บทที่ 29 บทเพลงที่มีความหมายพิเศษ

บทที่ 29 บทเพลงที่มีความหมายพิเศษ

หลังอาหารค่ำ เย่จื่อก็กล่าวลา

กู้เหยี่ยนไม่ได้รีบกลับไปยังห้องเช่าของตัวเอง แต่กลับไปที่สตูดิโอบันทึกเสียงพร้อมกับต้าหูจึ

สำหรับเขาแล้ว เวลาหนึ่งสัปดาห์ต่อจากนี้ไม่ถือว่าสั้นหรือยาวนัก เขาตั้งใจจะขออาศัยอยู่ที่ห้องพักในสตูดิโอบันทึกเสียงเลย เพื่อที่จะได้ทุ่มเทให้กับการเขียนเพลงได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีอะไรมารบกวน

นอกจากเพลง《สี่》ที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว กู้เหยี่ยนยังอยากจะเตรียมเพลงสไตล์จีนไว้อีกหนึ่งเพลงเพื่อเป็นตัวสำรอง หรือใช้ในการแข่งขันในรอบที่ลึกกว่านี้

ท้ายที่สุดแล้ว การเตรียมตัวเผื่อไว้สักหน่อยก็ย่อมเป็นเรื่องดีเสมอ

เมื่อกลับมายังสภาพแวดล้อมการทำงานที่คุ้นเคย กู้เหยี่ยนก็เริ่มลงมือทันที

เครื่องดนตรีดั้งเดิมเหล่านั้นที่ต้าหูจึนำมาส่งให้เมื่อตอนบ่ายยังคงถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ กู้เหยี่ยนกวาดตามองไปรอบๆ ในใจก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว

“ต่อไป ก็เขียนเพลง《หลันถิงซวี่》แล้วกัน” กู้เหยี่ยนนึกในใจ

เพลงนี้ก็เป็นเพลงคลาสสิกสไตล์จีนจากอีกโลกหนึ่งเช่นกัน ทำนองไพเราะ เนื้อร้องเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของบทกวีคลาสสิก

แตกต่างจากความประหลาดปนเศร้าสร้อยของ《สี่》 《หลันถิงซวี่》จะเอนเอียงไปทางความสง่างามและความรู้สึกลึกซึ้งของเหล่าบัณฑิตกวีมากกว่า ซึ่งเหมาะที่จะแสดงให้เห็นถึงแง่มุมการสร้างสรรค์ที่แตกต่างของเขาพอดี

เมื่อมีเป้าหมายที่ชัดเจน กู้เหยี่ยนก็จมดิ่งอยู่กับการสร้างสรรค์ผลงานอีกครั้ง

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในขณะที่เขามุ่งมั่นสร้างสรรค์ผลงาน

เมื่อกู้เหยี่ยนทำเดโมฉบับสมบูรณ์ของ《หลันถิงซวี่》เสร็จ นอกหน้าต่างก็ดึกสงัดแล้ว

เขาถอนหายใจยาว การสร้างสรรค์ผลงานอย่างเข้มข้นต่อเนื่องทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจเล็กน้อย

กู้เหยี่ยนวางงานลงชั่วคราว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เตรียมจะเลื่อนดูวิดีโอสั้นๆ เพื่อผ่อนคลายสมองที่ตึงเครียด

ทว่า เพิ่งจะเปิดติ๊กต็อกขึ้นมา วิดีโอข่าวจากช่องทางการก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์

และเนื้อหาของวิดีโอก็ทำให้คิ้วของกู้เหยี่ยนขมวดเข้าหากันในทันที

ในวิดีโอ นายกรัฐมนตรีคนใหม่ของประเทศตีนไก่ ได้กล่าวถ้อยแถลงอันยโสและแสดงความเป็นปรปักษ์อย่างโจ่งแจ้งในที่สาธารณะ

เนื้อหาไม่เพียงแต่กล่าวหาประเทศหลงกั๋วอย่างไม่มีมูล แต่ยังข่มขู่กันอย่างเปิดเผยอีกด้วย

เขาบอกเป็นนัยว่าหากประเทศหลงกั่วไม่ยอมอ่อนข้อในบางประเด็น ก็จะพิจารณาใช้มาตรการที่จำเป็น ทั้งยังแฝงท่าทีที่ต้องการจะบีบให้ยอมรับสนธิสัญญาที่ไม่เป็นธรรมเหมือนในประวัติศาสตร์

สำหรับชาวหลงกั๋วแล้ว นั่นคือความเจ็บปวด

น้ำเสียงของผู้ประกาศข่าวเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ภาพพื้นหลังเป็นภาพธงชาติของประเทศหลงกั๋วและประเทศตีนไก่เปรียบเทียบกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด

ประเทศหลงกั๋วในโลกคู่ขนานนี้ ถึงแม้ความบันเทิงจะรุ่งเรือง แต่สภาพเศรษฐกิจก็ไม่ได้ย่ำแย่นัก

เพียงแต่ทำไมด้านการทหารและเทคโนโลยีถึงได้ล้าหลังขนาดนี้? สาเหตุหลักก็คือถูกประเทศอื่นกีดกันทางเทคโนโลยี ทำให้ไม่สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็ว

นานวันเข้า ก็กลายเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจเช่นในปัจจุบัน

“บัดซบ!”

กู้เหยี่ยนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเบาๆ

ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังข้ามมิติ ประเทศเกาะเล็กๆ แห่งนี้ดูเหมือนจะไม่เคยเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสันติ มักจะคิดหาทางฉวยโอกาสเสมอ!

แต่เมื่อเทียบกับข่าวนี้แล้ว สิ่งที่ทำให้ความดันของเขาสูงขึ้นยิ่งกว่า คือความคิดเห็นบางส่วนในช่องแสดงความคิดเห็นใต้ข่าวนี้

“เฮ้อ ยอมๆ เขาไปเถอะน่า ทำสงครามไปก็ไม่มีใครได้ประโยชน์”

“เทคโนโลยีของเราสู้เขาไม่ได้จริงๆ แถมเบื้องหลังเขายังมีพี่ใหญ่อินทรีหัวขาวอีกนะ ถ้าสู้ไปเราเองที่จะเสียเปรียบ”

“จ่ายเงินชดเชยให้เรื่องมันจบๆ ไปเถอะน่า พัฒนาเศรษฐกิจสำคัญกว่า”

“พวกข้างบนนี่มันพวกไร้กระดูกสันหลัง! แต่... พูดตามตรง เราจะเอาอะไรไปสู้กับเขาล่ะ? เอา J-8 ไปสู้กับ F-35 งั้นเหรอ?”

ความคิดเห็นที่มองโลกในแง่ร้าย สิ้นหวัง กระทั่งยอมจำนนเหล่านี้ เหมือนกับเข็มนับไม่ถ้วนที่ทิ่มแทงหัวใจของกู้เหยี่ยน

โกรธจนกู้เหยี่ยนแทบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง!

“ไม่มีกระดูกสันหลังกันเลยหรือไง ไอ้พวกไร้ซึ่งกระดูกสันหลัง!” กู้เหยี่ยนสบถออกมาอย่างผิดหวัง “คนอื่นเขาขึ้นมาขี้บนหัวแล้ว ยังจะคิดคุกเข่าขอความเมตตาอีกเหรอ?”

กู้เหยี่ยนยิ่งคิดยิ่งโกรธ ยิ่งคิดยิ่งทนไม่ไหว โดยเฉพาะในตอนนี้ที่เขามีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เช่นนี้ได้

“รอต่อไปไม่ได้แล้ว!”

กู้เหยี่ยนลุกขึ้นยืนพรวด

เดิมทีเขายังคิดจะสะสมค่าความนิยมต่อไปอีกสักพัก เพื่อแลกกับอาวุธสังหารที่ทรงพลังยิ่งกว่านี้

แต่ตอนนี้สถานการณ์ระหว่างประเทศดูเหมือนจะเริ่มตึงเครียดขึ้น และความคิดเห็นของคนบางส่วนในประเทศก็ยิ่งทำให้เขาใจหาย เขาต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

กู้เหยี่ยนรีบตั้งสมาธิเพื่อตรวจสอบหน้าต่างระบบ

ด้วยกระแสความนิยมอย่างต่อเนื่องของเพลงเจียงหนานและนางเงือก ประกอบกับกระแสจากรายการหลงกั๋วเดอะวอยซ์ ตอนนี้ค่าความนิยมในระบบของเขาสะสมได้ถึงหนึ่งล้านสามแสนกว่าคะแนนแล้ว!

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะแลกทั้งหมดเป็นคะแนนวิจัย จากนั้นจึงเริ่มค้นหาในสายวิจัยเทคโนโลยีทันที เป้าหมายคืออุปกรณ์ที่สามารถเพิ่มขีดความสามารถของประเทศหลงกั๋วได้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ

ในไม่ช้า สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ตัวเลือกหนึ่ง

【เครื่องบินขับไล่ J-16】

J-16!

กู้เหยี่ยนเบิกตากว้างเล็กน้อย

นี่คือเครื่องบินขับไล่สองที่นั่ง สองเครื่องยนต์ อเนกประสงค์ที่มีสมรรถนะการรบที่แข็งแกร่ง ในอีกโลกหนึ่งกระทั่งได้รับการขนานนามว่าเป็นรถบรรทุกระเบิด

ถ้าหากมันปรากฏตัวขึ้น... ก็เพียงพอที่จะทำให้กองทัพอากาศของประเทศหลงกั๋วพัฒนาแบบก้าวกระโดด แล้วข่มขวัญพวกกระจอกเหล่านั้นได้อย่างสาสม!

ที่สำคัญกว่านั้น คะแนนวิจัยที่ต้องใช้ในการแลกก็เพิ่งจะเกินหนึ่งล้านคะแนนไปเล็กน้อย!

ในสถานการณ์เช่นนี้ ราคานี้ถือว่ามาได้ถูกที่ถูกเวลาอย่างยิ่ง

“เอานี่แหละ!”

กู้เหยี่ยนตัดสินใจ แล้วเลือกที่จะแลกเปลี่ยน!

【ติ๊ง! แลกเปลี่ยนเครื่องบินขับไล่ J-16 สำเร็จ! คะแนนวิจัยที่เหลือ: 200,000, ค่าความนิยม: 0】

ในชั่วพริบตาที่การแลกเปลี่ยนสำเร็จ ข้อมูลทางเทคนิคที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนอย่างมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองของกู้เหยี่ยน

ตั้งแต่โครงสร้างอากาศพลศาสตร์ของเครื่องบิน, ระบบควบคุมการบิน, การออกแบบเครื่องยนต์, การติดตั้งอาวุธ... ไปจนถึงกระบวนการผลิตและวัสดุทั้งหมด ละเอียดยิบและสมบูรณ์อย่างน่าเหลือเชื่อ!

ขณะที่กำลังย่อยข้อมูลความรู้เหล่านี้ กู้เหยี่ยนก็ยิ่งมั่นใจว่า หากข้อมูลนี้ตกอยู่ในมือของประเทศ เกรงว่าประเทศหลงกั๋วถึงจะไม่ได้เป็นเจ้าโลกที่แปลว่าจู๋ แต่ก็เพียงพอที่จะป้องกันตัวเองได้อย่างแน่นอน!

เขาไม่รอช้า รีบนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ทันที แล้วรวบรวมข้อมูลทางเทคนิคทั้งหมดของ J-16 ส่งออกไป

“ส่ง!”

เมื่อเห็นแถบความคืบหน้าโหลดจนเต็ม พร้อมกับข้อความแจ้งว่าส่งสำเร็จ และร่องรอยทั้งหมดถูกลบโดยอัตโนมัติ กู้เหยี่ยนก็ค่อยๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ในระยะสั้นอาจจะยังไม่เห็นผล แต่เมื่อเวลาผ่านไป มันจะต้องปรากฏตัวขึ้นมาอย่างแน่นอน

หลังจากส่งข้อมูลเสร็จ กู้เหยี่ยนก็รู้สึกว่ายังไม่พอ

ตอนนี้เพิ่งจะแลกเครื่องบินขับไล่ J-16 ไปลำเดียว ก็ใช้คะแนนวิจัยไปกว่าหนึ่งล้านคะแนนแล้ว ถ้าหากในอนาคตจะแลกเรือบรรทุกเครื่องบิน หรือเรือพิฆาตขนาดใหญ่รุ่น 005 หรือกระทั่งเครื่องบินขับไล่ยุคที่หก คะแนนที่ต้องใช้คงจะเป็นตัวเลขดาราศาสตร์แน่ๆ?

“ปล่อยเพลงเลยดีกว่า”

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้เหยี่ยนก็ตัดสินใจที่จะไม่รอรอบการออกอากาศของ《หลงกั๋วเดอะวอยซ์》อีกต่อไป

เขาจะปล่อยเพลง แล้วจุดกระแสความนิยมด้วยตัวเอง จากนั้นก็เร่งเก็บเกี่ยวค่าความนิยม สุดท้ายก็นำคะแนนก้อนใหญ่นั้นไปอุทิศให้กับประเทศชาติ!

“เขียนอีกสักเพลงดีกว่า ต้องมีความหมายพิเศษหน่อย...”

กู้เหยี่ยนครุ่นคิด จากนั้นแววตาก็ค่อยๆ แน่วแน่ขึ้น

เขาจะเขียนเพลงหนึ่งเพลง เพลงที่สามารถหลอมรวมจิตวิญญาณของชาติ ปลุกเลือดรักชาติให้ลุกโชน และสรรเสริญความยิ่งใหญ่ของแผ่นดินนี้!

และในตอนนี้ ก็มีเพลงหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ

《พันภูผาหมื่นชลธี》!

เพลงนี้มีความหมายพิเศษอย่างยิ่ง ที่สำคัญคือ กู้เหยี่ยนก็อยากจะเลียนแบบอัจฉริยะผู้นั้นเช่นกัน ไม่เพียงแต่จะเชิดชูจิตวิญญาณที่แฝงอยู่ในเพลง แต่ยังต้องการมอบบทเพลงนี้ให้กับปิตุภูมิอีกด้วย

ที่สำคัญกว่านั้น กู้เหยี่ยนหวังว่าเพลงนี้จะสามารถกลายเป็นเพลงเปิดตัวการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ทางเทคโนโลยีของประเทศหลงกั๋วได้!

ไม่นานนัก กู้เหยี่ยนก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง กางกระดาษโน้ตแผ่นใหม่ออก

เดิมทีหลังจากเขียนเพลงหลันถิงซวี่เสร็จเขาก็เหนื่อยมากแล้ว แต่พอคิดถึงเพลง《พันภูผาหมื่นชลธี》ที่จะเขียนต่อไป ความเหนื่อยล้าก็หายไปเป็นปลิดทิ้งในทันที

ในไม่ช้า ปลายปากกาก็จรดลง ท่วงทำนองและเนื้อเพลงของพันภูผาหมื่นชลธีก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

[จบตอน]