บทที่ 356 ถูกบีบจนไร้ทางเลือก

บทที่ 356 ถูกบีบจนไร้ทางเลือก

“คุณชาย พวกเราควรรีบออกจากเมืองซั่วโจวโดยเร็วที่สุด” เยี่ยนเอ๋อร์กล่าว

“ทำไมล่ะ” ฉินกวนถาม

เยี่ยนเอ๋อร์อธิบาย “เมื่อครู่ท่านบอกว่า ในค่ายกลลวงมันพยายามแย่งอาวุธวิญญาณของท่านเพื่อนำไปใช้ข้ามเคราะห์ แบบนี้แสดงว่าปีศาจตนนั้นต้องกำลังจะเผชิญเคราะห์แก่นทองแน่นอน อย่างน้อยก็เป็นปีศาจพันปีระดับแก่นทองขั้นสมบูรณ์ พลังมหาศาลยิ่งนัก”

“ในเมื่อมันเล็งเป้ามาที่ท่านแล้ว มันต้องไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ แน่ หากพวกเรายังอยู่ที่นี่จะอันตรายมาก”

จื่อซูก็รีบเสริม “คุณชาย ปีศาจพันปีระดับแก่นทองขั้นสมบูรณ์ พลังแข็งแกร่งเกินไป พวกเราสู้ไม่ได้แน่ รีบหนีกันเถอะ”

ฉินกวนได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมา

สุภาษิตว่าคนฉลาดไม่สู้ศึกที่เสียเปรียบ สู้ไม่ได้ก็ต้องหนี

เขากำลังจะเอ่ยปาก

ทันใดนั้นเอง เสียงจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

“ระบบประกาศภารกิจชั่วคราว: บุรุษจะถอยหนีได้อย่างไร ต้องล้างแค้น ฆ่างูปีศาจตัวนั้นเสีย!”

ฉินกวนชะงักไปทันทีระบบนี่ช่างร้ายกาจ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่ระบบกลับรู้ว่าเป็นงูปีศาจ

แล้วภารกิจชั่วคราวนี่หมายความว่าอย่างไร จะให้เขาไปตายหรือไง

เขารู้ดีถึงระดับพลังของตัวเอง ตอนนี้แค่ระดับหลอมลมปราณขั้นหกเท่านั้น

ถ้าไม่ได้อาศัยสมบัติวิเศษที่ระบบให้มา เขาคงถูกงูปีศาจนั่นฆ่าไปนานแล้ว

หากพูดถึงพลังแท้จริง เขาห่างจากอีกฝ่ายราวฟ้ากับเหว

จะพึ่งจื่อซูกับเยี่ยนเอ๋อร์หรือ ก็ยิ่งไปกันใหญ่ สองคนนั้นยังด้อยกว่าเขาเสียอีก

ถึงอย่างนั้น ฉินกวนก็ยังรับภารกิจไว้มีภารกิจแล้วไม่รับ นั่นมันคนโง่ชัด ๆ

แต่เรื่องหนี…ก็ยังต้องหนีอยู่ดีสุภาษิตยังว่าไว้ การแก้แค้นสิบปียังไม่สายรอให้เขาแข็งแกร่งกว่านี้ก่อน ค่อยกลับมาชำระบัญชีกับงูปีศาจก็ยังทัน

“เยี่ยนเอ๋อร์ ไปเช่ารถม้า พวกเราจะออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้” ฉินกวนสั่ง

“เจ้าค่ะคุณชาย” เยี่ยนเอ๋อร์ตอบ ก่อนจะรีบออกไปทันที

ทางด้านงูเฒ่ามังกรมหาบรรพชนเพราะประมาทไปชั่วขณะ จึงถูกเปลวไฟของฉินกวนเผาไหม้วิญญาณหลังจากหนีลงทะเลได้ มันก็ใช้พลังขับไล่เปลวไฟนั้นออกไป

แต่เมื่อสำรวจดูดี ๆ กลับพบว่าวิญญาณของตนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

มันโกรธจนแทบคลั่ง “ไอ้หนูชั่ว กล้าทำร้ายวิญญาณของข้า ข้าจะกลืนเจ้าเป็น ๆ!”

บาดแผลทางวิญญาณนั้นฟื้นฟูได้ยากที่สุดมันคำนวณแล้ว อย่างน้อยต้องใช้เวลาบำเพ็ญอีกสิบปีจึงจะฟื้นกลับมาได้

แผนเดิมที่คิดจะข้ามเคราะห์ ก็ต้องเลื่อนออกไปอีกสิบปีเต็ม

“ข้าจะเอาอาวุธวิญญาณของเจ้า ฉีกหนังลอกเอ็น กลืนกินทั้งเป็น ถึงจะระบายแค้นนี้ได้!”

งูเฒ่าคิดจะย้อนกลับไปยังเมืองซั่วโจวแต่แล้วก็หยุดลง

นิสัยของมันระมัดระวังอย่างยิ่ง จึงเริ่มคิดถึงผลลัพธ์อื่น

หากเข้าไปจับตัวอีกฝ่ายในเมือง ต้องเกิดการต่อสู้ใหญ่แน่นอน

แม้มนุษย์คนนั้นพลังจะอ่อนแอ แต่มีสมบัติมากมาย หากจะจัดการก็ต้องใช้พลังเต็มที่

ถ้าฆ่าฟันมากเกินไป เรื่องจะยิ่งบานปลายมันไม่ได้กลัวการฆ่าคนแต่กลัว “กรรม” ที่ตามมาเพราะมันกำลังจะข้ามเคราะห์แก่นทอง หากก่อบาปมากเกินไป จะดึงดูดทัณฑ์สวรรค์ที่รุนแรงยิ่งขึ้น

เคราะห์ของปีศาจเดิมทีก็โหดร้ายอยู่แล้ว เรียกได้ว่าเก้าตายหนึ่งรอดหากสร้างบาปเพิ่มอีก ผลลัพธ์มีแต่ถูกฟ้าผ่าจนแหลกเป็นผุยผงต้องหาวิธีล่อไอ้หมอนั่นออกจากเมืองให้ได้

ดีที่สุดคือออกไปยังทะเลหรือเกาะร้างมันครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพุ่งออกจากทะเล แล้วมุ่งหน้ากลับไปยังเมืองซั่วโจวอีกครั้ง

ขณะเดียวกันบนท้องฟ้าห่างจากเมืองซั่วโจวร้อยลี้มีลำแสงกระบี่สายหนึ่งพุ่งผ่านอย่างรวดเร็ว

เดิมทีมันมุ่งหน้าไปยังทะเล

แต่จู่ ๆ ก็หยุดลงกลางอากาศเผยให้เห็นกระบี่เล่มหนึ่งและบนกระบี่นั้น มีบุรุษวัยกลางคนในชุดนักปราชญ์ยืนอยู่

เขามองไปยังทิศทางของเมืองซั่วโจว ขมวดคิ้วเล็กน้อย “กลิ่นอายปีศาจเข้มข้นนัก น่าจะเป็นปีศาจระดับแก่นทองขั้นสมบูรณ์ เหตุใดจึงปรากฏในเมืองมนุษย์โดยไร้เหตุผล แถมยังเต็มไปด้วยไอพิฆาตเช่นนี้”

เขาครุ่นคิดเล็กน้อยจากนั้นก็หันปลายกระบี่บินมุ่งหน้าไปยังเมืองซั่วโจวทันที

เยี่ยนเอ๋อร์เช่ารถม้าเรียบร้อยแล้วจื่อซูช่วยพยุงฉินกวนลงมาชั้นล่างอาการบาดเจ็บของฉินกวนยังไม่หายดี การเคลื่อนไหวยังค่อนข้างลำบาก

แต่ทันทีที่ลงมาเขาก็เห็นเงาคนผู้หนึ่งในโถงหัวใจของเขากระตุกวูบในขณะเดียวกัน จื่อซูและเยี่ยนเอ๋อร์ก็เห็นคนผู้นั้นเช่นกันทั้งสองเหมือนแมวที่ขนลุกพองชักอาวุธออกมาทันที

งูเฒ่ามองฉินกวนด้วยสายตาเย็นเยียบ “เตรียมจะหนีหรือ”

ฉินกวนสังเกตเห็นว่าคนรอบข้างเหมือนจะมองไม่เห็นมันแม้แต่พวกเขาสามคนเอง ก็เหมือนถูกแยกออกจากโลกภายนอก

ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลยสิ่งที่ต้องเผชิญ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นฉินกวนให้จื่อซูพยุงตัวเองเดินเข้าไป

ยืนตรงหน้ามันด้วยท่าทีหยิ่งยโสเล็กน้อย “เจ้าปีศาจ กล้ากลับมาอีกหรือ ข้าได้ส่งข่าวถึงอาจารย์แล้ว อีกไม่นานท่านก็จะมาถึง”

งูเฒ่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ข้ารู้ว่าคัมภีร์ของเจ้าซื้อมาจากตลาด เจ้ามีอาจารย์ที่ไหนกัน”

ฉินกวนก็ชะงักไปเหมือนกัน

ในใจร้องลั่น ชิบหายแล้ว! กะจะหลอกให้มันกลัว ดันรู้พื้นเพเราหมด!

งูเฒ่าเห็นสีหน้าของเขา ก็รู้ทันทีว่าโดนหลอก

มุมปากยกยิ้มเย็น “ข้าแนะนำให้เจ้าส่งอาวุธวิญญาณมาเสียดี ๆ ของล้ำค่าผู้มีความสามารถย่อมได้ครอบครอง เจ้าก็แค่ผู้บำเพ็ญอิสระตัวเล็ก ๆ มีแต่จะนำภัยมาสู่ตัว”

“ถ้าข้าไม่ให้ล่ะ” ฉินกวนพูดเสียงเย็น

สีหน้าของงูเฒ่ามืดลง “งั้นข้าก็จะกลืนเจ้า แล้วชิงสมบัติของเจ้า”

เผชิญหน้าศัตรูที่ตนไม่อาจเอาชนะได้

ฉินกวนถึงกับมีความคิดอยากหนีกลับไปอีกโลกหนึ่ง

แล้วไปฝึกฝนให้แข็งแกร่งก่อนค่อยกลับมา

ขณะที่เขากำลังลังเล

งูเฒ่าก็เอ่ยขึ้น “ข้าให้เวลาเจ้าสองวันไปคิด หากยังดื้อรั้น ถึงตอนนั้นก็เป็นวันตายของเจ้า”

พูดจบร่างของมันก็หายวับไปฉินกวนรู้สึกว่าโลกโดยรอบกลับมาเป็นปกติอีกครั้งผู้คนเหล่านั้น ไม่มีใครเห็นงูเฒ่าเลยแม้แต่น้อย

ฉินกวนถอนหายใจยาวก่อนจะค่อย ๆ นั่งลงข้างโต๊ะปีศาจตนนั้นตามมาถึงที่เร็วขนาดนี้ เขารู้แล้วว่าหนีไม่พ้น

ต้องหาทางแก้ปัญหานี้ให้ได้“คุณชาย พวกเรารีบไปเถอะ” เยี่ยนเอ๋อร์เร่ง

ฉินกวนส่ายหน้า “เมื่อครู่เจ้าก็เห็นแล้ว คิดว่าเราจะหนีการตามล่าของมันพ้นหรือ แล้วจะหนีไปที่ไหนถึงจะปลอดภัย”

สองสาวเงียบไปทันทีถูกปีศาจพันปีหมายหัว นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยมันเดินทางได้วันละหมื่นลี้ แล้วพวกเขาจะหนีไปไหนพ้น

ฉินกวนรู้สึกอึดอัดในอกจึงเรียกเด็กเสิร์ฟ “เอากับข้าวมาอีกสองสามอย่าง แล้วก็เหล้ามาหนึ่งไห”

“คุณชาย ท่านยังบาดเจ็บอยู่นะเจ้าคะ” จื่อซูเตือน

ฉินกวนโบกมือ  “ไม่เป็นไร”

เขาดื่มเหล้าลงไปหนึ่งชามแล้วก็ตัดสินใจ

สู้ก็สู้วะ!

ถ้าสู้ไม่ได้จริง ๆ ก็หนีทันที แล้วไปอีกโลกหนึ่ง ฝึกให้ถึงขั้นหลอมลมปราณขั้นสูงสุดก่อนค่อยกลับมาในตอนนั้นเองหน้าประตูโรงเตี๊ยม

มีบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาเขามีใบหน้าสุขุมสงบน่าเกรงขาม ดูดีมีเสน่ห์แบบชายวัยผู้ใหญ่ทันทีที่เข้ามาสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังฉินกวนทันที