บทที่ 191 คลื่นทมิฬปะทุ! อสูรกายดึกดำบรรพ์ตื่นฟื้น!

บทที่ 191 คลื่นทมิฬปะทุ! อสูรกายดึกดำบรรพ์ตื่นฟื้น!

เมื่อเวลาผันผ่าน ความมืดมิดอันน่าขนลุกไร้ที่สิ้นสุดก็พวยพุ่งออกมาจากหุบเหวใต้ดินราวกับเสียงคำราม มันกลืนกินผืนแผ่นดินทั้งหมดในระนาบเงินอย่างรวดเร็ว

แม้ขณะนี้จะเป็นเวลาเพียงเที่ยงวัน แต่มหาทวีปไร้สิ้นสุดกลับเข้าสู่ราตรีมืดมิดไปเสียแล้ว!

ในขณะเดียวกัน เหล่าสัตว์ร้ายและขุมกำลังท้องถิ่นในแต่ละพื้นที่ต่างเริ่มบ้าคลั่ง! ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีเสียงเต้นของหัวใจที่ดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องแว่วออกมาจากใต้ผืนดิน!

ราวกับว่ามีอสูรกายดึกดำบรรพ์บางอย่างกำลังจะฟื้นตื่นขึ้น!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่น่าหวาดหวั่นนี้ เหล่าลอร์ดระดับเงินจากชาติต่างๆ ต่างตกอยู่ในความวิตกกังวล โดยเฉพาะพวกลอร์ดที่เพิ่งเลื่อนระดับขึ้นมา หรือพวกที่มียูนิตในสังกัดอ่อนแอ ต่างพากันสั่นสะท้านอยู่ภายในเมืองของตนด้วยความหวาดกลัว!

ในพริบตาเดียว ภายใน "ช่องแชทโลก" ของระนาบเงินก็เต็มไปด้วยการสนทนาถึงคลื่นทมิฬที่กำลังจะมาถึง!

“เชี่ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ!”

“นี่มันเพิ่งจะเที่ยงวันเองนะโว้ย! ทำไมฟ้ามันถึงมืดตึ๊ดตื๋อเหมือนตอนกลางคืนขนาดนี้!”

“แม่จ๋า! พี่น้องทุกคนได้ยินกันไหม! เหมือนมีเสียงหัวใจเต้นดังมาจากใต้ดินเลย!”

“เสียงหัวใจเต้นใต้ดิน? คห. บน นายหูฝาดหรือเป็นเสียงหัวใจตัวเองเต้นกันแน่?”

“ไม่ใช่โว้ย! ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน! เสียงหัวใจเต้นจากใต้ดินจริงๆ!”

“แถมยังดังปานฟ้าร้องอีก น่ากลัวชะมัด!”

“แม่เจ้า! เสียงหัวใจเต้นนั่น... ต้องเป็นของพวกอสูรกายแห่งขุมนรกและไททันยักษ์แน่ๆ!”

“บ้าเอ๊ย! ขนาดพวกมันยังไม่ฟื้น เสียงหัวใจเต้นยังน่าสยองขนาดนี้ ถ้ามันตื่นขึ้นมาจริงๆ จะไม่น่ากลัวกว่านี้เป็นร้อยเท่าเหรอ?”

“คห. (ความคิดเห็นบน) นายจะพูดเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้วทำไมวะ?”

“ต้องเข้าใจนะว่า อสูรกายแห่งขุมนรกและไททันยักษ์น่ะ มันคืออสูรกายดึกดำบรรพ์แห่งมหาทวีปไร้สิ้นสุด!”

“ตามปกติแล้ว อสูรกายสองชนิดนี้จะไม่มีทางปรากฏตัวในระนาบเงินเด็ดขาด!”

“พูดถูก! ปกติพวกมันจะโผล่มาแค่ในระนาบระดับเพชรขึ้นไปเท่านั้น!”

“หือ? ระนาบระดับเพชรขึ้นไป? งั้นเลเวลพวกมันไม่ทะลุ 45 ไปเลยเหรอวะ?!”

“เลเวล 45?! ล้อเล่นกันหรือเปล่าเนี่ย?!”

“อสูรกายแห่งขุมนรกและไททันเลเวล 45 จะปรากฏแค่ในระนาบสูงๆ เท่านั้น แต่ถ้าพวกมันโผล่มาในระนาบเงิน พลังและเลเวลของพวกมันจะถูกกดทับด้วยกฎแห่งระนาบของมหาทวีปไร้สิ้นสุด!”

“ดังนั้น เลเวลของพวกมันจะถูกจำกัดอยู่ที่ประมาณเลเวล 30!” “ถ้าเป็นระดับจ่าฝูง เลเวลอาจจะสูงกว่านั้นนิดหน่อย!” “เลเวล 30... ต่อให้แค่เลเวล 30 ก็สู้ไม่ไหวหรอกโว้ย!”

“จริงด้วย! ถ้าเป็นอสูรกายแห่งขุมนรกเลเวล 30 ก็พอจะฝืนสู้ได้บ้าง แต่ไททันยักษ์นี่จะไปสู้ยังไง! ขนาดตัวมันอย่างต่ำก็ต้องสูงเกิน 15 เมตรแล้ว!”

“ก็อบลินในดินแดนของฉัน เมื่ออยู่ต่อหน้าไททันยักษ์ก็เป็นได้แค่แมลงตัวเล็กๆ โดนเหยียบทีเดียวก็แบนแล้ว!” “ฉันเดาว่า... คนที่จะรอดจากคลื่นทมิฬครั้งนี้ได้ คงมีแต่พวกลอร์ดเลเวล 15 เท่านั้นแหละ!”

“ส่วนลอร์ดเลเวล 10 หรือ 12-13 อย่างพวกเรา คงตายกันเกลี้ยง!”

“ไม่หรอก! อย่าลืมสิว่ามหาทวีปไร้สิ้นสุดมีกฎพิเศษอยู่ ถ้าเลเวลดินแดนและยูนิตของลอร์ดไม่สูงนัก อสูรกายที่จะบุกโจมตีก็จะถูกลดระดับลงมาด้วย!”

“แม่มันเถอะ! ต่อให้ลดระดับลงมา ต่อให้อสูรกายแห่งขุมนรกกับไททันที่บุกเมืองฉันจะมีแค่สิบตัว ฉันก็สู้ไม่ไหวอยู่ดีโว้ย!”

“งั้นจะทำไงได้? ก็แค่นั่งรอความตายเงียบๆ ไปสิ!”

“พอละ ไม่พูดละ ฉันเตรียมขุดหลุมฝังตัวเองแล้ว ใครจะไปกับฉันบ้าง!”

“คห. บน นายไปเถอะ เดี๋ยวปีหน้าช่วงเวลานี้ ฉันจะเผาไฟล์สื่อการเรียนการสอนขนาด 300GB ไปให้!”

“เอ่อ... ถ้าเป็นไปได้ ผมขอไฟล์ของอาจารย์ฟูจิตะนะครับ!” “......”

ขณะนี้ ณ ป่าลึกแห่งขุมนรก ในระนาบเงิน

ใจกลางป่าลึก ภายในดินแดนเผ่ามนุษย์ระดับสูงเลเวล 15 เสิ่นหลินยืนอยู่บนกำแพงเมือง พลางแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด

“ความกดดันของคลื่นทมิฬรอบนี้ รุนแรงกว่าตอนฝูงสัตว์ร้ายบุกช่วงฝึกหัดหลายร้อยเท่าเลยแฮะ!”

เสิ่นหลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้ฟังก์ชันเคลื่อนย้ายของดินแดน ส่งตัวเองไปยังชายขอบพื้นที่ป่าลึกแห่งขุมนรกทันที

ที่นั่น เขาพบเทพขุนพลจ้าวอวิ๋นและจูกัดเหลียง กำลังนำกองทัพขาวม้าอี้ฉงและกองทหารราบเกราะหนักเว่ยอู่จู๋ที่เพิ่งรับสมัครมาใหม่ ไล่กวาดล้างเหล่าสัตว์ร้ายและขุมกำลังท้องถิ่นที่โผล่ออกมาเพราะผลกระทบของคลื่นทมิฬอย่างรวดเร็ว

แม้เหล่าสัตว์ร้ายและขุมกำลังท้องถิ่นจะดุร้ายขึ้นและมีเลเวลสูงขึ้นเนื่องจากคลื่นทมิฬ แต่ภายใต้การจู่โจมของขาวม้าอี้ฉงและเว่ยอู่จู๋ พวกมันกลับถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย!

ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เผ่าพันธุ์ท้องถิ่นที่บุกเข้ามาในเขตดินแดนของเสิ่นหลินก็ถูกกำจัดจนสิ้น! เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นต่อเนื่อง:

[แจ้งเตือน: ขอแสดงความยินดีกับลอร์ดระดับเงิน เสิ่นหลิน! ยูนิตเผ่ามนุษย์ของท่านประสบความสำเร็จในการกำจัดขุมกำลังท้องถิ่นขนาดใหญ่เลเวล 14 จำนวน 8 กลุ่ม ที่บริเวณรอบนอกป่าลึกแห่งขุมนรก!]

[แจ้งเตือน: หลังจากกำจัดสำเร็จ ท่านได้รับวัสดุดังนี้—คริสตัลพลังงานทั่วไป 550,000 ก้อน, คริสตัลระดับกลาง 350,000 ก้อน และคริสตัลระดับสูง 150,000 ก้อน!]

[แจ้งเตือน: ภายใต้ผลของ ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ จากหัวใจแห่งลอร์ดระดับ SSS รางวัลที่ท่านได้รับได้รับการคริสติคอล 100 เท่า!]

[แจ้งเตือน: ขอแสดงความยินดี! ท่านได้รับคริสตัลพลังงานทั่วไป 55,000,000 ก้อน! คริสตัลระดับกลาง 35,000,000 ก้อน! และคริสตัลระดับสูง 15,000,000 ก้อน!]

“อืม... ตอนนี้คริสตัลพลังงานในกระเป๋าส่วนตัวถือว่าไม่ขาดแคลนแล้ว!”

เสิ่นหลินเปิดกระเป๋าตรวจสอบวัสดุพลางพึมพำ: “แต่หินกิมกังกับไม้กิมกังยังไม่พอแฮะ!”

แม้เขาจะสยบอาณาจักรก็อบลินได้ และให้ประชากรก็อบลินช่วยคนงานเหมืองขุดแร่และตัดไม้ แต่ทรัพยากรที่พวกก็อบลินหามาได้นั้นไม่ได้รับบัฟคริสติคอลร้อยเท่าเหมือนรางวัลจากระบบ...

“ถ้าไม้กับหินได้บัฟร้อยเท่าด้วยนะ วัสดุอัปเกรดดินแดนคงครบภายในสองสามวันแน่ๆ!”

เขายืนดูรูปแบบการต่อสู้ของเว่ยอู่จู๋อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้เครื่องเคลื่อนย้ายกลับเข้าสู่ใจกลางเมือง ทันทีที่เขากลับมา ข้อความจากจ้าวผิงในรายชื่อเพื่อนก็ส่งมาถึงทันที

[จ้าวผิง:] “มีข่าวที่ไม่ค่อยดีจะบอก!”

[จ้าวผิง:] “พันธมิตรต่อต้านจิ่วโจวของพวกคาวาโมโตะ ตอนนี้มีลอร์ดระดับสูงเลเวล 15 เข้าร่วมเพิ่มอีกสองคนแล้ว!”

[จ้าวผิง:] “นั่นหมายความว่า ในพันธมิตรนั่นมีลอร์ดระดับสูงถึงสิบห้าคนแล้วนะ!”

“ลอร์ดระดับสูงสิบห้าคนงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นข้อความ เสิ่นหลินไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับรู้สึกคาดหวังมากกว่าเดิม

[เสิ่นหลิน:] “ก็ดีเลย ถึงตอนนั้นจะได้กวาดล้างให้เรียบในคราวเดียว!”

[จ้าวผิง:] “กะ... กวาดล้างให้เรียบในคราวเดียว?!”

จ้าวผิงที่อยู่อีกฟากแทบจะสติหลุด เพราะเขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเสิ่นหลินเอาความมั่นใจมหาศาลขนาดนี้มาจากไหน! ต้องเผชิญหน้ากับการรุมกินโต๊ะจากลอร์ดระดับสูงถึง 15 คน...

แต่เสิ่นหลินกลับคิดจะกวาดล้างพวกนั้นให้เกลี้ยงในทีเดียว!

สุดท้าย จ้าวผิงก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป: [จ้าวผิง:] “นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น?”

[จ้าวผิง:] “นายกะจะใช้พลังคนเดียว รับมือกับการโจมตีจากพันธมิตรลอร์ดระดับสูงสิบห้าคนจริงๆ เหรอ?”

คนคนเดียว รับมือลอร์ดระดับสูงสิบห้าคน... เรื่องแบบนี้ แม้แต่จ้าวผิงเองก็ทำไม่ได้!

[เสิ่นหลิน:] “พูดให้ถูกคือ ฉันไม่ได้แค่กะจะรับมือลอร์ดระดับสูงสิบห้าคนนั่นหรอก” เสิ่นหลินพิมพ์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

[เสิ่นหลิน:] “ฉันกะจะกวาดล้างลอร์ดระดับสูงของประเทศอื่นทุกคนในระนาบเงินทิ้งให้หมด เหลือไว้แค่ลอร์ดของจิ่วโจวเท่านั้น!”

[จ้าวผิง:] “[......]”

[จ้าวผิง:] “พอเถอะ! ฉันคุยกับนายต่อไม่ไหวแล้ว!”

[จ้าวผิง:] “เพราะฉันกลัวว่าถ้าคุยต่อ ฉันจะอดใจไม่ไหวจนอยากไปร่วมมือกับพวกคาวาโมโตะเพื่อรุมบุกเมืองนายซะเอง!”

หลังจากจบการสนทนา จ้าวผิงก็เข้าไปในช่องแชทของ "พันธมิตรลอร์ดระดับสูงแห่งจิ่วโจว"

เขามองดูข้อความของพวกซุนฉี่ ก่อนจะตัดสินใจแคปหน้าจอการสนทนาระหว่างเขากับเสิ่นหลินส่งลงไปในกลุ่มทั้งหมด

จ้าวผิง: “พวกนายดูเอาเองเถอะ! นี่คือคำพูดดิบๆ จากปากเสิ่นหลินเลย!”

ซุนฉี่: “เชี่ย?! เสิ่นหลินกะจะทำลายล้างลอร์ดระดับสูงต่างชาติทุกคนในระนาบเงินด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ!”

จูเสี่ยวหม่า: “แม่เจ้า! นี่มันเกินคำว่าดุไปแล้ว!”

ถังเต๋อ: “พูดตรงๆ นะ... พออ่านแชทที่พี่จ้าวคุยกับเสิ่นหลินแล้ว ฉันเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดๆ แล้วว่าทำไมลอร์ดประเทศอื่นถึงต้องรวมหัวกันบุกเสิ่นหลิน!”

จูเสี่ยวหม่า: “ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน! ตอนนี้ฉันยังอยากไปร่วมบุกเสิ่นหลินด้วยเลยเนี่ย!”

ซุนฉี่: “ตอนแรกฉันก็นึกว่าพี่จ้าวขิงเก่งแล้วนะ... แต่พอเจอเสิ่นหลินเข้าไป ฉันว่าพี่จ้าวยังห่างชั้นอีกเยอะว่ะ!”

จูเสี่ยวหม่า: “จริง! จ้าวผิงยังขิงแบบมีลิมิต มีขอบเขต แต่เสิ่นหลินนี่คือขิงแบบไร้กฎเกณฑ์ ไร้ขีดจำกัดไปแล้ว!”

หวงเยว่อี: “ไม่รู้ทำไมนะ... อยู่ดีๆ ฉันก็เริ่มจะชอบลอร์ดเสิ่นหลินคนนี้ขึ้นมาซะแล้วสิ!”

ถังเต๋อ: “?”

จูเสี่ยวหม่า: “เอาแล้วไง! พี่หวง พี่ชอบลอร์ดสายดุแบบนี้เหรอเนี่ย?”