บทที่ 66 สั่งแบน?

บทที่ 66 สั่งแบน?

แปดโมงเช้าของวันถัดมา กู้เหยี่ยนยังคงหลับใหลอยู่ในความฝัน แต่แล้วประตูห้องก็ถูกเคาะเสียงดัง 'ก๊อกๆๆ'

เขาลุกขึ้นมาเปิดประตูด้วยท่าทางงัวเงีย ก็เห็นเย่จื่อแต่งตัวเรียบร้อย ยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยความสดใสร่าเริง

"มีอะไรเหรอ? เช้าขนาดนี้?"

กู้เหยี่ยนขยี้ตา เสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อย

"เช้าอะไรกัน! ตะวันส่องก้นแล้ว!"

เย่จื่อไม่รอช้าผลักตัวเขา

"รีบๆ เลย ไปเขียนเพลง! อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงศึกตัดสินแล้วนะ ทำไมนายยังนอนหลับสบายอยู่ได้? ไม่รู้สึกกดดันบ้างเลยหรือไง!"

กู้เหยี่ยนโดนเธอผลักจนเซ เขาทั้งขำทั้งจนใจ "ผมจัดการเองได้น่า ยังไงล่ะ ฮ่องเต้ไม่รีบ แต่ขันทีร้อนใจแทนเหรอ?"

"ว่าใครเป็นขันทีฮะ!"

เย่จื่อได้ยินดังนั้นก็ย่นจมูกอย่างขัดใจ ก่อนจะยกมือขึ้นหมายจะบิดหูของกู้เหยี่ยน

แต่กู้เหยี่ยนอาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูง หลบซ้ายหลบขวา เย่จื่อพยายามอยู่พักใหญ่ก็ยังเอื้อมไม่ถึง โมโหจนกระทืบเท้า

"ไม่คุยด้วยแล้ว!"

ในที่สุด เย่จื่อก็ทำปากยื่น กอดอก หันหลังให้ด้วยความงอน ไม่ว่ากู้เหยี่ยนจะหยอกล้อเธออย่างไร เธอก็ยังคงทำหน้าบึ้งไม่ยอมพูดด้วย

กู้เหยี่ยนมองดูท่าทางโกรธของเธอแล้วก็ทั้งขำทั้งจนปัญญา

สุดท้ายเขาจึงต้องยอมอ่อนข้อ พูดจาเอาใจสารพัด พร้อมให้คำมั่นสัญญา "ได้ๆๆ ผมผิดเอง รอให้การแข่งขันจบก่อนนะ ผมจะเลี้ยงข้าวคุณมื้อใหญ่เลย ที่ไหนก็ได้แล้วแต่คุณจะเลือก ตกลงไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มุมปากของเย่จื่อก็อดที่จะยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ แต่เธอก็รีบกลั้นไว้แล้วทำหน้าบึ้ง หันกลับมาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

"จริงๆ นะ?"

"จริงยิ่งกว่าทองแท้"

กู้เหยี่ยนยกมือขึ้นรับประกัน

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

เย่จื่อถึงกับแค่นเสียง 'เหอะ' ออกมาหนึ่งครั้ง ถือว่าหายโกรธแล้ว แต่จากนั้นก็รีบเร่งเร้าขึ้นมาอีก "แล้วนายยังไม่รีบไปเตรียมตัวอีก? จะถึงรอบชิงแล้วนะ จะกั๊กไว้อีกไม่ได้แล้ว!"

"ทราบแล้วครับ ทราบแล้วครับ ท่านผู้จัดการใหญ่เย่"

กู้เหยี่ยนเอ่ยหยอกล้ออย่างยิ้มๆ แต่สุดท้ายก็ยอมอยู่ใต้สายตาของเธอ รีบจัดการธุระส่วนตัว แล้วก็ไปที่ห้องอัดเสียงพร้อมกับเธอ

ในขณะเดียวกัน ณ ชั้นบนสุดของอาคารซิงกวง

ที่นี่คือห้องทำงานของประธานบริษัทซิงกวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

"พ่อครับ! ครั้งนี้พ่อต้องช่วยให้ผมได้แชมป์ให้ได้!"

หวังจื่อเซวียนนั่งอยู่บนโซฟาหนังขนาดใหญ่ พูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตรงข้ามกับเขาก็คือประธานบริษัทซิงกวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หวังเจี้ยนเย่ ซึ่งก็คือพ่อผู้ให้กำเนิดของเขานั่นเอง

ความสัมพันธ์ของลูกนอกสมรสที่คนภายนอกไม่เคยล่วงรู้

และนี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมเขาถึงสามารถไปได้สวยในรายการหลงกั๋วเดอะวอยซ์

หวังเจี้ยนเย่ขมวดคิ้ว มองดูลูกชายที่ตนเองตามใจมาตั้งแต่เล็กจนโตด้วยความไม่เข้าใจ

"ไม่ใช่ว่าพ่อจัดการให้ลูกได้เดบิวต์แน่นอนแล้วเหรอ? ถึงตอนนั้นซิงกวงก็จะเซ็นสัญญากับลูก ทรัพยากรต่างๆ ก็จะเทให้ลูก ทำไมต้องไปแย่งตำแหน่งแชมป์นั่นด้วย? บางทีการได้ที่สองกลับสร้างกระแสได้มากกว่าด้วยซ้ำ"

"ก็เพราะเจ้ากู้เหยี่ยนนั่นแหละครับ!" หวังจื่อเซวียนกัดฟันกรอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอิจฉาริษยา

"เขากดผมอยู่ทุกเรื่อง แย่งซีนไปหมด! ทำให้ผมต้องขายหน้าในรายการ แถมยังทำให้น่าอี้เสียหน้าไปด้วย! พ่อไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตมีแต่มีมของผมกับน่าอี้เต็มไปหมด!"

หวังเจี้ยนเย่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเลขาฯ ของเขาพูดถึงเลยนะ

ครู่ต่อมา เขาจึงพูดปลอบเสียงเบา "เซวียนเซวียนเอ๊ย รายการนี้ก็มีบริษัทบันเทิงอื่นร่วมลงทุนด้วย การจะดันให้เป็นแชมป์เลยอาจจะยากหน่อยนะ..."

"ผมไม่สน ผมต้องชนะเขาในรอบชิงให้ได้! ผมจะทำให้เขารู้ว่าใครคือผู้ชนะตัวจริง! พ่อครับ พ่อไม่รู้หรอกว่าเขาหยิ่งยโสแค่ไหน..."

หวังจื่อเซวียนใส่สีตีไข่ พูดจาว่าร้ายกู้เหยี่ยนต่างๆ นานา ปั้นภาพให้กู้เหยี่ยนกลายเป็นคนหยิ่งยโสโอหัง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

พูดไปพูดมา เขาก็เกือบจะเชื่อเรื่องที่ตัวเองพูดแล้ว

ขณะเดียวกัน หวังจื่อเซวียนก็ยกตัวอย่างของน่าอี้ขึ้นมาอีก

น่าอี้ก็เป็นคนของซิงกวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เช่นกัน หวังจื่อเซวียนคิดว่า ตราบใดที่ยกปัจจัยเหล่านี้ที่ส่งผลกระทบต่อบริษัทขึ้นมา จะต้องทำให้หวังเจี้ยนเย่ใจอ่อนได้อย่างแน่นอน

หวังเจี้ยนเย่ฟังไป พลางขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เขารู้ว่าช่วงนี้มีศิลปินหน้าใหม่ชื่อกู้เหยี่ยนที่กำลังดังมาก เลขาฯ เคยพูดถึงสองสามครั้งตอนรายงานการทำงาน บอกว่ามีศักยภาพสูงมาก แนะนำให้บริษัทลองติดต่อไปเซ็นสัญญา

แต่ดังถึงขนาดไหน เขาก็ไม่ได้รู้สึกโดยตรง เรื่องแบบนี้ปกติก็ให้ลูกน้องไปจัดการก็พอแล้ว

ในฐานะผู้กุมบังเหียนของบริษัทบันเทิงขนาดใหญ่ ทุกวันเขามีเรื่องต้องจัดการมากมายดั่งขนวัว จะมีเวลาที่ไหนไปสนใจรายการวาไรตี้รายการหนึ่ง?

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เลขาฯ คนนั้นรู้ดีว่าหวังจื่อเซวียนมีความ "สัมพันธ์พิเศษ" กับประธานหวัง

ดังนั้นตอนที่เขารายงาน เพื่อที่จะเอาใจนายน้อยในอนาคต ตอนที่บรรยายถึงกู้เหยี่ยน เขาก็จงใจลดทอนอิทธิพลของเขาลง

ในตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าลูกชายสุดที่รักของตนเองต้องมาน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนี้ สัญชาตญาณความเป็นพ่อค้าของหวังเจี้ยนเย่ก็ถูกความรักลูกบดบังไปในทันที

เขาอุตส่าห์มีลูกชายคนนี้ได้ตอนอายุมากแล้ว แม้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่เขาก็ยังคงตามใจลูกชายคนนี้แทบทุกอย่าง

ในเมื่อกู้เหยี่ยนคนนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มาหาเรื่องลูกชายของเขา แถมยังอาจจะส่งผลกระทบต่อศิลปินเบอร์หนึ่งของบริษัท และส่งผลต่ออนาคตของลูกชายเขา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บเอาไว้

แววตาของหวังเจี้ยนเย่ฉายแววเย็นชา เขาตัดสินใจได้แล้ว

ก็แค่ศิลปินหน้าใหม่ที่อยากจะเดบิวต์คนหนึ่งเท่านั้น

เขาพูดเสียงเข้ม "เอาล่ะ อย่าโวยวายไปเลย เรื่องนี้พ่อรู้แล้ว ก็แค่ศิลปินหน้าใหม่ที่มีแววหน่อย ในเมื่อไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้..."

หวังจื่อเซวียนพลันแสดงสีหน้าคาดหวังออกมา

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร "ก็ทำตามที่ลูกบอก ให้บทเรียนมันซะหน่อย ตำแหน่งแชมป์เป็นของลูกแน่นอน ส่วนเรื่องผู้ลงทุนคนอื่นๆ พ่อจะไปจัดการเอง สำหรับเจ้ากู้เหยี่ยนคนนี้..."

"ในเมื่อกล้ามาหาเรื่องซิงกวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ก็ต้องสั่งแบน! อย่างน้อย ก็ต้องทำให้มันรู้ว่าในวงการนี้ เงินทุนคือพระเจ้า"

"สั่งแบน? แบนแบบที่ไม่มีบริษัทไหนเซ็นสัญญาด้วยเลยเหรอครับ?" หวังจื่อเซวียนแสดงสีหน้าดีใจออกมาทันที

"อืม พ่อจะยอมเสียผลประโยชน์นิดหน่อย เชื่อว่าพวกจิ้งจอกเฒ่านั่นคงไม่ถึงกับต้องมาบาดหมางกับพ่อเพื่อศิลปินหน้าใหม่คนเดียวหรอก เพราะคนที่มีความสามารถ...เหอะ มีอยู่ถมไป"

ในความคิดของเขา การจัดการกับศิลปินหน้าใหม่ที่ไม่มีบริษัทใหญ่หนุนหลัง แถมยังไม่ได้เดบิวต์อย่างเป็นทางการ สำหรับซิงกวงเอ็นเตอร์เทนเมนต์แล้ว มีวิธีมากมายที่จะทำให้เขาหายไปหรือเชื่อฟัง

"จริงเหรอครับ? พ่อ พ่อดีที่สุดเลย!"

หวังจื่อเซวียนได้ยินดังนั้นก็ดีใจอย่างยิ่ง ความขุ่นมัวบนใบหน้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง ราวกับได้เห็นภาพกู้เหยี่ยนพ่ายแพ้ยับเยินในรอบชิงชนะเลิศ และถูกวงการแบนหลังจบการแข่งขันอย่างน่าสังเวชแล้ว

"แน่นอนอยู่แล้ว ลูกเป็นลูกชายพ่อนี่ พ่อไม่ดีกับลูกแล้วจะให้ไปดีกับใคร?"

หวังเจี้ยนเย่มองท่าทางดีใจของหวังจื่อเซวียนพลางเผยรอยยิ้มออกมา

"แต่ว่า...พ่อจะทำยังไงให้ผมได้แชมป์อย่างแน่นอนล่ะครับ? ได้ยินมาว่ารอบชิงชนะเลิศนี้เป็นการถ่ายทอดสด จะมีผลกระทบอะไรไหมครับ?" หวังจื่อเซวียนถามด้วยความสงสัย

"เรื่องนี้ลูกไม่ต้องห่วง ก็แค่ใช้เงินจ้างคนมาปั่นกระแสให้หน่อยก็พอแล้ว เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องที่ทำง่ายที่สุด ที่ยากคือทางฝั่งผู้ลงทุนคนอื่นๆ มากกว่า"

หวังเจี้ยนเย่อธิบาย

หวังจื่อเซวียนยิ้ม เขาไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก ขอแค่ได้เห็นกู้เหยี่ยนถูกแบน เขาก็พอใจแล้ว

[จบตอน]