บทที่ 383 ตัวประกอบหญิงที่เป็นเครื่องมือในโรงเรียนชนชั้นสูง 1

บทที่ 383 ตัวประกอบหญิงที่เป็นเครื่องมือในโรงเรียนชนชั้นสูง 1

"พวกเธอเห็นข่าวในเว็บบอร์ดหรือยัง? เย่อิงกินข้าวเที่ยงกับคุณชายฮั่วที่ร้านอาหารชั้นเจ็ดล่ะ"

"ชั้นเจ็ดเหรอ? ฉันยังไม่เคยขึ้นไปเลยนะ! ผู้หญิงคนนั้นมีสิทธิ์อะไร?"

"ต้องใช้วิธีการสกปรกอะไรสักอย่างแน่นอน"

"..."

สิ่งที่มาพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบ คือสายตาที่มองมาอย่างคลุมเครือหลากหลายอารมณ์

อิจฉา เวทนา สมน้ำหน้า โดยคิดว่าตัวเองทำตัวแนบเนียนมากแล้ว

บนที่นั่งริมหน้าต่าง มีเด็กสาวสวมชุดนักเรียนนั่งอยู่คนหนึ่ง

แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านใบแปะก๊วยนอกหน้าต่าง ตกกระทบลงบนแก้มขาวราวหิมะของเธอ เด็กสาวที่ก้มหน้าอ่านหนังสือดูราวกับภาพสีน้ำมันที่งดงามและเงียบสงบ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ลับหลังเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอเลย แต่ทว่าทุกอย่างกลับเกี่ยวพันกับเธอไปเสียทุกเรื่อง

ผู้หญิงชื่อเย่อิงที่อยู่ในหัวข้อสนทนาเมื่อครู่คือนางเอกของเรื่องนี้

ส่วน "คุณชายฮั่ว" ที่ลือกันว่าทานมื้อเที่ยงร่วมกับเธอ คือพระเอกของเรื่องนี้

นี่คือเรื่องราวความรักระหว่างเด็กสาวสามัญชนกับคุณชายตระกูลสูงศักดิ์

นางเอกเย่อิง ที่บ้านมีพ่อที่ติดการพนันเป็นนิสัย แม่ที่มีนิสัยอ่อนแอ และน้องชายที่ป่วยหนักต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อยื้อชีวิต

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เธอยังคงมองโลกในแง่ดี มีความมุ่งมั่น เต็มไปด้วยความหวังต่อชีวิต และสอบเข้าเรียนที่โรงเรียนขุนนางวินสเตอร์ได้ด้วยคะแนนอันยอดเยี่ยม

โรงเรียนวินสเตอร์เป็นโรงเรียนชนชั้นสูง นักเรียนในโรงเรียนถ้าไม่รวยก็ต้องมียศศักดิ์ เพื่อชื่อเสียง ทางโรงเรียนวินสเตอร์จะรับนักเรียนจากครอบครัวสามัญชนสิบคนทุกปี โดยยกเว้นค่าใช้จ่ายทุกอย่างตลอดการศึกษา

เด็กจากครอบครัวธรรมดาหรือแม้กระทั่งยากจน ย่อมเข้ากับโรงเรียนที่เต็มไปด้วยความถือตัวแห่งนี้ไม่ได้

พวกเขาถูกเยาะเย้ย ถูกกลั่นแกล้ง กลายเป็นของเล่นแก้เบื่อให้กับเหล่าคุณหนูคุณชายที่มีเงินเหล่านั้น

เย่อิงถูกกลุ่มคนเพ่งเล็งตั้งแต่วันแรกที่เข้าโรงเรียน

เธอถูกกลั่นแกล้งสารพัดรูปแบบ รวมไปถึงแต่ไม่จำกัดแค่สมุดการบ้านถูกฉีก ถูกขังในห้องน้ำ ถูกใส่ร้ายว่าขโมยของ...

เจ้าของร่างเดิมรู้จักกับเธอ ก็มีจุดเริ่มต้นจากการถูกกลั่นแกล้งแบบนี้

เจ้าของร่างเดิมทนดูไม่ได้ จึงออกหน้าตวาดไล่คนพวกนั้นไป

ทั้งสองจึงได้รู้จักกัน หลังจากได้รับรู้ภูมิหลังครอบครัวและประสบการณ์ของเย่อิง เจ้าของร่างเดิมก็ซาบซึ้งในความเข้มแข็งไม่ยอมแพ้ของเด็กสาวคนนี้ ทั้งสองจึงกลายเป็นเพื่อนกัน

แล้วเธอรับบทเป็นใครในเรื่องนี้กันนะ?

สะพานเชื่อมและเครื่องมือที่ทำให้นางเอกกับพระเอกและพระรองได้รู้จักกัน

ในโรงเรียนวินสเตอร์ คนที่มีสถานะสูงส่งที่สุดสองคน คนหนึ่งคือพระเอกฮั่วจิ่ง เขาเป็นคู่หมั้นของเจ้าของร่างเดิม

พระรองจี้หลิน เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเจ้าของร่างเดิม และแอบชอบเจ้าของร่างเดิมมาตลอด แต่เพราะฮั่วจิ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขา เขาจึงเก็บความรักนี้ไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ไม่เคยเปิดเผยออกมา

ผ่านความสัมพันธ์ของเจ้าของร่างเดิม เย่อิงจึงได้รู้จักกับฮั่วจิ่งและจี้หลิน

ผู้ชายสองคนที่เดิมทีไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา เมื่อได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันนานวันเข้า ก็ถูกดึงดูดด้วยคุณสมบัติอันล้ำค่าในตัวเย่อิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

บาร์บาร่านั่งยองๆ อยู่บนไหล่ของโฮสต์และดูเนื้อเรื่องไปด้วยกัน

มันเบิกตากลมโต หางกระดกสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะตั้งเป็นเส้นตรง

ในฐานะเครื่องมือ ภารกิจของจู๋อินนั้นไม่ซับซ้อน

อย่างแรก ไหลไปตามเนื้อเรื่อง เป็นเพื่อนกับเย่อิง และให้เย่อิงได้รู้จักกับผู้ชายสองคนนั้นผ่านทางตัวเธอ

ช่วงหลัง เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองถูกหักหลังซ้ำซ้อน ก็โกรธจนเข้าสู่ด้านมืด เริ่มโจมตีทุกคนอย่างไม่เลือกหน้า

"นางเอกทำแบบนี้ได้ยังไงกัน!" บาร์บาร่าดูเนื้อเรื่องจบก็พูดอย่างโมโห

"เจ้าของร่างเดิมช่วยเธอตั้งขนาดนั้น แต่เธอกลับปิดบังเจ้าของร่างเดิม แล้วไปคบกับคู่หมั้นของเขาเฉยเลย"

จู๋อินยังไม่ออกความเห็นต่อการกระทำนี้ในตอนนี้ "ตอนนี้ก้าวแรกเริ่มขึ้นแล้ว"

บาร์บาร่า "หา?"

จู๋อิน "'ฉัน' กับนางเอกรู้จักกันแล้ว และเธอก็ได้รู้จักกับฮั่วจิ่งผ่านฉันแล้วด้วย"

เธออ่านเนื้อเรื่องแล้ว ตอนนี้ยังเป็นช่วงต้นของเนื้อเรื่อง ไอ้ที่เรียกว่า "ทานมื้อเที่ยงร่วมกัน" เป็นแค่ข่าวลือภายนอกเท่านั้น

ในเรื่อง พระเอกฮั่วจิ่งมีคาแรคเตอร์ "เย่อหยิ่ง" และ "ไม่เห็นหัวใคร" นางเอกเย่อิงไม่รู้กฎของโรงเรียน จึงหลงเข้าไปในถิ่นของเขาเท่านั้นเอง

ระหว่างนั้นทั้งสองคนมีการยื้อยุดฉุดกระชากที่อธิบายไม่ถูกเกิดขึ้น สรุปคือ เย่อิงได้อยู่บนชั้นเจ็ดสักพักหนึ่ง

คนข้างนอกไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขาเห็นว่าเย่อิงขึ้นไปชั้นเจ็ด และดูเหมือนจะลงมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ต้องรู้ไว้ว่า ชั้นเจ็ดนั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคุณชายฮั่ว ปกติมีแค่จี้หลินกับเจ้าของร่างเดิมเท่านั้นที่ต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเข้าไปได้ แต่ตอนนี้ กฎนั้นกลับถูกทำลายโดยเด็กสาวสามัญชนคนหนึ่ง

มิน่าล่ะคนพวกนั้นถึงได้มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แบบนั้น

การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฮั่วกับตระกูลเซียวไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้

ในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียว คู่หมั้นของคุณชายฮั่ว ทุกคนต่างอยากรู้อยากเห็นว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

น่าเสียดายที่ทำให้พวกเขาผิดหวังแล้ว จู๋อินไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เธอนั่งอ่านเนื้อหาที่เหลือในหนังสือจนจบอย่างเงียบเชียบ

พอเธออ่านจบ เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้นพอดี

รอบข้างพลันเงียบสงบลง แต่ไม่ใช่เพราะอาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามา

แต่เป็นเพราะชายหนุ่มที่สวมเครื่องแบบหลุดลุ่ย ท่าทางดวงตาฉายแววพยศคนหนึ่งเดินเข้ามาทางประตูหน้า

จู๋อินเงยหน้าขึ้นสังเกตแวบหนึ่ง ว่ากันตามอายุ พระเอกในตอนนี้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่เขามีรูปร่างสูงโปร่งสง่าผ่าเผย เครื่องหน้าลึกซึ้ง ภายใต้เสื้อเชิ้ตมองเห็นเส้นกล้ามเนื้อที่สวยงามได้รางๆ

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือร่างกายของผู้ชายที่เริ่มเติบโตและเต็มไปด้วยเสน่ห์

สายตาสำรวจของจู๋อินปะปนไปกับสายตาของคนทั้งห้องจนไม่เป็นที่สังเกต ฮั่วจิ่งไม่ได้ให้ความสนใจใครแม้แต่นิดเดียว เขาเดินตรงไปที่ที่นั่งของตัวเอง ดวงตาหรี่ปรือด้วยความเกียจคร้าน ฟุบลงกับโต๊ะ แล้วเริ่มนอนหลับ

อาจารย์ที่ยืนอยู่บนโพเดียมเห็นฉากการไม่เคารพห้องเรียนนี้ ไม่เพียงแต่ไม่เรียกเขา แม้แต่เสียงที่ใช้สอนก็ยังเบาลง

บาร์บาร่าเบิกตากว้าง "ว้าว ฉันรู้สึกว่าโรงเรียนนี้มันจบเห่แล้วล่ะ!"

จู๋อินเปิดหนังสือ ถามยิ้มๆ ว่า "ทำไมถึงจบเห่ล่ะ?"

บาร์บาร่า "ครูไม่เหมือนครู นักเรียนไม่เหมือนนักเรียน"

จู๋อินพูดไปเรื่อย "นี่มันไม่เท่าไหร่หรอกนะ เมื่อก่อนฉันยังเคยเจอครูที่บิดหัวนักเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียนหลุดออกมาแขวนประจานไว้ที่หน้าต่างเพื่อเตือนใจเลย"

แน่นอนว่า พวกนักเรียนก็จ้องจะกินครูทุกคนเหมือนกัน

บาร์บาร่า "หา?"

มันพูดอย่างงุนงง "โฮสต์ ระบบการรับรู้ทางการได้ยินของฉันดูเหมือนจะมีบั๊กอะไรสักอย่าง"

ไม่อย่างนั้นจะได้ยินอะไรแปลกๆ แบบนั้นได้ยังไง

จู๋อิน: ...

เธอพูดเสียงนุ่ม "อืม อาจจะเป็นเพราะไม่ได้ล้างข้อมูลมานานเกินไปแล้วมั้ง"

บาร์บาร่า "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!"

มันบอกกับโฮสต์คำหนึ่ง แล้วก็ไปขอลากับระบบหลักเพื่อไปล้างฐานข้อมูลของตัวเอง