บทที่ 224 พลังเพียงคนเดียว! ประกาศสงครามนับร้อยชาติ! บารมีแผ่ซ่าน!

บทที่ 224 พลังเพียงคนเดียว! ประกาศสงครามนับร้อยชาติ! บารมีแผ่ซ่าน!

“ท่านเจ้าเมืองคะ! ท่านเห็นหรือยังคะ!”

เหอเยว่เหลียน ลอร์ดระดับสูงเผ่ามนุษย์เลเวล 15 ชี้ไปยังช่องแชทโลกที่กำลังคุยกันอย่างคึกคักด้วยความตื่นเต้น: “ลอร์ดระดับสูงเหล่านั้นที่เพิ่งถอนตัวจากพันธมิตรต่อต้านจิ่วโจว ต่างเตรียมตัวจะมาสวามิภักดิ์ต่อท่านค่ะ! แถมยังสมัครใจขอเป็นดินแดนในสังกัดของท่านด้วย!”

“สมัครใจเป็นดินแดนในสังกัดของฉันงั้นเหรอ?”

เสิ่นหลินมองดูช่องแชทโลกด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “ต่อให้พวกมันสมัครใจ ฉันก็ไม่—”

เสิ่นหลินยังพูดไม่ทันจบ หน้าต่างแจ้งเตือนพิเศษของมหาทวีปไร้สิ้นสุดก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาเสียก่อน!

[แจ้งเตือน: ลอร์ดระดับเงิน เสิ่นหลิน! คิมฮีอึน ลอร์ดระดับสูงเลเวล 15 จากประเทศเกาหลีในระนาบเงิน ได้ส่งข้อความส่วนตัวถึงท่าน 3 ข้อความ!]

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง ข้อความจากคิมฮีอึนก็ปรากฏขึ้น:

[คิมฮีอึน:] “เสิ่นหลินโอปป้าที่รัก! ฉันคิมฮีอึน ลอร์ดเลเวลสิบห้าจากเกาหลีค่ะ! ฉันอยากจะขอเป็นดินแดนในสังกัดของท่านด้วยความเต็มใจ ได้โปรดรับฉันไว้ด้วยนะคะ!”

[คิมฮีอึน:] “นอกจากนี้! ตอนอยู่บนโลก (บลูสตาร์) ฉันเคยเป็นเกิร์ลกรุ๊ปของเกาหลีด้วยนะ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตา ฉันรับรองว่าท่านต้องพอใจแน่นอนค่ะ!”

“หึ! เป็นถึงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีเลยเหรอเนี่ย”

เสิ่นหลินอ่านข้อความจบโดยไม่แม้แต่จะคิดจะตอบกลับ เขาจัดการกดบล็อกและลบข้อความทิ้งทันที! ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะลบเสร็จ ข้อความส่วนตัวจากลอร์ดเลเวล 15 คนอื่นๆ ก็ถล่มเข้ามาประดุจห่าฝนอุกกาบาต!

ข้อความเหล่านั้น เสิ่นหลินไม่ต้องเปิดดูก็เดาได้ว่าคงหนีไม่พ้นคำขอ “สมัครใจ” เป็นดินแดนในสังกัดของเขาทั้งสิ้น!

“ท่านเจ้าเมืองคะ! ลอร์ดเลเวลสิบห้าที่อยากเป็นดินแดนในสังกัดของท่านตอนนี้มีเป็นหมื่นคนเลยนะคะ!” เหอเยว่เหลียนอดไม่ได้ที่จะอุทาน: “ท่านเจ้าเมือง! ถ้ามีดินแดนในสังกัดเยอะขนาดนี้ เมืองหลักเผ่ามนุษย์ของท่านต้อง—”

“ไม่! ดินแดนในสังกัดพวกนี้ไม่มีความจำเป็นต้องรับไว้!”

เสิ่นหลินพูดขัดเหอเยว่เหลียนด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ลอร์ดพวกนี้ที่อยากมาเป็นขี้ข้าฉัน ล้วนแต่เคยเข้าร่วมพันธมิตรต่อต้านจิ่วโจวมาทั้งนั้น...”

“โดยเฉพาะพวกลอร์ดระดับสูง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกมันไม่ได้แค่พยายามรวมกลุ่มกับนากาชิมะเพียงครั้งเดียว แต่มันกะจะรวมหัวกันบุกถล่มเมืองฉันเพื่อแบ่งทรัพยากรกันอย่างสนุกปาก!”

เสิ่นหลินลูบคางพลางฉายแววตาเย็นยะเยือก: “เพราะฉะนั้น สำหรับลอร์ดระดับเงินที่อยากมาเป็นขี้ข้าฉันพวกนี้ ฉันมีการตัดสินใจเพียงอย่างเดียว...”

“ตัดสินใจยังไงคะ?” เหอเยว่เหลียนถามด้วยความอยากรู้

“แน่นอนว่าเหมือนกับที่ฉันเคยตัดสินใจไว้ ทันทีที่ศึกคลื่นทมิฬจบลงอย่างเป็นทางการ...”

แววตาของเสิ่นหลินประกายแสงอำมหิต: “ฉันจะกวาดล้างลอร์ดทุกคนในระนาบเงินที่ไม่ได้มาจากประเทศจิ่วโจวทิ้งให้หมด!”

“ท่านเจ้าเมือง... จะกวาดล้าง ‘ทั้งหมด’ จริงๆ เหรอคะ?” เมื่อได้ยินการตัดสินใจของเสิ่นหลิน เหอเยว่เหลียนถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่!

“แน่นอน! ตัดหญ้าต้องถอนรากถอนโคน เพื่อไม่ให้เป็นภัยในภายหลัง!”

พูดจบ เสิ่นหลินก็เข้าสู่ช่องแชทโลกอีกครั้ง จากนั้นเขาก็ส่งข้อความประกาศกร้าวลงไปดังนี้:

“ขอประกาศให้ทราบทั่วกัน ลอร์ดระดับสูงทั้งหลายที่ส่งข้อความส่วนตัวมาขอเป็นดินแดนในสังกัดของฉันเมื่อครู่... ฉันขอบอกตรงนี้เลยว่า เป็นไปไม่ได้!”

“นอกจากนี้ หลังจบศึกคลื่นทมิฬ ไม่ว่าจะเป็นลอร์ดระดับสูงในพันธมิตรของนากาชิมะ หรือลอร์ดระดับสูงที่ไม่ได้เข้ากลุ่มคนไหนก็ตาม...”

“สรุปสั้นๆ คือ นอกจากลอร์ดจากประเทศจิ่วโจวแล้ว พวกแกทุกคนล้วนมีชื่ออยู่ใน ‘บัญชีรายชื่อกวาดล้าง’ ของฉันทั้งสิ้น!”

“ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสพวกแกอย่างหนึ่ง!”

“ก่อนที่คลื่นทมิฬจะจบลง และก่อนที่ฉันจะเริ่มลงมือ พวกแกสามารถไปเข้าร่วมพันธมิตรต่อต้านจิ่วโจวของนากาชิมะ หรือจะตั้งกลุ่มกันเองขึ้นมาใหม่เพื่อต้านทานการบุกจากกองทัพของฉันก็ได้!”

“ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกพวกแกทุกคนที่อยู่ที่นี่หรอกนะ แต่ฉันแค่อยากบอกความจริงให้ฟังเรื่องนึง...”

“ในสายตาของฉัน พวกแกทุกคนมันก็แค่ขยะ!”

ตูมมมมมมมมม!!!

เพียงพริบตาที่ข้อความของเสิ่นหลินถูกส่งออกไปในช่องแชทโลก ลอร์ดทั่วทั้งระนาบเงินก็พลันระเบิดความคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที!!

“เชี่ยยย!! โคตรเท่!! โคตรดุดัน!!”

“แม่เจ้า! คำพูดของมหาลอร์ดเสิ่นหลินเมื่อกี้มันช่างเปี่ยมไปด้วยบารมีจริงๆ! โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั่น ‘ในสายตาของฉัน พวกแกทุกคนมันก็แค่ขยะ!’ โคตรสะใจ!”

“เทพจัด! มหาลอร์ดเสิ่นหลินนี่มันของจริง!”

“พูดตรงๆ นะ การกล้าส่งข้อความแบบนี้ลงแชทโลก มันคือการประกาศสงครามกับลอร์ดระดับสูงทุกประเทศในระนาบเงินยกเว้นจิ่วโจวเพียงคนเดียวชัดๆ!”

“พลังเพียงคนเดียว! ประกาศสงครามกับนับร้อยชาติ! เชี่ย! เรื่องแบบนี้ฉันกล้าคิดแค่ในฝันเท่านั้นแหละ!”

“พี่ชายข้างบน! นายยังแกร่งกว่าฉันเยอะ เรื่องประกาศสงครามร้อยชาติตัวคนเดียวเนี่ย ต่อให้ฝันฉันยังไม่กล้าฝันเลยโว้ย! ฉันไม่มีความกล้าขนาดนั้น!”

“คนเดียวประกาศสงครามร้อยชาติ... เสิ่นหลินนี่มันจะไม่โอหังเกินไปหน่อยเหรอ! ถึงยูนิตมนุษย์จะฆ่าจ่าฝูงเลเวลสามสิบหกได้ แต่ก็ไม่ควรมาประกาศสงครามกับคนทั้งระนาบตอนนี้ป่ะ!”

“ไร้สมอง! ลอร์ดแบบเสิ่นหลินนี่แหละคือตัวอย่างของพวกพอมีพลังแล้วก็เริ่มเหลิง!”

“ตัวคนเดียวจะไปสู้ลอร์ดระดับสูงนับร้อยชาติได้ไง ต่อให้เสิ่นหลินจะเก่งแค่ไหนมันก็เป็นไปไม่ได้หรอก!”

“พูดถูก! เสิ่นหลินมันเหลิงจนกู่ไม่กลับแล้ว!”

“บาก้ายาโร่! ไอ้เสิ่นหลินลอร์ดจิ่วโจวสารเลว! แกกล้าส่งข้อความโอหังแบบนี้ลงแชทโลกได้ไง! แกมันเกินไปแล้วนะ!”

“อาซี่บ้า! ตอนแรกฉันกะจะไปสวามิภักดิ์ด้วยแล้วเชียว แต่เห็นข้อความพวกนี้แล้ว ช่างแม่งเถอะ!”

“แทนที่จะไปเป็นขี้ข้าเสิ่นหลิน สู้กลับไปเข้ากลุ่มนากาชิมะยังดีกว่า!”

“ยังไงไม่เข้าก็ตาย เข้าก็ตาย สู้มาลองเสี่ยงดวงสู้ตายกันสักตั้งก่อนตายดีกว่า!”

“พูดถูก! ฉันมั่นใจเลยว่าพอเสิ่นหลินส่งข้อความนี้ออกมา ลอร์ดระดับสูงประเทศอื่น โดยเฉพาะพวกที่เตรียมจะไปสวามิภักดิ์น่ะ...”

“พวกนั้นต้องเลิกหวังจะพึ่งเสิ่นหลิน แล้วหันมาสู้ตายถวายหัวแน่นอน!”

“ทุกคน! เสิ่นหลินมันคือปีศาจ! มันคือทรราช!”

“คำพูดและการกระทำของมันมีแต่การรุกรานและทำลายล้าง!”

“ถ้าเราไม่อยากตาย เราต้องรวมพลังกัน! ร่วมกันต่อต้านเสิ่นหลิน ถึงจะมีโอกาสรอด!”

“ร่วมต้านบ้านแกดิ! ถึงฉันจะเป็นลอร์ดประเทศอินทรี แต่เมืองฉันเลเวลแค่สิบสามโว้ย!”

“แถมหัวใจแห่งลอร์ดฉันก็แค่ระดับ A ยูนิตระดับสูงก็ไม่มีสักตัว ขยะของจริงเลยล่ะ!”

“เพราะงั้น ฉันไม่เห็นต้องกลัวเสิ่นหลินจะมาบุกเลย!”

“เออ... จริงด้วย! เมื่อกี้เสิ่นหลินบอกว่า ยูนิตมนุษย์ของเขาจะบุกแค่ลอร์ดเลเวลสิบห้านี่นา!”

“พวกเราที่เป็นขยะของจริงน่ะ เขาไม่สนหรอก!”

“ไม่รู้ทำไม... นี่เป็นครั้งแรกเลยแฮะที่ฉันรู้สึกดีใจที่เป็นขยะของจริง!”

“......”

ในขณะเดียวกัน ภายในช่องแชทเฉพาะของ “พันธมิตรต่อต้านจิ่วโจว”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “@ทุกคน!”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “เห็นกันหรือยัง! เสิ่นหลินประกาศเจตนารมณ์ชัดเจนในแชทโลกแล้ว!”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “ขอแค่ไม่ใช่ลอร์ดจากประเทศจิ่วโจว ไม่ว่าลอร์ดเลเวลสิบห้าคนนั้นจะมีเรื่องกับเขาหรือไม่...”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “ทั้งหมด! ล้วนมีชื่ออยู่ในบัญชีกวาดล้างของเสิ่นหลิน! นั่นหมายความว่า...”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “ไอ้เสิ่นหลินนั่นมันกะจะล้างบางลอร์ดระดับสูงทุกคนในระนาบเงินหลังจบศึกคลื่นทมิฬ!”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “อย่างลอร์ดระดับสูงสองคนที่เคยถอนตัวจากกลุ่มเราไป เมื่อกี้พวกเขาก็โดนเสิ่นหลินปฏิเสธคำขอสวามิภักดิ์ จนตอนนี้ต้องส่งคำขอเข้ากลุ่มเราใหม่อีกรอบแล้ว!”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “ทีนี้ พวกนายยังอยากจะไปพึ่งเสิ่นหลิน หรืออยากเป็นดินแดนในสังกัดมันอยู่อีกไหม?”

บารอน ชิป: “ฟักยู! มันคือปีศาจ! ไอ้เสิ่นหลินนั่นมันคือซาตานชัดๆ!”

หฤทนิก โรชัน: “เสิ่นหลินไอ้สารเลว! มันกับจ้าวผิงน่ะคือร่างอวตารของปีศาจทั้งคู่!”

คาวาโมโตะ จิโร่: “@ปาร์ค กึนชาง @คิมจีพยอน!”

คาวาโมโตะ จิโร่: “พวกนายสองคนน่ะ! ตอนนี้ยังอยากจะถอนตัวจากกลุ่มไปหาเสิ่นหลินอยู่อีกไหมล่ะ?”

ปาร์ค กึนชาง: “อาซี่บ้า! จะไปเข้าได้ไง เสิ่นหลินมันกะจะฆ่าล้างโคตรพวกเราขนาดนี้!”

คิมจีพยอน: “ไอ้เสิ่นหลินลอร์ดจิ่วโจวนี่มันน่าแค้นใจจริงๆ! มันกะจะไม่เหลือทางรอดให้พวกเราเลยเหรอวะ!”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “เพราะฉะนั้น ฉันถึงได้บอกไง!”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “เราต้องสู้ตาย! ถึงจะพอมีทางรอดสายใหม่เกิดขึ้นบ้าง แต่ถ้าเราสลายกลุ่ม หรือถอนตัวออกไปตอนนี้...”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “นั่นแหละคือทางตายที่แท้จริง!”

บารอน ชิป: “@เจิ้งเสี่ยวหมิง! เจิ้งเพื่อนรัก แต่ปัญหาคือตอนนี้กลุ่มเรามีลอร์ดระดับสูงแค่สิบห้าคนนะ! ต่อให้รวมคนที่เพิ่งกลับมาอีกสองคน ก็แค่สิบเจ็ดคนเอง!”

บารอน ชิป: “พวกเราแค่สิบเจ็ดคน จะไปต้านยูนิตมนุษย์ของเสิ่นหลินไหวได้ยังไง!”

หฤทนิก โรชัน: “พูดถูก! พลังของพวกเราสิบเจ็ดคน โอกาสต้านทานเสิ่นหลินได้สำเร็จน่ะ คาดว่าไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ!”

ปาร์ค กึนชาง: “ใช่! ถ้าจะให้พูดแบบคนจิ่วโจว นี่มันก็คือ ‘ตั๊กแตนขวางรถ’ ชัดๆ ไม่เจียมตัวเลย!!”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “พวกนายลืมไปแล้วเหรอ! สิ่งที่เสิ่นหลินประกาศน่ะมันคือแชทโลก! นอกจากพวกเราแล้ว ลอร์ดระดับสูงคนอื่นๆ ก็เห็นเหมือนกัน!”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “พอลอร์ดคนอื่นเห็นคำประกาศนั่นแล้ว นายคิดว่าพวกนั้นจะยังนั่งนิ่งดูดายอยู่ได้เหรอ? พวกนั้นต้องหาทางรวมกลุ่มกันแน่นอน!”

เจิ้งเสี่ยวหมิง: “หรือไม่ก็ต้องเสนอตัวเข้ามาร่วมพันธมิตรต่อต้านจิ่วโจวของพวกเรา เพื่อสู้กับเสิ่นหลิน!”

นากาชิมะ โชฮิโระ: “เจิ้งเสี่ยวหมิงพูดถูกเป๊ะ! เพราะเมื่อกี้ มีลอร์ดระดับสูงอีกสิบคนส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉันแล้ว และพวกเขากำลังจะขอเข้าร่วมพันธมิตรต่อต้านจิ่วโจวกับพวกเราเดี๋ยวนี้!”