บทที่ 377 เพื่อนซี้สายเปย์ของดาราสาวจอมฉาว 18
บทที่ 377 เพื่อนซี้สายเปย์ของดาราสาวจอมฉาว 18
บทที่ 377 เพื่อนซี้สายเปย์ของดาราสาวจอมฉาว 18
ฮั่วหลิงซีจบการถ่ายทำรายการในวันนี้ ไม่ได้รู้สึกเหนื่อย แช่น้ำอย่างสบายใจ นอนบนเตียงเตรียมไถมือถือสักหน่อยแล้วก็นอน
พอเปิดมือถือ ยังไม่ทันคิดว่าจะเข้าแอปไหนก่อน ก็ได้รับแจ้งเตือนเด้งรัวๆ
เรื่องปกติ
แต่ถ้าทุกแจ้งเตือน เห็นชื่อที่คุ้นเคยชื่อหนึ่งล่ะ
#ฮั่วหลิงซี ผู้หญิงที่คนทั้งวงการอิจฉา#
#อยากสิงร่างฮั่วหลิงซี#
#ประธานจอมเผด็จการคลั่งรักฉบับเรียลลิตี้#
#ฮั่วหลิงซีชาตินี้คงไม่มีความทุกข์แล้วมั้ง#
ฮั่วหลิงซี: ???
เธอนึกย้อนดู ก็ไม่รู้สึกว่าสองวันนี้ทำอะไรพิเศษไปนี่นา?
จนกระทั่งกดเข้าไปดูฮอตเสิร์ช
อ่านต้นสายปลายเหตุจบ ฮั่วหลิงซี: ???
ชุดราตรีที่เธอใส่เมื่อกลางวัน เป็นโอต์กูตูร์จากรันเวย์?
เครื่องประดับไม่กี่ชุดนั้น ชุดหนึ่งราคาเฉลี่ยแปดหลัก?
อินอินของเธอ เป็นเจ้าของคนใหม่ของเครือ RD?
แบรนด์โอต์กูตูร์ชื่อดังแบรนด์หนึ่ง ก็เป็นบริษัทลูกในเครือ RD
นอกจากนี้ ชาวเน็ตผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ ยังขุดธุรกิจอื่นๆ ภายใต้ชื่อจู๋อินออกมาได้อีก
พอเอามารวมกัน...
โฮ่!
ลูกพี่ ครึ่งทวีป A เป็นของบ้านท่านเลยใช่ไหมเนี่ย?
โลกอินเทอร์เน็ตระเบิดเถิดเทิง คนที่เคยมีความสัมพันธ์อันดีกับฮั่วหลิงซีดีใจจนเนื้อเต้น ส่วนคนที่มีเรื่องขัดแย้งกับเธอจิตตกแทบบ้า
เจ๊! เจ๊มีแบ็คแข็งขนาดนี้ เมื่อก่อนเจ๊จะแกล้งทำตัวกระจอกทำไม?
ทำไมเจ๊ไม่ทำตัวกร่างๆ เดินเบ่งคับถนน ฉันจะได้ไม่กล้าไปแหย่เจ๊ไง! ฮือๆๆ พรุ่งนี้ตื่นมาฉันคงไม่โดนแบนหรอกนะ?
......
ฮั่วหลิงซียกมือขึ้นมากัดปากตัวเองแรงๆ
เจ็บ ไม่ได้ฝันไป
ฮั่วหลิงซีเด้งตัวจากเตียง ใส่รองเท้าแตะวิ่งขึ้นชั้นสาม
พอถึงหน้าห้องจู๋อิน ฝีเท้าก็เบาลงโดยสัญชาตญาณ
เธอมองเวลาในมือถือ เกือบห้าทุ่มแล้ว
นึกถึงตารางชีวิตที่เป๊ะเหมือนหุ่นยนต์ของเพื่อนซี้ ฮั่วหลิงซีลังเลไม่กี่วินาที กลั้นความสงสัยเต็มท้องและความกระวนกระวายใจเอาไว้ ข่มใจหันหลังกลับ
อินอินหลับแล้ว อย่าไปกวนเธอเลย ไว้พรุ่งนี้เช้าเธอตื่นค่อยถาม
แล้วฮั่วหลิงซีก็นอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงไม่หลับทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ็ดโมง ชาวเน็ตจำนวนมากที่กินเผือกตาค้างกันทั้งคืน เข้ามารอหน้าห้องไลฟ์สดด้วยความเคยชิน
ไลฟ์สดเปิดตรงเวลา
ไม่มีคน
หือ???
ผ่านไปสักพักใหญ่ ฮั่วหลิงซีที่ตายังสะลึมสะลือก็ปรากฏตัวหน้ากล้อง
[แปลกแฮะ วันนี้องค์หญิงไม่ตื่นมาออกกำลังกาย]
[พอนึกขึ้นได้ว่าองค์หญิงมีต้นขาใหญ่ขนาดนั้นให้เกาะ ยังขยันขนาดนี้ ฉันก็รีบพลิกตัวบนเตียงอย่างพยายาม เปลี่ยนจากนอนดูไลฟ์มาเป็นนั่งดูทันที]
[องค์หญิงเพคะ ไม่ทราบว่ายังขาดลูกสมุนไหมเพคะ?]
ฮั่วหลิงซีมองกล้อง แม้จะมองไม่เห็นคอมเมนต์ แต่เธอก็พอเดาได้ว่าคนดูจะพูดอะไร
จู่ๆ เธอก็กลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะออกมาทีหนึ่ง
กินมื้อเช้าเสร็จ เธอไม่ได้ไปไหน นั่งรอจู๋อินตื่นบนโซฟา
แปดโมงสิบนาที
จู๋อินปรากฏตัวตรงเวลา
คอมเมนต์แน่นขนัดในพริบตา
[มามี๊!]
[พี่สาว!]
[ภรรยาจ๋า!]
[แม่บุญธรรม!]
[นายท่าน!]
"......"
จู๋อินมองปราดเดียวก็รู้สภาพฮั่วหลิงซี "เมื่อคืนนอนไม่หลับ?"
เมื่อคืนเธอสัมผัสได้ว่าฮั่วหลิงซีมาที่หน้าห้อง แล้วก็จากไป
ฮั่วหลิงซีจ้องเธอตาไม่กระพริบด้วยดวงตากลมโตคู่สวย สายตาซับซ้อน ตัดพ้อ และเต็มไปด้วยความสงสัย
จู๋อิน: ?
แต่สิ่งที่เธอไม่ใส่ใจที่สุดก็คือสายตาคนอื่น ปล่อยให้ฮั่วหลิงซีมองไป ส่วนเธอก็ทำกิจวัตรของตัวเองไปตามปกติ
จนกระทั่งเธอกินมื้อเช้าเสร็จ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งมานั่งอ่านบนโซฟา "ว่ามาสิ"
ฮั่วหลิงซี "อะไร?"
จู๋อินพลิกหน้ากระดาษ ท่าทางสงบนิ่ง "มีเรื่องอะไรที่พูดยากนักเหรอ อัดอั้นมาตั้งนานยังพูดไม่ออก?"
ฮั่วหลิงซี: ...ฉันพูดไม่ออกที่ไหนกัน! ฉันกำลังแสดงความรู้สึกซับซ้อน ฉันกำลังใช้สายตาคาดคั้นต่างหาก!
[555 นี่คือความสุขุมของระดับบิ๊กสินะ?]
[พูดตามตรง เมื่อคืนตอนรู้ว่าพี่สาวเพิ่งยี่สิบต้นๆ ฉันอึ้งไปเลยนะ แม้พี่สาวจะดูเด็ก แต่ฉันไม่เคยตระหนักเลยว่าฉันกับพี่สาวรุ่นเดียวกัน]
[จริง ยี่สิบต้นๆ ของฉันเพิ่งฝึกงาน จะซื้อโทรศัพท์ยังต้องขอตังค์แม่อยู่เลย]
[อายุแค่นี้ บริหารธุรกิจใหญ่โตขนาดนั้นได้ไง? เรียนมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เหรอ? น่ากลัวเกิ๊น]
ฮั่วหลิงซีแก้มป่อง "เธอพูดมาเอง เธอปิดบังฉันไปกี่เรื่อง!"
จู๋อินพลิกหน้ากระดาษอีกหน้า ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ยอมรับตรงๆ "งั้นก็เยอะเลยล่ะ"
ฮั่วหลิงซี "..."
เธอเหมือนปลาปักเป้าพองลม ถูกจิ้มเบาๆ ทีเดียว ลมก็รั่วออกหมด
แต่จู๋อินก็เข้าใจทันที "เมื่อคืนเข้าเน็ตมาเหรอ?"
ฮั่วหลิงซีไม่ได้โกรธจริงหรอก แค่ช็อกจนสมองรวนไปหมด
เดิมทีเธอเตรียมใจไว้แล้ว รู้ว่าเพื่อนซี้รวยกว่าที่จินตนาการไว้เยอะ เยอะมากๆ
แต่จินตนาการของเธอมันก็มีขีดจำกัดนี่นา
เนื้อหาที่ไถเจอเมื่อคืน มันเกินขอบเขตความรู้ของเธอไปหน่อยจริงๆ
ไม่ได้ล้อเล่นนะ บอกว่ารวยระดับประเทศ ก็ไม่เกินจริงเลยสักนิด
เมื่อคืนในคอมเมนต์ยังมีชาวเน็ตแซวว่า จู๋อินถ้าอยากลงสมัครประธานาธิบดีสักประเทศในทวีป A เล่นๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก
"เธอ..." ฮั่วหลิงซีนั่งบนโซฟา จ้องหน้าจู๋อินที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เหม่อลอย
"ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่กล้านับญาติกับเธอแล้ว"
จู๋อินปิดหนังสือในมือ พยักหน้า "สมองเธอตามไม่ทัน เพราะความรวยของฉัน เลยเกิดความรู้สึกแปลกแยกและมีระยะห่างสินะ"
เธอโยนหนังสือไปข้างๆ ขยับเข้าไปใกล้
ร่างสูงโปร่งปกคลุมฮั่วหลิงซีที่นั่งอยู่บนโซฟาจนมิด แรงกดดันมหาศาลทำให้ฮั่วหลิงซีประหม่าโดยไม่รู้ตัว กลั้นหายใจ ใจเต้นรัว มองจู๋อินก้มตัวลงมา——
ความเจ็บปวดแล่นมาจากแก้มทั้งสองข้าง
ฮั่วหลิงซีเบิกตากว้าง
จู๋อินใช้สองมือหยิกแก้มเธอ แล้วดึงออกไปข้างๆ เบาๆ
"ไหนบอกว่ารวยแล้วอย่าลืมกัน เธอมีดีแค่นี้เองเหรอ"
เธอหลุบตาลง มองมา "ขวัญอ่อนยิ่งกว่าบาร์บาร่าซะอีก"
บาร์บาร่าไม่รู้โผล่มาจากมุมไหน ร้อง "เมี๊ยวๆ" ประท้วงสองที
ฮั่วหลิงซีได้สติ ความโกรธพุ่งปรี๊ด ลุกพรวดขึ้นมา เลียนแบบท่าทางเมื่อกี้ของจู๋อิน มือข้างละข้าง หยิกแก้มเธอคืน
เอาล่ะ หยิกคืนแล้ว!
เธอเชิดหน้า น้ำเสียงภูมิใจ "แน่จริงเธอไปหยิกบาร์บาร่า ให้มันหยิกคืนดูสิ!"
บาร์บาร่า: เมี๊ยวๆๆ?
ฉันอาจจะไม่ใช่แมวแท้ แต่เธอน่ะหมาแท้ๆ เลย!
แต่โฮสต์พูดไม่ผิด มัน มันไม่กล้าจริงๆ QAQ
คอมเมนต์ในตอนนี้บ้าคลั่งไปแล้ว แต่ทิศทางความบ้าต่างออกไปนิดหน่อย
[เชี่ย... เชี่ย นี่คือสิ่งที่ฉันดูได้ตอนเช้าตรู่เหรอ?]
[วินาทีที่พี่สาวก้มลงมา ไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันหยุดหายใจเลย กดดันมาก อัลฟ่าตัวแม่ชัดๆ]
[พี่สาวก้มลงหยิกแก้ม เสือดมกุหลาบ; ฮั่วหลิงซีสวนกลับ กระโดดตบเข่าเธอ]
[งานดีระดับพรีเมียม]