บทที่ 22 ฝึกฝนรัก

บทที่ 22 ฝึกฝนรัก

ในตอนนี้ บนที่นั่งของผู้เข้าแข่งขัน ใบหน้าของกู้เหยี่ยนก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างพอดิบพอดี

ไอ้เด็กนี่กล้าดีอย่างไร?

เว้นแต่ว่าเขาจะมาพร้อมกับคำตอบที่เตรียมไว้แล้ว

และบังเอิญว่า สีหน้าที่เปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยของกู้เหยี่ยน ก็ถูกกล้องที่จับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลาจับภาพไว้ได้พอดี

ทว่าในใจของกู้เหยี่ยนกลับสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แถมยังรู้สึกอยากหัวเราะอยู่หน่อยๆ

เพราะเมื่ออยู่ต่อหน้าความสามารถที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง กลเม็ดเด็ดพรายใดๆ ก็ล้วนไร้ผล

นี่คือความมั่นใจที่กู้เหยี่ยนมีต่อตนเอง และยังเป็นความมั่นใจที่มีต่อบทเพลงระดับตำนานเหล่านั้นด้วย!

ในห้องควบคุม หลิวหมิงตบต้นขาตัวเองอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง

“ให้ตายสิ! เอาอีกแล้วเหรอ?! เร็วเข้า! กล้องทุกตัว จับภาพกู้เหยี่ยนกับหวังจื่อเซวียนไว้ให้ดี! สีหน้า! ฉันต้องการภาพโคลสอัป! ความขัดแย้ง! จัดให้เต็มที่เลย!”

ในชั่วพริบตา เลนส์กล้องหลายตัวก็จับจ้องไปที่กู้เหยี่ยนและหวังจื่อเซวียนอย่างไม่วางตา

ทั่วทั้งฮอลล์เงียบสงัด

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กู้เหยี่ยน รอคอยคำตอบจากเขา

หวังจื่อเซวียนยืนอยู่บนเวที ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะ

บรรยากาศนิ่งงันไปหลายวินาที ในขณะที่บางคนคิดว่ากู้เหยี่ยนจะหลีกเลี่ยงการปะทะและเลือกที่จะปฏิเสธการท้าทาย...

กู้เหยี่ยนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาอันสงบนิ่งสบกับหวังจื่อเซวียน มุมปากของเขาพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงความนัย

“ผมรับคำท้า”

คำพูดเพียงสามคำกลับก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ในทันที!

“เขารับคำท้า! เขารับคำท้าจริงๆ ด้วย!”

“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”

“กู้เหยี่ยนสุดยอด! ต้องกล้าแบบนี้สิ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังจื่อเซวียนยิ่งเด่นชัดขึ้น ราวกับได้เห็นแสงแห่งชัยชนะอยู่รำไร

กระทั่งน่าอี้ยังเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างแนบเนียน

มีเพียงโจวเทียนที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก

“ดี! การท้าทายถือเป็นอันตกลง!”

พิธีกรประกาศเสียงดัง

“ถ้าเช่นนั้น ก่อนอื่นขอเชิญผู้ท้าชิง หวังจื่อเซวียน นำเสนอเพลงออริจินัลของเขาครับ!”

หวังจื่อเซวียนสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มร้องเพลงของเขา

ต้องยอมรับว่า คุณภาพของเพลงที่เขานำมาในครั้งนี้เหนือกว่าผลงานก่อนหน้าของเขาไปไกลมาก

ทำนองลื่นไหลติดหู เนื้อร้องก็ร้อยเรียงมาอย่างดี การเรียบเรียงดนตรีก็ทำได้อย่างมีระดับ เป็นเพลงป๊อปเชิงพาณิชย์ที่ได้มาตรฐานและเอาใจตลาดเป็นอย่างมาก

และเขาก็ร้องอย่างเต็มที่ โดยเฉพาะท่อนเสียงสูงที่ปลดปล่อยพลังเสียงออกมาเล็กน้อย

การแสดงจบลง เมนเทอร์จึงเริ่มวิจารณ์

ซ่งเหย่เปิดปากก่อน: “อืม เพลงนี้มีความสมบูรณ์สูง ทำนองก็เป็นที่นิยมมาก มีความก้าวหน้ากว่าผลงานก่อนหน้าของคุณ ผมให้ได้ 90 คะแนน”

โจวเทียนแม้จะมีข้อติอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้า: “การร้องมั่นคงขึ้นกว่าเดิมมาก ท่อนฮุคของเพลงนี้จำง่ายมาก ให้ได้ 89 คะแนน”

ถึงคราวน่าอี้ เธอยกไมโครโฟนขึ้นแล้วยิ้ม: “การโปรดิวซ์เพลงนี้ประณีตมาก เห็นได้ว่าตั้งใจทำ การถ่ายทอดของคุณก็ทำได้ดีพอสมควร จากตรงนี้จะเห็นได้ว่า ความก้าวหน้าของคุณชัดเจนมาก ฉันให้ 95 คะแนน!”

เมื่อรวมกับ 90 คะแนนของซ่งเหย่ และ 89 คะแนนของโจวเทียน คะแนนเฉลี่ยของหวังจื่อเซวียนคือ 91.3 คะแนน

เป็นคะแนนที่ยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นฝ่ายขึ้นแสดงก่อน คะแนนนี้ทำให้หวังจื่อเซวียนมีความมั่นใจอย่างยิ่ง

หวังจื่อเซวียนโค้งคำนับแล้วลงจากเวที ตอนที่เดินผ่านข้างกู้เหยี่ยน ก็ส่งสายตาท้าทายไปให้

กู้เหยี่ยนไม่สนใจสายตาของเขา ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาลุกขึ้นยืนอย่างสุขุมเยือกเย็น จัดปกเสื้อเล็กน้อย แล้วก้าวเดินไปยังเวที

แสงไฟสปอตไลต์ส่องมาที่เขาอีกครั้ง

เขายืนอยู่หน้าไมโครโฟน สายตากวาดมองผู้คนเบื้องล่างที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป สุดท้ายก็เอ่ยปากอย่างสงบนิ่ง

“วันนี้ เพลงที่ผมนำมาคือ... ฝึกฝนรัก!”

สิ้นเสียงพูด ท่อนอินโทรก็ดังขึ้น

“เย...”

กู้เหยี่ยนฮัมออกมาเบาๆ

บนที่นั่งเมนเทอร์ โจวเทียนเผลอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ตั้งใจฟังอย่างละเอียด

ส่วนผู้ชมบางส่วนในฮอลล์ก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

“รู้สึกว่าอินโทรนี่ใช้ได้เลยนะ”

“ลองฟังต่อไปอีกหน่อย”

ท่อนอินโทรสั้นมาก ในไม่ช้ากู้เหยี่ยนก็ยกไมโครโฟนขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำ ค่อยๆ เอื้อนเอ่ยออกมา

“ด้วยเหตุผลใดต้องผิดหวัง ซุกซ่อนน้ำตาไว้ในหัวใจ...”

“อดีตไม่เคยโกหก อย่าไปขัดขืนมันเลย...”

“ระหว่างเราสองคน ไม่จำเป็นต้องเป็นเช่นนี้...”

“ผมคิดว่า...”

เพียงไม่กี่ท่อนของเนื้อเพลง! ก็ทำให้ทุกคนในที่นั้นหูผึ่งขึ้นมาทันที!

แค่ฟังก็รู้ว่า... นี่... นี่เป็นผลงานที่ไม่ด้อยไปกว่าเจียงหนานและนางเงือกเลยแม้แต่น้อย!

บนที่นั่งเมนเทอร์ โจวเทียนนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที ในดวงตาเผยให้เห็นความประหลาดใจระคนยินดี!

ในทางกลับกัน สีหน้าของน่าอี้ที่อยู่อีกข้างกลับแข็งทื่อในทันที

ส่วนหวังจื่อเซวียนที่อยู่ด้านล่างเวที รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจบนใบหน้าก็ค่อยๆ เลือนหายไป... สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม

มาอีกแล้ว... ทำไม! ทำไมเขาถึงหยิบเพลงระดับสุดยอดออกมาได้อีกเพลง!!

น่าเสียดาย ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่เขาทำตัวเองทั้งสิ้น

การร้องของกู้เหยี่ยนค่อยๆ ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ ในไม่ช้าก็มาถึงท่อนฮุก

“การฝึกฝนรักที่แสนโศกศัลย์ ความพยายามของเรานั้นไม่ธรรมดา”

“หลอมความสุขเป็นน้ำตา คือความกล้าหาญอย่างหนึ่ง”

เมื่อท่อนฮุกดังขึ้น หลายคนในที่นั้นก็เผลอยกมือขึ้นปิดปาก ในดวงตาฉายแววอินไปกับบทเพลง

เนื้อเพลงนี้ ราวกับว่ามันกระทบเข้าถึงส่วนลึกในใจของทุกคน!

“จินตนาการเมื่อหลายปีก่อน การให้อภัยในอีกหลายปีต่อมา เพื่อใบหน้าหนึ่งต้องยอมเจ็บช้ำทั้งกาย...”

“อย่าพูดว่าคิดถึงผม ผมทนแบบนี้ไม่ไหว...”

บทเพลงจบลง แต่ท่วงทำนองยังคงตราตรึง

ทั่วทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบงันนานกว่าสิบวินาที จากนั้น เสียงปรบมือก็ระเบิดขึ้นมาในทันที

“พระเจ้า... เพลงนี้...”

“ฟังแล้วเจ็บปวดหัวใจ แต่ก็สะใจอย่างบอกไม่ถูก!”

ในช่วงวิจารณ์ของเมนเทอร์ โจวเทียนตื่นเต้นจนแทบจะพูดจาไม่รู้เรื่อง ถ้าไม่รู้มาก่อนว่ากู้เหยี่ยนเป็นผู้เข้าแข่งขัน เขาคงนึกว่าอีกฝ่ายเป็นนักร้องระดับราชาเพลงไปแล้ว!

“กู้เหยี่ยน! คุณ... คุณจะให้ผมพูดอะไรดี ฝึกฝนรัก ชื่อเพลงนี้ตั้งได้ยอดเยี่ยม เนื้อเพลงยิ่งเขียนได้ยอดเยี่ยมกว่า! สมบูรณ์แบบ! ผมบอกได้แค่ว่าสมบูรณ์แบบ! ผมอยากจะให้คุณ 99 คะแนน แต่ก็กลัวว่าหลังจากนี้คุณจะมีผลงานที่น่าทึ่งกว่านี้อีก ดังนั้น... ผมให้คุณ 96 คะแนน!”

นอกจากโจวเทียนที่ตื่นเต้นจนออกนอกหน้า ซ่งเหย่และน่าอี้ที่อยู่ข้างๆ กลับดูสงบนิ่งกว่ามาก

ซ่งเหย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ พูดว่า: “อย่างไรเสียผมก็เป็นตัวแทนของสายไอดอล... ด้านนี้ผมเป็นเพียงคนนอกวงการ... อาจเป็นเพราะผมไม่เคยอกหัก ความรู้สึกของผมเลยไม่รุนแรงนัก ผมให้... 90 คะแนน”

คะแนนนี้ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาเล็กน้อย

หากเป็นสถานการณ์ปกติ คะแนนนี้ถือว่าสูงแล้ว แต่ก็ต้องดูด้วยว่าให้คะแนนใคร โดยเฉพาะกับผู้เข้าแข่งขันระดับอัจฉริยะอย่างกู้เหยี่ยน 90 คะแนนถือเป็นคะแนนที่ค่อนข้างก้ำกึ่ง

ในไม่ช้า สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่น่าอี้อีกครั้ง

สีหน้าของน่าอี้พลันย่ำแย่ลง หากเธอกล้าให้คะแนนต่ำอย่างไม่มีเหตุผลอีกครั้ง เกรงว่าเธอคงจะถูกน้ำลายของผู้ชมทั่วทั้งเครือข่ายท่วมจนตาย

แต่ว่า ในไม่ช้าน่าอี้ก็ใจเย็นลง

เธอเป็นนักร้องระดับตัวแม่ จะต้องกังวลอะไรมากมายขนาดนี้?!

น่าอี้สูดหายใจเข้าลึกๆ ฝืนยิ้มออกมา

“เพลงนี้ในด้านการแสดงออกทางอารมณ์... มีความคิดสร้างสรรค์ดี แต่ข้อเสียก็ชัดเจนมากเช่นกัน ทัศนคติเรื่องความรักยังไม่เป็นผู้ใหญ่! ฉันให้ได้แค่ 80 คะแนน! กู้เหยี่ยน คุณยังมีหนทางอีกยาวไกล ในวงการเพลงมีคนที่เก่งกว่าคุณอยู่มากมาย ต้องฝึกฝนให้ดี”

เธอแทบจะกัดฟันให้คะแนนออกมา ก็ถือว่าลำบากเธอแล้วเหมือนกัน

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทั่วทั้งฮอลล์ก็เงียบลงในทันที

เป็นใครก็ดูออกว่า นี่เป็นการเจาะจงเล่นงานของน่าอี้อย่างโจ่งแจ้งแล้ว

[จบตอน]