บทที่ 585 เกมเทพเจ้า: ร้านอาหารอลวน 100

บทที่ 585 เกมเทพเจ้า: ร้านอาหารอลวน 100

ในวินาทีที่ถูกตรึงร่าง อวี๋สวินเกอก็พอจะเดาได้ลางๆ แล้วว่าโยวหลิงซางเปยจะทำอะไร ในเสี้ยววินาทีนั้นก็มีวิธีรับมือมากมายแวบเข้ามาในหัวของเธอ

การใช้ [อยู่รอดจนถึงที่สุด] กลายร่างเป็นขนนกสีมรกต สามารถทำให้ลงสู่พื้นได้อย่างไร้เสียง แต่เธอขยับตัวไม่ได้

จะเรียกถูหลานออกมาช่วยกดไอคอนสกิลให้งั้นเหรอ? ในกรณีที่ถูหลานไม่ได้เปลี่ยนขนาดตัว ทุกครั้งที่กระพือปีกก็จะทำให้เกิดเสียงลมพัดดังสนั่น

อวี๋สวินเกอ: "ถูหลาน ช่วยฉันที! วางฉันลงบนพื้นเบาๆ หน่อย"

ถูหลานออกจากมิติสัตว์เลี้ยงอย่างไม่ลังเล คาบคอเสื้อของอวี๋สวินเกอเอาไว้ แล้วค่อยๆ วางเธอลงบนพื้นน้ำแข็งอย่างแผ่วเบา

หลังจากทำท่าทางนี้เสร็จ 3 วินาทีก็หมดลงพอดี ถูหลานตายเพราะทำผิดกฎ

ร้านอาหารหมายเลข 3535 เงียบสงัดไร้สรรพเสียง

ผ่านไปอีกสองสามวินาที เอฟเฟกต์ตรึงร่างถึงได้สิ้นสุดลง

อวี๋สวินเกอที่พลังชีวิตเหลือ 70% ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปรอบๆ ร้านอาหาร ก็พบว่าที่นี่ถูกเคลียร์จนสะอาดเอี่ยมอ่องด้วยการกระทำอันบ้าระห่ำของโยวหลิงซางเปยไปแล้ว ตอนนี้ในร้านอาหารหมายเลข 3535 เหลือเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

ประจวบเหมาะกับที่เวลาเดินมาถึง 14:09 น. พอดี

ในวินาทีที่อวี๋สวินเกออยู่ในร้านอาหารแห่งนี้ครบ 5 ชั่วโมง ในหัวของเธอก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

[คุณได้ทานอาหารในร้านอาหารหมายเลข 3535 ครบตามเวลาที่กำหนดแล้ว หลังจากนี้ทุกๆ 1 นาทีที่คุณอยู่ต่อ จะถูกหักยอดขาย 5◆ อัตโนมัติเป็นค่าที่นั่ง]

1 ชั่วโมง 300◆ งั้นเหรอ? เหลือเวลาอีกไม่ถึง 10 ชั่วโมงก่อนที่เกมจะจบลง อวี๋สวินเกอเหลือบมองยอดเงินคงเหลือของตัวเอง 9815◆

เงินแค่นี้เธอจ่ายไหว

อวี๋สวินเกอเปลี่ยนแผนการเดิมทั้งหมดทันที เธอเอา B8017913 ไปวางไว้ตรงรอยแยกของรูปสลักน้ำแข็งหน้าประตูร้านอาหาร ทิ้งมันไว้ข้างนอกเพื่อคอยจับตาสถานการณ์ในร้านอาหาร

สภาพแวดล้อมในตอนนี้ปลอดภัยมาก เธอไม่ต้องกังวลว่ามานาหมดหลอดแล้วจะใช้สกิลไม่ได้จนต้องตกเป็นเหยื่อให้คนอื่นเชือด

เธอใช้ [อยู่รอดจนถึงที่สุด] เป็นครั้งแรก กลายร่างเป็นขนนกสีมรกต หลังจากยกเลิกสกิล พลังชีวิตก็เหลือเพียง 17 หน่วย

เปิดใช้งาน [พลังลึกลับ]

สุดท้ายเธอก็บินไปที่เคาน์เตอร์ทำอาหาร หลังจากตรวจสอบข้อมูลสิ่งของที่เป็นจานใบอื่นๆ เสร็จ เธอก็ใช้ [อยู่รอดจนถึงที่สุด] กลายร่างเป็นจานแบบเดียวกันเป๊ะ แล้วแก้ไขข้อมูลให้เหมือนกันทุกประการ

หากกลายร่างเป็นภาชนะใส่อาหาร ก็ไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าเต็นท์อาหารสีฟ้าที่มีกฎสูงสุดคือห้ามส่งเสียงดังอีกแล้วล่ะ

และก็ไม่มีเวลาไหนเหมาะกับการแปลงร่างไปมากกว่าตอนนี้อีกแล้วด้วย

แค่เสียดายที่ก่อนหน้านี้เธอเลือกกฎของเต็นท์อาหารสามข้อแทนที่จะเป็นสกิลพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้

เพียงแต่ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าการอยู่เกิน 5 ชั่วโมงจะต้องแลกมาด้วยอะไรที่ยอมรับไม่ได้หรือเปล่า ก็เลยไม่กล้าทำอะไรเกินตัว

อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดาย แต่อวี๋สวินเกอก็ยอมรับมันอย่างหน้าชื่นตาบาน

การคิดมากก็เป็นแบบนี้แหละ บางครั้งก็ช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤตได้ แต่บางครั้งก็กลายเป็นการทำเรื่องไม่เป็นเรื่องจนพลาดโอกาสดีๆ ไป

ในห้องที่มืดมิด อวี๋สวินเกอเปิดช่องแชตสนามรบขึ้นมา

[ซากุระ•อูหลง]: ใครมีพิกัดของไจ้จิ่วสวินเกอบ้าง ตั้งค่าหัวให้เลย

[โยวหลิง•ซางเปย]: สกิลระดับ SS หนึ่งสกิล ตั้งค่าหัวขอพิกัดของไจ้จิ่วสวินเกอ

นี่คือข้อความสั้นๆ ไม่กี่ประโยคที่เกี่ยวข้องกับเธอ

ก็สมเหตุสมผลดี ถ้าผู้เล่นพวกนี้รวมตัวกันเพื่อเฝ้ารอเธอ มีอะไรก็พูดคุยกันต่อหน้าได้เลย ไม่เห็นต้องมาคุยในช่องแชต

อวี๋สวินเกอแอบดูอยู่เงียบๆ ไม่มีความคิดที่จะโอ้อวดหรือยั่วยุในช่องแชตเลยแม้แต่น้อย เธอยังจำได้ดีว่าสาเหตุที่ซงกุยไม่ชอบคุยในช่องแชต ก็เป็นเพราะเคยถูกผู้เล่นคนอื่นติดตามพิกัดตำแหน่งจากเรื่องนี้มาแล้ว

ถูหลานฟื้นคืนชีพในมิติสัตว์เลี้ยงเรียบร้อยแล้ว: "ฉันช่วยอะไรเธอได้บ้างไหม?"

อวี๋สวินเกอ: "ได้สิ ช่วยได้มากเลยล่ะ ถ้าไม่มีเธอ ครั้งนี้ฉันคงแย่แน่ๆ"

เสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของถูหลานดังขึ้นในหัว ความรู้สึกตึงเครียดของอวี๋สวินเกอก็ผ่อนคลายลงตามไปด้วย

เธอคำนวณเวลาในใจ

B8017913 คอยแจ้งสถานการณ์ในร้านอาหารให้เธอรู้เป็นระยะๆ

"มีผู้เล่นมาแล้วล่ะ อ้อ เป็นพ่อครัวแฮะ"

"คุณต้องเดาไม่ถูกแน่ๆ ว่าเป็นใคร ทิงโจวจิ้งเอ๋อไง!"

"มีผู้เล่นเข้ามาตั้งแผงลอยแล้วนะ"

"คุณถูกเอาไปใส่อาหารแล้วล่ะ"

"คุณถูกยกไปเสิร์ฟที่โต๊ะแล้วนะ"

อวี๋สวินเกอพบด้วยความประหลาดใจว่ายอดขายบนบอร์ดจัดอันดับบันไดสวรรค์ของตัวเองกลับเพิ่มขึ้นซะงั้น

หมายความว่ายังไง? เธอที่เป็นแค่ภาชนะใส่อาหารก็สามารถได้รับส่วนแบ่งจากยอดขายของร้านอาหารแห่งนี้ด้วยงั้นเหรอ?!

แต่หลังจากลองสังเกตดูสักพักเธอก็พบว่า เฉพาะยอดขายของอาหารจานที่เธอเป็นจานรองรับเท่านั้น ถึงจะนับเป็นยอดขายของเธอ

18:00 น.

"ซากุระอูหลงเข้ามาแล้ว!!! เธอเหมือนกำลัง 'ถาม' ผู้เล่นที่นี่อยู่ว่ามีใครเก็บของที่ไม่ใช่ของร้านอาหารได้บ้างไหม"

ในช่องแชตสนามรบมีข้อความตั้งค่าหัวพิกัดตำแหน่งของเธอเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เวลา 21:00 น. ไม่ได้มีแค่การตั้งค่าหัวข้อมูลของเธอแล้ว แต่เป็นการถามผู้เล่นคนอื่นๆ ตรงๆ เลยว่ามีใครเก็บเรือขาวลำน้อยได้บ้างไหม

มีผู้เล่นที่ถามแบบนี้อยู่ไม่น้อยเลย ม่ายหมางปูปู ซากุระอูหลง เจ๋อหลานซงกุย หรือแม้แต่ทิงโจวชิวลู่ก็ยังถาม

สกิลซีรีส์ [การเนรเทศยามวิกาล] และสกิลขโมยของเธอ ดึงดูดความสนใจได้มากกว่าที่เธอคิดไว้ซะอีก

21:30 น. ปัญหาใหม่ก็ปรากฏขึ้น

[ม่ายหมาง•ปูปู]: เปิดหูเปิดตาเลยแฮะ เมื่อกี้มีเผ่าจักรกลตัวนึงมาขวางฉันไว้ แล้วถามฉันว่าไจ้จิ่วสวินเกออยู่ที่ไหน

[ซากุระ•อูหลง]: เธอเองก็โดนมันถามด้วยเหรอ?

[เจ๋อหลาน•เฟิงถัง]: ใช่ซีรีส์ Y ของเป่าจ้วนควงกงหรือเปล่า?

[ฮวางเยี่ยน•หูเค่อ]: พวกนายก็โดนถามด้วยเหรอ? ฉันกำลังทำงานอยู่ดีๆ มันก็บุกเข้ามาถามฉัน แถมทำไมมันถึงไม่ต้องทำตามกฎของร้านอาหารด้วยล่ะ?

อวี๋สวินเกอมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ไม่จริงน่า

เธอรีบเรียก B8017913 กลับเข้ามิติสัตว์เลี้ยงทันที

B8017913 กลับมาอย่างว่าง่าย หลังจากทำตามคำสั่งแล้วค่อยเอ่ยปากแย้ง: "ไม่ต้องให้ฉันคอยจับตาดูแล้วเหรอ? ฉันมั่นใจนะว่าจะสามารถสกัดกั้นสัญญาณของ Y128 ได้"

อวี๋สวินเกอ: "ฉันกลัวว่ามันจะร่วมมือกับผู้เล่นน่ะ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าหลบไม่พ้นจริงๆ ฉันก็ไปร้านอาหารหลังต่อไปก็ได้"

เธอเหลือบมองยอดขายที่เพิ่มขึ้นของตัวเอง อาหารที่ทิงโจวจิ้งเอ๋อขายราคาค่อนข้างแพงเลยนะเนี่ย? อาหารแต่ละจานทำเงินได้ประมาณ 100◆ เลย แม้ว่าเธอจะถูกนำไปใช้เป็นจานไม่บ่อยนัก แต่ก็พอจะหักล้างกับค่าใช้จ่ายที่ต้องเสียไปกับการอยู่ในร้านอาหารหมายเลข 3535 ได้พอดี

เวลา 23:00 น.

จู่ๆ ในหัวของอวี๋สวินเกอก็ดังเสียงแจ้งเตือนจากระบบขึ้นมา

[ผู้เล่นไจ้จิ่วสวินเกอ จากผลงานของคุณในเกมรอบนี้ คุณได้ปลดล็อกสถานะใหม่ "แขกวีไอพี" ในช่วงเวลาของเกมหลังจากนี้ ไอเทม สิ่งของวิเศษ และสกิลประเภทโจมตีทั้งหมดจะไร้ผลกับคุณ]

[ทุกครั้งที่คุณลิ้มรสอาหารที่ปรุงขึ้นด้วยฝีมือของ "เทพแห่งอาหารมืด" คุณจะมีโอกาส 35% ที่จะสุ่มได้รับไอคอนสกิลของอีกฝ่ายหนึ่งสกิล]

หัวใจของอวี๋สวินเกอเต้นแรงขึ้นมาสองสามจังหวะ แต่ก็กลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว

ไม่ถูกต้อง "พ่อครัวพเนจร" ยังต้องประลองทำอาหารก่อนถึงจะได้รับผลตอบแทน แล้วทำไม "แขกวีไอพี" แค่กินข้าวถึงได้รับไอคอนสกิลล่ะ ต่อให้จะมีแค่โอกาสที่จะได้รับ แต่มันก็เป็นโอกาสที่สูงและง่ายดายเกินไปแล้ว

สถานะทั้งสองนี้ล้วนมีรางวัลจากการถูกสังหารคือยอดขาย 5000◆ ในทางทฤษฎีแล้วมันไม่น่าจะเป็นไปได้เลย

อวี๋สวินเกอ: "พวกนายเลียนแบบเสียงแจ้งเตือนของระบบเกมได้ไหม?"

B8017913 เปลี่ยนโทนเสียงให้เหมือนกับเสียงแจ้งเตือนของระบบเกมเทพเจ้าเป๊ะ: "ได้สิ แต่ฉันไม่สามารถทำให้เสียงของฉันไปดังในหัวของอีกฝ่ายได้โดยที่ไม่ได้ล็อกเป้าหมายอีกฝ่ายหรอกนะ"

แต่อวี๋สวินเกอกลับรู้สึกเบาใจลง เผ่าจักรกลทำไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้เล่นจะทำไม่ได้

เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่า ต่อให้ไม่ได้กลับไปที่ห้องเริ่มต้น ก็จะไม่มีทางออกไปเด็ดขาด!

ไม่อย่างนั้นเธอจะคู่ควรกับชื่อสกิล [อยู่รอดจนถึงที่สุด] งั้นเหรอ?!

23:30 น.

ช่องแชตสนามรบได้อาศัยการเปลี่ยนแปลงข้อมูลยอดขายของเธอ คาดเดาได้แล้วว่าเธอน่าจะอยู่ในร้านอาหารแห่งไหนสักแห่ง ชุ่ยเฮ่อขวงเฟิงกำลังไล่ตรวจสอบเพื่อหาผู้เล่นที่มีข้อมูลการเติบโตของยอดขายเหมือนกับเธอ

23:50 น.

พลังชีวิตของเธอเกิดความผันผวนเป็นครั้งแรก

จาก 1% กลายเป็น 0.996%

อวี๋สวินเกอใจเต้นระทึก นี่อาจจะเป็นการเริ่มต้น

[ซากุระ•อูหลง]: อยากร้องไห้ Y128 หาเธอเจอแล้ว!

อวี๋สวินเกอ: ...ดูเหมือนทุกคนจะอารมณ์ร้อนกันน่าดูเลยนะ

[ซากุระ•อูหลง]: รวมพลที่หน้าประตูร้านอาหารหมายเลข 3535!!! ด่วน!

อวี๋สวินเกอ: ...ทำไมจู่ๆ ถึงได้เลือดร้อนกันขึ้นมาล่ะเนี่ย?!

23:51 น.

กลุ่มผู้เล่นที่มีชื่อเสียงบนบอร์ดจัดอันดับบันไดสวรรค์บวกกับหุ่นยนต์หัวล้านตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนตู้ไปรษณีย์กำลังยืนล้อมรอบจานใบหนึ่ง

ทุกคนผลัดกันเอาจานไปฟาดลงกับพื้น ฟาดเสร็จก็หยิบขึ้นมาส่งให้ผู้เล่นคนต่อไปฟาดต่อ...

เพล้ง——"เร็วๆ เข้าสิ!"

เพล้ง——"นี่มันสกิลอะไรกันเนี่ย! พวกนายไม่ได้พกสกิลห้ามใช้เวทมนตร์มากันเลยเหรอ?"

เพล้ง——"ฉันไม่ได้พกมา ระยะเวลาคูลดาวน์มันนานเกินไป แล้ว Y128 ล่ะ?"

เพล้ง——"ข้อแลกเปลี่ยนของการที่ฉันไม่ต้องทำตามกฎของเกมก็คือ ฉันสามารถพกสกิลมาได้แค่ 2 สกิลไง"

เพล้ง——"เป็นจานใบนี้จริงๆ เหรอ?"

เพล้ง——"พวกเราทำแบบนี้มันดูโง่ไปหน่อยไหม?"

เพล้ง——"ยังขาดอีกกี่ทีเนี่ย? ฉันไม่ได้พกสกิลดูหลอดเลือดมาด้วย"

เพล้ง——"สกิลนี่มันขี้โกงเกินไปแล้ว!"

เพล้ง——"ทำไมพวกเราไม่ใช้สกิลล่ะ ทำไมต้องมาทุ่มกันแบบนี้ด้วย?"

เพล้ง——"ก็รอผู้เล่นคนอื่นอยู่ไง นายไม่คิดว่าการทุ่มมันสะใจกว่าเหรอ?"

......

"ชีฮวานั่งยิ้มหน้าจอมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย?"

"ก็ตั้งแต่ตอนที่ Y128 ชูจานแล้วพุ่งออกมาจากเต็นท์อาหารตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า 'ฉันหาเธอเจอแล้ว' นั่นแหละมั้ง"

"ฉันว่าน่าจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่ Y128 ยอมจ่ายเงินตั้ง 1000◆ เพื่อซื้อจานใบนั้นออกมา แถมเงิน 1000◆ นั้นยังไปนับเป็นยอดขายของไจ้จิ่วสวินเกอด้วยนั่นแหละ"