บทที่ 17: ฝ่ามืออรหันต์

บทที่ 17: ฝ่ามืออรหันต์

"กลับมาเถอะ การะการะ เธอทำได้ดีมากแล้วล่ะ"

ยูโตะเรียกโปเกมอนของเธอกลับเข้าบอลด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะแพ้การต่อสู้ ทั้งๆ ที่คู่ต่อสู้เพิ่งจะผ่านการแบทเทิลมาหมาดๆ ถึงห้าตารวด

ยูโตะทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้น

"ฉันไม่คิดเลยว่ากระบองกระดูกของการะการะจะถูกโปเกมอนของฝ่ายตรงข้ามแย่งไปได้ นี่มันเป็นกรณีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในตำราก็ไม่มีเขียนไว้เลยด้วยซ้ำ"

"ขนาดในตำรายังไม่มีเลยเหรอ? สุดยอดไปเลย!" จุนอิจิทึ่งในความแข็งแกร่งของซาโตชิ

"อย่านำไปทำตามเชียวนะ ซาโตชิก็แค่มั่วๆ ไปงั้นแหละ" คาสึมิพูดเหน็บแนมซาโตชิที่กำลังทำหน้าภาคภูมิใจ

"มั่วอะไรกันเล่า! นี่แหละที่เขาเรียกว่าการประยุกต์ใช้ประสบการณ์จากการต่อสู้จริง เธอคิดว่าใครๆ ก็สามารถกะจังหวะได้เป๊ะปังแบบฉันหรือไง?"

ซาโตชิแกล้งทำเป็นโกรธ แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มคาสึมิเบาๆ

"ฉันอุตส่าห์ออกโรงปกป้องเธอนะ! ไม่คิดจะชมกันบ้างเลยเหรอ?"

ในขณะเดียวกัน ยูโตะก็ยังคงนั่งซึมอยู่บนพื้น

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาแพ้ให้กับคนพรรค์อย่างจุนอิจิเนี่ย"

"ไม่ต้องเสียใจไปหรอกนะ คุณหนูยูโตะ บทลงโทษแค่นี้มันยังไม่สาสมรอก!"

ซาโตชิเกลียดพวกอันธพาลชอบรังแกคนอื่นที่สุด โดยเฉพาะพวกหัวโจก

ในเมื่อพวกมันสนุกกับการรังแกคนอื่นนัก เขาก็ต้องจัดให้พวกมันได้ลิ้มรสความเจ็บปวดทางร่างกายดูบ้าง

ซาโตชิเร่งพลังกายภาพขั้นสุด แล้วพุ่งพรวดเดียวไปโผล่ข้างๆ ยูโตะ

เขากระชากตัวเธอขึ้นมาจากพื้น แล้วจับพาดตักทันที

"ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า! นายจะทำอะไรเนี่ย?"

ฝ่ามืออรหันต์ ตบต่อเนื่องยี่สิบทีซ้อน!

ใบหน้าของยูโตะแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า เธอพยายามกัดริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดจากบั้นท้าย ขนาดพ่อของเธอยังไม่เคยตีเธอเลยนะ!

[ติ๊ง! เควสต์รอง: สั่งสอนยัยเด็กซึนเดเระ; เสร็จสมบูรณ์!]

[ได้รับรางวัล: เหรียญลีก + 500; แต้มสถานะอิสระ + 2; ความรู้สึกดีระดับภูมิภาค + 5; ชื่อเสียงระดับภูมิภาค + 5]

บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงในพริบตา ชนิดที่ว่าเข็มตกยังได้ยิน ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าซาโตชิจะทำเรื่องแบบนี้

ก็แหม พวกเขายังเป็นแค่เด็ก ซาโตชิก็เลยทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการสั่งสอนด้วยวิธีทำโทษเด็กๆ แบบนี้แหละ

แน่นอนว่าตัวการหลักโดนลงโทษไปแล้ว พวกสมรู้ร่วมคิดก็ต้องไม่รอดตัวไปเช่นกัน

เมื่อเห็นซาโตชิปล่อยตัวยูโตะลงแล้วเดินตรงมาหาพวกตน วัยรุ่นอีกห้าคนที่เหลือก็รีบหันหลังเตรียมวิ่งหนีทันที

แต่ความเร็วของพวกเขามีหรือจะสู้ซาโตชิได้

ซาโตชิพุ่งตามไปทันในชั่วพริบตา ด้วยพละกำลังอันมหาศาล เขาจับพวกนั้นล็อกตัวไว้จนขยับไม่ได้ แล้วแจกฝ่ามืออรหันต์ฟาดก้นไปคนละ 20 ทีเน้นๆ

ด้วยแรงมือของซาโตชิ รับรองได้เลยว่าพวกนี้คงนั่งเรียนไม่ได้ไปอีกสองวันเต็มๆ แน่

"จำเอาไว้ให้ดี! ตั้งแต่นี้ต่อไป ห้ามพวกแกรังแกเพื่อนร่วมชั้นอีกเด็ดขาด เข้าใจไหม?!"

ยูโตะยันตัวลุกขึ้น มือคลำก้นป้อยๆ เธอจ้องเขม็งไปที่ซาโตชิด้วยความอาฆาตแค้น แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก บางทีเธออาจจะหวาดกลัวพละกำลังอันป่าเถื่อนของซาโตชิไปแล้วก็ได้

"ชิ! ก็ได้ ในเมื่อตกลงกันไว้แล้ว จุนอิจิ ตั้งแต่นี้ไปนายเป็นอิสระแล้ว"

พูดจบ ยูโตะก็ไม่สนใจจุนอิจิอีก เธอพาลูกน้องวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกจากลานประลองไปทันที

[ติ๊ง! เควสต์รอง: มิตรแห่งความยุติธรรม; เสร็จสมบูรณ์!]

[ได้รับรางวัล: เหรียญลีก + 1000; ป้องกันพิเศษ + 1; ชื่อเสียงระดับภูมิภาค + 5]

ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องโดนรังแกทำร้ายร่างกายอีกแล้ว แต่นั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเทพธิดาในดวงใจของเขาอีกต่อไปเช่นกัน

จุนอิจิรู้สึกทั้งดีใจและใจหายในเวลาเดียวกัน

ช่างเป็นหนุ่มเวอร์จิ้นที่น่าสงสารอะไรเช่นนี้

"ซาโตชิ ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมากๆ เลยนะ" จุนอิจิหันมากล่าวขอบคุณซาโตชิ

"ไม่เป็นไรหรอก ทีนี้ตนายก็คงกลับไปตั้งใจเรียนได้อย่างสงบสุขแล้วล่ะนะ"

"ไม่หรอก ฉันเพิ่งจะตระหนักอะไรบางอย่างได้น่ะ มีอีกหลายอย่างเลยนะที่โรงเรียนไม่สามารถสอนเราได้" จุนอิจิเงยหน้ามองซาโตชิ แววตาของเขาดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้อย่างเด็ดขาดแล้ว

"เพราะงั้น ฉันตั้งใจว่าจะกลับบ้านเกิด แล้วออกเดินทางฝึกฝนตัวเองเหมือนกับนาย ซาโตชิ โดยเริ่มต้นจากการมีโปเกมอนตัวเดียวนี่แหละ"

"นายแน่ใจแล้วเหรอ?"

"อืม ซาโตชิ ฉันหวังว่าเราจะได้เจอกันในการแข่งโปเกมอนลีกนะ"

"ตกลง ฉันจะรอนายอยู่ที่งานแข่งนะ!" ซาโตชิยื่นมือออกไปชนหมัดกับจุนอิจิ เป็นการให้คำมั่นสัญญาแบบลูกผู้ชาย

[ติ๊ง! ความรู้สึกดีของจุนอิจิ + 15]

ก่อนจากกัน จุนอิจิยังยืนกรานที่จะมอบแผ่นซีดีทักษะหลายแผ่นให้กับซาโตชิและคาสึมิ เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยเหลือเขา

เขายัดเยียดใส่มือแล้วรีบเดินจากไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ซาโตชิได้ปฏิเสธเลย

หลังจากปรึกษากับคาสึมิแล้ว ซาโตชิก็ตัดสินใจเก็บแผ่นซีดีท่า ลำแสงทำลายล้าง และ เทเลพอร์ต ไว้

ต้องบอกเลยว่าจุนอิจิเนี่ยเป็นลูกผู้ดีมีตังค์จริงๆ ถึงได้แจกแผ่นซีดีทักษะหายากพวกนี้ให้คนอื่นง่ายๆ แบบนี้

แผ่นซีดีทักษะทรงพลังหลายๆ ท่า ไม่เพียงแต่จะมีราคาแพงหูฉี่เท่านั้น แต่บางท่ายังหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ

ซาโตชิเองก็เพิ่งจะได้ทักษะ หมัดล้านตัน ของพิกซีมาจากระบบเท่านั้นเอง

————— กระทืบมรณะ —————

วันรุ่งขึ้น หลังจากเดินทางออกจากโรงเรียนลูกผู้ดี ซาโตชิกก็ให้พิกซีเรียนรู้ทักษะจากแผ่นซีดี ลำแสงทำลายล้าง ทันที

ท่าโจมตีที่ทั้งเรียบง่าย รุนแรง และแฝงความโหดเหี้ยมแบบนี้แหละ คือท่าโปรดของพิกซีเลย

"พิกซี คราวนี้เธอทำได้ดีมากๆ เลยนะ เอาล่ะ เตรียมตัวแบทเทิลกันได้แล้ว"

เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยความกระหายการต่อสู้ของพิกซี ซาโตชิก็รู้ทันทีว่าถึงเวลาที่จะต้อง 'กำราบ' มันอีกครั้งแล้ว

และก็ถือโอกาสนี้ทำภารกิจประจำสัปดาห์ให้เสร็จไปด้วยเลย

[ภารกิจรายสัปดาห์: สำรวจตัวเอง: เอาชนะโปเกมอนของตัวเองหนึ่งตัว โดยใช้แค่พละกำลังทางร่างกายเท่านั้น]

[รางวัล: เหรียญลีก + 300; แต้มสถานะอิสระ + 2; โจมตี + 1; โจมตีพิเศษ + 1]

ย้อนกลับไปตอนที่เขาปล่อยพิกซี (ในร่างพิบพี) ออกมาใหม่ๆ ในการต่อสู้ช่วงแรกๆ ต่อให้คู่ต่อสู้จะหมดสภาพการต่อสู้ไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่ยอมหยุดโจมตี

เห็นได้ชัดว่ามันกะจะเอาให้ตายกันไปข้างนึงเลย ถ้าซาโตชิเข้าไปห้าม มันก็จะหันมาโจมตีเขาแทน มันช่างป่าเถื่อนและโหดร้ายสุดๆ

ตอนนั้นเองที่ซาโตชิเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ทำไมพิกซีจ่าฝูงถึงได้ดีอกดีใจขนาดนั้นตอนที่เขาพาตัวเจ้าปัญหานี่ออกมา

จนกระทั่งซาโตชิต้องลงมือ 'สั่งสอน' ด้วยหมัดล่อนจ้อนนั่นแหละ แววตาอันบ้าคลั่งของมันถึงได้ค่อยๆ สงบลง

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ซาโตชิเอาชนะมันได้ ค่าความรู้สึกดีและความสนิทสนมของมันก็จะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

ซึ่งค่าพวกนี้มันไม่กระเตื้องขึ้นเลยสักนิดตอนที่สู้แบบปกติ

ยิ่งโดนอัดหนักเท่าไหร่ มันก็ยิ่งมีความสุข และยิ่งทำตัวออดอ้อนซาโตชิมากขึ้นเท่านั้น

มันเป็นพวกมาโซคิสต์ตัวยงเลยล่ะ

นี่จึงเป็นที่มาของข้อตกลงระหว่างซาโตชิกับพิกซี: พวกเขาจะดวลกันเป็นระยะๆ

ตราบใดที่ซาโตชิยังคงแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะพิกซีได้ มันก็จะยอมเป็นเด็กดีที่ว่าง่ายที่สุดของเขาต่อไป

และในระหว่างขั้นตอนการ 'อบรมบ่มนิสัย' พิกซี ซาโตชิก็ตระหนักได้ว่า การปรับเปลี่ยนวิธีการฝึกให้เข้ากับความชอบของโปเกมอนแต่ละตัว คือวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มค่าความรู้สึกดีและความสนิทสนม

"พักเหนื่อยพอหรือยัง พิกซี?" ซาโตชิถอดเสื้อตัวบนออก แล้วเดินไปที่ลานกว้าง

มัดกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามราวกับรูปสลักของซาโตชิส่องประกายระยิบระยับเมื่อกระทบกับแสงแดด

"พิก พิก!" พิกซีรีบกระโดดตามไปที่ลานกว้างทันที

ทั้งสองฝ่ายจ้องมองกันและกันด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

คาสึมิที่ชินกับภาพแบบนี้ไปแล้ว ก็คอยช่วยเฝ้าสัมภาระอยู่ใกล้ๆ

"ปิกาจู ปล่อยแสนโวลต์ใส่ฉันหน่อย ปลุกกล้ามเนื้อให้ตื่นตัวที!"

ปิกาจูรีดเร้นพลังงานทั้งหมด ปล่อยแสนโวลต์ที่มีรัศมีกว้างถึงหนึ่งเมตรฟาดเปรี้ยงลงมา รูปร่างที่ดูสมส่วนและสง่างามของซาโตชิในตอนแรก ขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นโหมดยอดมนุษย์กล้ามเนื้อ

พิกซีชอบการเปิดตัวที่ดูดิบเถื่อนแบบนี้ที่สุด มันโบกมือไปมาไม่หยุดและส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง

วินาทีต่อมา ลำแสงทำลายล้างก็ถูกยิงออกมา ซาโตชิเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยังเฉี่ยวเส้นผมเขาไปนิดนึง

ซาโตชิอาศัยจังหวะที่พิกซีชะงักหลังใช้ท่า พุ่งประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แล้วปล่อย 'หมัดทะลวงหน้าทะลวงใจ' อัดเข้าที่ใบหน้าของพิกซีอย่างเต็มแรงโดยไม่มียั้ง

ร่างอ้วนกลมของมันปลิวกระเด็นไปด้านหลัง ชนต้นไม้ใหญ่จนหักโค่นลงมา

แต่นี่ก็ยังไม่พอที่จะล้มพิกซีได้ มันเด้งตัวลุกขึ้นมาเหมือนปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร กำปั้นของมันเปล่งแสงสีขาวสว่างจ้า พุ่งเข้าซัดซาโตชิด้วย หมัดดาวตก

ซาโตชิไม่หลบหลีก เขายืนหยัดรับหมัดของพิกซีด้วยร่างกายของเขา ในขณะเดียวกันก็สวนกลับด้วยหมัดอันทรงพลังของเขาเช่นกัน

ราวกับมนุษย์ยุคหินกำลังต่อสู้กัน พวกเขาใช้การแลกหมัดดิบๆ เพื่อสื่อสารอารมณ์อันเร่าร้อนของพวกเขา

ทั้งสองฝ่ายต่างก็สะบักสะบอมเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ในที่สุด พิกซีก็ล้มพับไปเพราะความเหนื่อยล้า และซาโตชิก็เป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้อีกครั้ง

[พิกซี: ความรู้สึกดี + 10; ความสนิทสนม + 10]

[พิกซี: ความรู้สึกดี; ความสนิทสนม ถึงระดับสูงสุดแล้ว!]

[ขอแสดงความยินดีที่ได้รับรางวัล: แต้มสถานะอิสระ + 2; สิทธิ์ในการเลือกประเภทของโปเกมอนป่าตัวต่อไปที่จะปรากฏตัว 1 ครั้ง]

[ภารกิจรายสัปดาห์ เสร็จสมบูรณ์! ได้รับรางวัล: เหรียญลีก + 300; แต้มสถานะอิสระ + 2; โจมตี + 1; โจมตีพิเศษ + 1]

เขาไม่คิดเลยว่าความสนิทสนมของพิกซีจะเพิ่มขึ้นเร็วกว่าลูคาริโอจนเต็มหลอดแบบนี้

ยังไงซะ นี่ก็เป็นข่าวดี เขาจะได้ใช้สิทธิ์เลือกประเภทของโปเกมอนป่าตัวต่อไปที่จะปรากฏตัวอีกครั้งแล้ว

คราวนี้เขาจะเลือกธาตุอะไรดีนะ?