บทที่ 6 - มุมหนึ่งในใจค่อยๆ หลอมละลาย

บทที่ 6 - มุมหนึ่งในใจค่อยๆ หลอมละลาย

เมื่อพิจารณาว่าหลินซียังเด็ก เครื่องเล่นขนาดใหญ่ที่หวาดเสียวคงไม่เหมาะกับเธอ

สุดท้ายเฉินจิ้นจึงเลือกพาเธอไปที่สวนสนุกธีมสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง

ที่นี่ไม่เพียงแต่มีสัตว์นานาชนิด แต่ยังมีเครื่องเล่นเบาๆ ที่เหมาะสำหรับเด็กอีกมากมาย

"ว้าว! ยีราฟล่ะ! คอมันยาวจังเลย!"

"พี่เฉินจิ้นดูเร็ว! ลิงกำลังโหนชิงช้าด้วย!"

"มีช้างด้วย! มันกำลังพ่นน้ำ!"

พอเข้ามาในสวนสนุก หลินซีก็ปลดปล่อยสัญชาตญาณเด็กออกมาอย่างเต็มที่

เธอเหมือนนกน้อยแสนร่าเริงที่จูงมือเฉินจิ้นเอาไว้

วิ่งจากโซนหนึ่งไปยังอีกโซนหนึ่ง บนใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจและตื่นเต้น

เฉินจิ้นแสดงความใจเย็นออกมาอย่างมากซึ่งหาดูได้ยาก

เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอดูการแสดงโลมา ซื้อขนมหวานๆ ให้เธอ

แถมที่ซุ้มเกมยิงปืน เขายังใช้กระสุนเพียง 3 นัด

ก็สามารถคว้ารางวัลตุ๊กตาไซซ์ใหญ่สุดมาได้อย่างง่ายดาย เป็นตุ๊กตาไซบีเรียนฮัสกี้หน้าตาเด๋อด๋าตัวหนึ่ง

ตอนที่เฉินจิ้นยื่นตุ๊กตาฮัสกี้ที่ตัวใหญ่กว่าหลินซีให้เธอ

ยัยหนูก็กอดตุ๊กตาเอาไว้ แล้วหอมแก้มเขาด้วยความดีใจไปหนึ่งฟอด

"พี่เฉินจิ้นเก่งที่สุดเลย!"

สัมผัสนุ่มนิ่ม พร้อมกับกลิ่นหอมของลูกอมรสนม

ร่างกายของเฉินจิ้นแข็งทื่อไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างจนใจ

เขายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายบนแก้มออก

เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ดวงอาทิตย์ตกดิน อาบย้อมทั่วทั้งสวนสนุกให้กลายเป็นสีทอง

เฉินจิ้นดูเวลา แล้วพาหลินซีที่ยังสนุกไม่สุดเดินออกจากสวนสนุก

"มืดแล้ว ถึงเวลาต้องไปส่งหนูกลับบ้านแล้ว"

"อ้อ..." อารมณ์ของหลินซีดรอปลงอย่างเห็นได้ชัด

เธอกอดตุ๊กตาตัวใหญ่สองตัว หันกลับไปมองประตูสวนสนุกอย่างอาลัยอาวรณ์ทุกๆ ก้าวที่เดิน

"พรุ่งนี้พวกเรายังมาเที่ยวอีกได้ไหมคะ?"

"หลังจากนี้พี่มีธุระต้องไปทำ" เฉินจิ้นพูดตามความจริง

"งั้น... งั้นพี่จะมาหาหนูอีกเมื่อไหร่คะ?"

หลินซีแหงนหน้าขึ้น ดวงตากลมโตดำขลับเหมือนเม็ดองุ่นเต็มไปด้วยการอ้อนวอน

"รอพี่ทำธุระเสร็จแล้ว จะติดต่อไปหาหนูนะ" เฉินจิ้นให้สัญญา

เขาไปส่งหลินซีที่หน้าหมู่บ้าน มองดูเธอหันกลับมามองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าขณะเดินผ่านประตูเข้าไป

จนกระทั่งร่างเล็กๆ นั้นกลืนหายไปในโถงทางเดิน เขาก็หันหลังเดินจากมา

ความวุ่นวายในช่วงกลางวันจางหายไป ความมืดมิดยามค่ำคืนเข้าปกคลุม นำพาความหนาวเหน็บของโลกความจริงมาสู่เขา

เฉินจิ้นคลำกระเป๋าเสื้อ เหลือเพียงแบงก์ย่อยไม่กี่ใบกับเหรียญอีกไม่กี่เหรียญ

การพาหลินซีมาเที่ยววันนี้ แทบจะผลาญเงินติดตัวเขาไปจนหมดเกลี้ยง

เขาต้องการที่พัก และต้องการ... เงิน

เงินจำนวนมหาศาล

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อการแก้แค้น หรือเพื่อการมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ให้ดีขึ้น

เงิน คือหลักประกันขั้นพื้นฐานที่สุด

เขาไม่ได้กลับไปที่สิ่งที่เรียกว่า "บ้าน"

สำหรับสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความแปลกหน้านั้น

เขายังต้องการเวลาเพื่อปรับตัว

เขาเดินหาที่พักละแวกนั้นอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ไปเจอที่ตรอกเล็กๆ ซึ่งมีคนหลายประเภทปะปนกัน

เขาเจอโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะถูกกฎหมาย

[ห้องเดี่ยวมาตรฐาน คืนละ 300 เหรียญ]

เถ้าแก่เนี้ยที่หน้าเคาน์เตอร์คาบบุหรี่ ปรายตามองเขาอย่างเกียจคร้าน พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง

เฉินจิ้นจ่ายเงิน รับกุญแจแล้วเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ห้องพักเล็กมาก อากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาถูกจนกลายเป็นกลิ่นแปลกๆ

ผ้าปูที่นอนก็ดูไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่

เฉินจิ้นขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร

สภาพแวดล้อมที่แย่กว่านี้ เขาก็เคยอยู่มาแล้ว

เขาล็อกประตูห้องให้แน่นหนา นั่งลงบนขอบเตียง

เรียกหน้าต่างระบบที่มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็นออกมา

บนหน้าต่าง แสงสลัวกะพริบวาบไปตามรายการอาวุธที่ละลานตา

สายตาของเขา ไปหยุดอยู่ที่ไอคอนของปืนไรเฟิลซุ่มยิงกระบอกหนึ่งในที่สุด

[ปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 (ถาวร)]

[ราคาแลกซื้อ: 1,000,000 เหรียญเครดิต]

หนึ่งล้าน

สำหรับเขาในตอนนี้ มันคือราคาที่สูงลิบลิ่วราวกับตัวเลขทางดาราศาสตร์

ปล้นธนาคารดีไหม?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวเพียงเสี้ยววินาทีก็ถูกเขาปัดทิ้ง

เอิกเกริกเกินไป ความเสี่ยงสูงเกินไป ไม่คุ้ม

แล้วจะหาเงินทุนก้อนแรกขนาดนี้มาได้ยังไงในเวลาสั้นๆ?

เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุสิบหกปี ไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีประสบการณ์

งานสุจริตทั่วไปไม่มีทางหาเงินได้มากขนาดนี้หรอก

เฉินจิ้นพิงหัวเตียง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ความทรงจำจากชาติก่อน แล่นฉิวผ่านเข้ามาในหัวราวกับฉายภาพยนตร์

หุ้น? ตลาดล่วงหน้า?

ไม่ได้ ของพวกนั้นต้องใช้เงินทุน แถมวงจรมันยาวเกินไป

เขารอไม่ไหว

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา

ซีรีส์สั้น!

เขานึกขึ้นได้แล้ว ในช่วงปีสองปีนี้

ผลงานภาพยนตร์และโทรทัศน์แนวฟาสต์ฟู้ดที่เรียกว่า "ซีรีส์สั้น"

จะพัดถล่มไปทั่วทั้งโลกอินเทอร์เน็ตราวกับไวรัส!

ลงทุนน้อย ใช้เวลาสั้น แต่อัตราผลตอบแทนสูงจนน่าตกใจ

และในหัวของเขา ก็อัดแน่นไปด้วยบทซีรีส์สั้นที่จะดังระเบิดในช่วงหลายปีต่อจากนี้!

นี่มันเหมืองทองคำเคลื่อนที่ชัดๆ!

เส้นทางการพัฒนาอุตสาหกรรมบันเทิงของโลกนี้ แทบจะเหมือนกับช่วงเวลาในชาติก่อนของเขาเป๊ะเลย

นี่คือช่องว่างของข้อมูลข่าวสารมหาศาล และเป็นสิ่งที่เขาสามารถนึกออกในตอนนี้

เป็นวิธีหาเงินที่เร็วที่สุดและปลอดภัยที่สุด

แต่ปัญหาก็ตามมาอีก

เขาเป็นแค่ผู้เยาว์ จะเอาบทซีรีส์ไปขายได้ยังไง?

เดินถือบทไปหาบริษัทผลิตภาพยนตร์ดื้อๆ เลยเหรอ?

เขาไม่โดนไล่ออกมาในฐานะพวกต้มตุ๋นก็บุญแค่ไหนแล้ว

เขาต้องการคนกลาง คนที่มีความสามารถ

มีช่องทาง และต้องเป็นคนที่เขาไว้ใจได้อย่างเต็มที่

ชื่อชื่อหนึ่ง ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา

เฉินเยว่

พี่สาวแท้ๆ ของเขาในชาตินี้

เฉินจิ้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ที่เขาปักหมุดไว้บนสุด

แต่กลับไม่เคยโทรออกไปเลยสักครั้ง

นิ้วของเขาชะงักอยู่เหนือปุ่มโทรออก ลังเลที่จะกดลงไป

ตั้งแต่เกิดใหม่ เขาพยายามหลีกเลี่ยงครอบครัวนี้มาตลอด

ประสบการณ์การเป็นเด็กกำพร้าในชาติก่อน ทำให้เขารู้สึกทั้งโหยหาและหวาดกลัวสิ่งทีเรียกว่าสายใยครอบครัว

เขากลัวว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงแค่ฝันตื่นหนึ่ง

กลัวว่าเสียงที่ดังมาจากปลายสายจะไม่ใช่ความห่วงใย แต่เป็นความแปลกหน้าที่เขาไม่อาจทนรับได้

แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

เฉินจิ้นสูดลมหายใจเข้าลึก กดปุ่มสีเขียวนั้นลงไป

"ตู๊ด... ตู๊ด..."

เสียงรอสายดังขึ้นเพียงสองครั้ง ก็ถูกรับสายอย่างรวดเร็ว

เสียงผู้หญิงที่ฟังดูสดใส ฉะฉาน แต่แฝงไปด้วยความร้อนใจที่ปิดไม่มิดดังมาตามสาย

"เฉินจิ้น?!"

"นายใช่ไหม? ในที่สุดนายก็ยอมโทรหาพี่สักที!"

แค่ประโยคสั้นๆ ก็ทำให้หัวใจของเฉินจิ้นกระตุกวูบอย่างแรง

ความห่วงใยในน้ำเสียงนั้น มันช่างสมจริงเหลือเกิน

"ผมเอง" ลำคอของเฉินจิ้นแห้งผาก น้ำเสียงแหบพร่ากว่าที่คิดไว้

"ไอ้เด็กบ้า! นายหนีไปอยู่ไหนมา?!"

เฉินเยว่ที่อยู่ปลายสาย น้ำเสียงเจือความโกรธกรุ่นๆ แต่ส่วนใหญ่คือความโล่งอก

"นายรู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงนายแค่ไหน? หา? หนีออกจากบ้านมันสนุกนักเหรอ?

ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน? ปลอดภัยดีหรือเปล่า? เงินพอใช้ไหม?"

คำถามถูกสาดใส่ราวกับปืนกล

เฉินจิ้นไม่ได้รู้สึกรำคาญ แต่กลับรู้สึกว่ามุมที่แข็งกร้าวในหัวใจ กำลังหลอมละลายลงอย่างช้าๆ

นี่คือ... ความรู้สึกของการมีครอบครัวงั้นเหรอ?

"พี่" เขาเรียกเสียงเบา

"พี่อยู่นี่ ว่ามาสิ" น้ำเสียงของเฉินเยว่อ่อนโยนลงทันที

"ผมไม่เป็นไร ปลอดภัยดี" เฉินจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง

รวบรวมคำพูด "อีกไม่กี่วันผมจะกลับไป"

"จริงนะ?"

"จริงครับ"

"เงินพอใช้ไหม? ถ้าไม่พอพี่จะโอนให้เดี๋ยวนี้เลย" เฉินเยว่รีบพูดขึ้นมา

"เงิน... ตอนนี้ยังพอใช้ครับ" เฉินจิ้นไม่ได้ขอเงินตรงๆ แต่เปลี่ยนเรื่องแทน

"แต่ว่า พี่ ผมอยากให้พี่ช่วยอะไรหน่อย"

"ช่วยเหรอ? ช่วยอะไร?" เฉินเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย

ในความทรงจำของเธอ น้องชายคนนี้ถึงจะดื้อรั้น แต่ก็มีศักดิ์ศรีสูงลิ่ว แทบจะไม่เคยเอ่ยปากขอร้องใครเลย

"ผม... เขียนบทซีรีส์ไว้หลายเรื่องเลย" เฉินจิ้นเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง

"ผมอยากขายมัน แต่ไม่รู้ช่องทาง เลยอยากให้พี่ช่วยถามให้หน่อย"

ปลายสายเงียบไป

ผ่านไปเป็นสิบวินาที เฉินเยว่ถึงได้เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจนัก

"นายว่าอะไรนะ? นาย... เขียนบทซีรีส์?"

"อืม"

"เอาจริงดิ?" น้ำเสียงของเฉินเยว่เต็มไปด้วยความสงสัย

"เอาจริงครับ"

"ก็ได้" เฉินเยว่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอคิดแค่ว่าน้องชายคงแค่นึกสนุกขึ้นมาชั่ววูบ

"นายส่งเข้าอีเมลพี่มาละกัน เดี๋ยวพี่หาคนช่วยดูให้

แต่นายอย่าคาดหวังอะไรมากนะ วงการนี้น้ำมันลึก"

"ผมรู้ครับ"

เฉินจิ้นวางสาย

เขารีบใช้โทรศัพท์พิมพ์เค้าโครงเรื่องและพล็อตหลักของซีรีส์สั้นที่ฮิตที่สุดในชาติก่อนที่มีอยู่ในหัว

จัดทำเป็นไฟล์เอกสาร แล้วส่งเข้าอีเมลของเฉินเยว่ทันที

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง และหลับสนิทไปอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เฉินจิ้นถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงโทรศัพท์ที่แผดร้องอย่างเร่งรีบ

เป็นเฉินเยว่

ทันทีที่เขากดรับสาย เสียงของเฉินเยว่ที่ปะปนไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อก็ดังระเบิดออกมาจากลำโพง

"เฉินจิ้น! พระเจ้าช่วย! บทพวกนั้นนายไปเอามาจากไหน?!"

"ผมเขียนเองไง" เฉินจิ้นหาว หมากฟอร์มทำเป็นเหมือนคนยังไม่ตื่นดี

"นายเขียนเอง?!" เสียงของเฉินเยว่สูงปรี๊ดขึ้นแปดระดับ

"อย่ามาหลอกพี่นะ! ผู้อำนวยการฝ่ายบันเทิงของบริษัทเรา ดูบทของนายแล้วตบโต๊ะตัดสินใจเดี๋ยวนั้นเลย!

เขาบอกว่าบทพวกนี้ ไม่ว่าเรื่องไหน ก็เป็นวัตถุดิบระดับซูเปอร์ฮิตได้ทั้งนั้น!"

"อ้อ แล้วขายได้เท่าไหร่ครับ?" เฉินจิ้นเข้าประเด็นตรงๆ

"ไม่ใช่แค่ขายได้เงินนะ!" เฉินเยว่ตื่นเต้นจนพูดจาแทบไม่รู้เรื่อง

"มีบริษัทผลิตภาพยนตร์ที่เพิ่งเปิดใหม่ สนใจบทของนายมาก ยอมซื้อเหมาหมดเลย!

เรื่องละ 150,000! แถมยังจะให้ส่วนแบ่งกำไรหลังจากนี้ด้วย!"

"พวกเขาเหมาบททั้ง 7 เรื่องที่นายส่งมาให้หมดเลย!

พี่ให้ฝ่ายกฎหมายดูสัญญาแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรเลย!"

"พี่ให้พวกเขาโอนเงินมาแล้วนะ!

หักภาษีแล้ว พี่ปัดเศษให้เป็นตัวเลขกลมๆ โอนเข้าบัญชีนายไปก่อน 1,000,000!

ส่วนเงินที่เหลือกับส่วนแบ่งหลังจากนี้ พี่เก็บไว้ให้นายก่อน!"

สิ้นเสียง ข้อความจากธนาคารก็เด้งเข้ามือถือเฉินจิ้นพอดี

[บัญชีเงินฝากออมทรัพย์ลงท้ายด้วย xxxx ของท่าน... มียอดเงินเข้า 1,000,000.00 เหรียญ

ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน 1,000,005.50 เหรียญ]

เมื่อมองดูเลขศูนย์ที่เรียงกันเป็นพรืด ลมหายใจของเฉินจิ้นก็กลับมามั่นคงขึ้นมาก

เงินก้อนแรก ได้มาอยู่ในมือแล้ว

"พี่ ขอบคุณนะ"

"จะมาเกรงใจอะไรกันล่ะ!" น้ำเสียงของเฉินเยว่ยังคงตื่นเต้นสุดๆ

"ไอ้น้องบ้า นายทำให้พี่เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย! รีบกลับบ้านเลย! พี่จะจัดงานฉลองให้!"

"ครับ อีกสองวันจะกลับ"

เมื่อวางสาย เฉินจิ้นไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว รีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที

สายตาของเขา กลับไปหยุดที่ไอคอนปืน M24 อีกครั้ง

"ระบบ แลกเปลี่ยน M24 แบบถาวร"

[ยืนยันการแลกเปลี่ยนปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 แบบถาวร?

จะหักเงินทุนจำนวน 1,000,000 จุด]

"ยืนยัน"

สิ้นเสียง ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารของเขาก็กลายเป็นศูนย์ในพริบตา

ทว่าภายในช่องเก็บของเสมือนจริงของระบบ

ปืนไรเฟิลซุ่มยิงสีดำสนิททั้งกระบอก ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบ กำลังนอนนิ่งสงบอยู่ที่นั่น