บทที่ 483 นี่คือถิ่นของข้า (2/2)

เซวี่ยหยางเดิมทีตั้งใจจะดูดซับน้ำวิญญาณในสระ เพื่อทะลวงสู่ระดับฮั่วเสิน (แปลงจิต) แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงไปหมด เสียทั้งขึ้นทั้งล่องจริงๆ

"ข้าจะไปมีวิธีอะไรล่ะ? ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเรื่องพลิกผันแบบนี้?" หลินเทียนเหอก็ลำบากใจ การปรากฏตัวของหญิงสาวผมแดงอยู่นอกเหนือการคาดเดาของทุกคน

หลัวกังไม่ได้พูดอะไร คว้าตัวกงซุนป๋อ เหยียบฝุ่นทรายแล้วจากไป ทรายแม่เหล็กของเขาถูกใช้ไปกว่าครึ่ง หากเจออันตรายอีกคงยุ่งยากแน่

"วันนี้แม่งซวยชะมัด เกือบตายอยู่ที่นี่แล้ว! ถ้าข้าทอยได้หกแต้มล่ะก็ ข้าต้องฆ่านังนั่นได้แน่ จะได้ไม่ต้องกลับไปมือเปล่าแบบนี้!" กงซุนป๋อกัดฟันพูด

"เจ้าโกงไม่ได้หรือไง?" หลัวกังขมวดคิ้วถาม

"ถ้าโกง จะเรียกว่าพนันเหรอ?" กงซุนป๋อย้อนถาม

หลัวกังถึงกับพูดไม่ออก สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้ อย่างแรกคือสืบประวัติหญิงสาวผมแดงให้ชัดเจน และสองคือส่งทีมช่วยเหลือมาดูว่าจะงมสวี่เฮยขึ้นมาได้หรือไม่ แม้ความหวังจะริบหรี่ แต่ก็ต้องมีคนเก่งด้านนี้อยู่บ้าง หลัวกังในฐานะเจ้าเมืองเลี่ยเฟิง คบหาสมาคมกับคนทุกระดับชั้น สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือเส้นสาย

…………

ลึกลงไปใต้ดิน ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน สวี่เฮยถูกอัดติดอยู่ตามซอกหินทั้งตัว ขยับเขยื้อนไม่ได้ โชคดีที่เขาเชี่ยวชาญวิชาอิทธิฤทธิ์ธาตุดิน หลังจากใช้วิชาทะลวงดิน ก็สามารถหลอมรวมเข้ากับผืนดินได้ ถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

แต่ทว่า การจะอาศัยวิชาทะลวงดินเพื่อหนีออกไปโดยตรง ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่นี่ลึกมาก ตอนพวกเขาเดินลงมายังใช้เวลาตั้งกว่าชั่วยาม หากจะกลับทางเดิม เกรงว่าต้องใช้เวลาหลายวัน

ยิ่งไปกว่านั้น ความแข็งของหินที่นี่ ก็ถึงระดับที่เหนือจินตนาการ เขาไม่รู้ว่าวิหารเทพราชันคือการดำรงอยู่แบบไหน แต่ดูจากโครงสร้างของถ้ำ เจ้านายของที่นี่ในอดีต เกรงว่าจะอยู่เหนือระดับฮั่วเสินขึ้นไป

แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาของสวี่เฮย ขนาดระดับฮั่วเสินเขายังแทบไม่เคยเห็น ไม่ต้องพูดถึงระดับเหนือกว่าฮั่วเสิน นั่นมันระดับเซียนในตำนานไปแล้ว

สวี่เฮยใช้จิตสัมผัสกวาดตรวจดูคร่าวๆ ก็พบว่าแถวนี้มีมดกลืนวิญญาณถูกฝังอยู่ไม่น้อย มดกลืนวิญญาณเหล่านี้กำลังรวมตัวมุ่งหน้ามาทางสวี่เฮยตามสัญชาตญาณ "ยังคิดจะฆ่าข้าอีกรึ?" สีหน้าของสวี่เฮยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

เขาพยายามติดต่อจี๋อิ่ง (เงาสุดขั้ว) แต่ก็ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าจี๋อิ่งจัดการราชินีแมลงได้หรือยัง

"จริงสิ ที่นี่ยังมีอีกคนถูกฝังอยู่นี่นา!" สวี่เฮยชะงัก แววตาวูบวาบ พลันปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบขึ้นที่มุมปาก

อาศัยตำแหน่งในความทรงจำ หญิงสาวผมแดงดูเหมือนจะอยู่ทางทิศตะวันออกไม่ไกลนัก สวี่เฮยใช้วิชาทะลวงดิน เคลื่อนที่ไปทางทิศตะวันออกด้วยความเร็วที่เชื่องช้ามาก

แม้อีกฝ่ายจะแข็งแกร่งมาก แต่ในฐานะผู้บำเพ็ญธาตุดิน ผู้ครอบครองรากวิญญาณธาตุดินระดับสวรรค์ ในส่วนลึกของใต้ดินที่แข็งแกร่งแห่งนี้ นี่แหละคือถิ่นของเขา! บวกกับอีกฝ่ายมีแผลในตัว ถ้าแค่นี้ยังจัดการนางไม่ได้ สวี่เฮยก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมแล้ว

"ผู้บำเพ็ญธาตุไฟ พอมาอยู่ใต้ดิน ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะเล่นกับข้ายังไง หึหึ" สวี่เฮยหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก หยุดอยู่ในระยะห่างร้อยจั้ง ที่นี่ จิตสัมผัสของเขาพอดีทะลุผ่านหินไปพบตำแหน่งของอีกฝ่ายได้

ขณะนี้ หญิงสาวผมแดงถึงกับหลอมละลายหินรอบๆ เผาจนเกิดพื้นที่ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกพลังอยู่ พื้นที่นี้ พอดีจุตัวนางได้คนเดียว

หญิงสาวผมแดงกลืนยาเม็ดสีเลือดใสกระจ่างเม็ดหนึ่ง หลอมรวมอย่างสุดกำลัง รอยกระบี่บนผิวกำลังซ่อมแซมอย่างช้าๆ พลังปราณและเลือดลมก็กำลังฟื้นฟู และในตอนนั้นเอง คิ้วของนางก็ขยับ สัมผัสได้ถึงจิตสัมผัสที่สวี่เฮยกวาดเข้ามา

"เจ้าขยับได้ด้วยรึ!" หญิงสาวผมแดงไม่อยากจะเชื่อ ใต้ดินที่แข็งแกร่งขนาดนี้ สวี่เฮยกลับสามารถเคลื่อนที่ได้ นี่คือถ้ำของผู้บำเพ็ญยุคบรรพกาล สวี่เฮยกลับไปมาได้อย่างอิสระ นี่มันเป็นไปไม่ได้

"หึ ได้ยินมาว่าเจ้าอยากจะฆ่าข้า งั้นขอส่งวิชาแรงโน้มถ่วงให้เจ้าเป็นของขวัญก่อนเลยแล้วกัน!" สวี่เฮยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เปิดใช้วิชาแรงโน้มถ่วงทันที

"ตูม!!" แรงโน้มถ่วงพุ่งทะยาน พื้นที่ที่หญิงสาวผมแดงเพิ่งเผาสร้างขึ้นมา พังทลายลงมาอีกครั้ง หินถล่มลงมาฝังร่างนางมิด