัน

“ใช่ครับ พี่จี้ทางนั้นไม่ต้องยุ่งแล้ว ถึงเวลาค่อยติดต่อกับผู้ช่วยของพวกเขาให้เรียบร้อยก็พอครับ” กู้เหยี่ยนกล่าว

จี้หลานงงไปอีกรอบ

เจอศิลปินอย่างกู้เหยี่ยน... ทำให้เธอเบาแรงไปเยอะจริงๆ เบาแรงเกินไปเสียด้วยซ้ำ! เธอที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวแทบจะกลายเป็นของประดับไปแล้ว

จะมีศิลปินคนไหนที่จัดการเรื่องพวกนี้ได้ด้วยตัวเองแบบนี้กัน? ถ้าเป็นแบบนี้แล้วจะยังต้องการผู้จัดการไปทำไม?

จี้หลานหัวเราะอย่างขมขื่น เธอยังสงสัยอยู่บ้างว่าในอนาคตตัวเองจะตกงานเพราะเรื่องนี้หรือไม่

[จบตอน]