บทที่ 7: แฟนกำมะลอ

บทที่ 7: แฟนกำมะลอ

เย่ปู้ฝานเห็นว่าคนที่เดินชนเขาคือฉินฉู่ฉู่ก็อดขำไม่ได้ เอ่ยแซวว่า "อะไรกัน เมื่อวานขับรถชนผมยังไม่สะใจ วันนี้เลยเปลี่ยนมาใช้คนพุ่งชนแทนเหรอครับ?"

ปากก็พูดไป แต่ในใจกลับแอบคิดว่า โดนคนชนนี่มันรู้สึกดีกว่าโดนรถชนเป็นไหนๆ ทั้งนุ่มทั้งเด้งดึ๋งเลยแฮะ

เย่ปู้ฝานอดไม่ได้ที่จะลอบพิจารณารูปร่างที่ได้สัดส่วนของฉินฉู่ฉู่ ผู้หญิงคนนี้ดูเผินๆ เหมือนจะผอมบาง แต่ตรงไหนที่ควรมีก็มีครบถ้วน แถมยังอวบอิ่มซะด้วย

โดยเฉพาะตรงนั้น... ขนาดมันน่าทึ่งจริงๆ กระดุมเสื้อแทบจะปริแตกอยู่แล้ว เขาชักสงสัยแล้วสิว่าสัมผัสนุ่มนิ่มเมื่อกี้มันมาจากตรงนั้นหรือเปล่านะ

ฉินฉู่ฉู่เองก็ไม่คิดว่าจะมาบังเอิญเจอเย่ปู้ฝานที่นี่ หลังจากหายตกใจ เธอก็รีบบอก "อย่าเพิ่งพูดมากเลย นี่มันเหตุฉุกเฉินระดับชาติ ช่วยฉันหน่อยเถอะ"

เย่ปู้ฝานถามด้วยความงุนงง "ช่วยอะไรครับ? จะยืมเงินเหรอ?"

"ไม่ใช่เงิน ฉันจะขอยืมตัวคุณต่างหาก ช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันแป๊บหนึ่งสิ"

"แกล้งเป็นแฟนคุณ?" เย่ปู้ฝานเข้าใจแจ่มแจ้งทันที "หมอนั่นตามจีบคุณอยู่เหรอ?"

ฉินฉู่ฉู่พยักหน้า "เขาชื่อเซี่ยงอวิ๋นเทียน ตามตื๊อฉันมาตลอด น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว"

เย่ปู้ฝานหัวเราะร่วน "ก็ตกลงคบๆ ไปสิครับ ถึงเขาจะไม่หล่อเท่าผม แต่ก็พอดูได้อยู่นะ"

ฉินฉู่ฉู่ถลึงตาใส่เขา "ฉันพูดจริงจังนะเนี่ย สรุปจะช่วยหรือไม่ช่วย?"

"ไม่ช่วยครับ ผมมีแฟนแล้ว"

"นี่คุณ..."

หน้าอกของฉินฉู่ฉู่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ ปกติมีแต่ผู้ชายตามตื๊อไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป แต่ไอ้หมอนี่กลับทำท่าเหมือนการได้เป็นแฟนเธอเป็นเรื่องที่ขาดทุนย่อยยับซะงั้น

แต่แล้วเธอก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ จึงพูดขู่ว่า "จะไม่ช่วยจริงๆ ใช่ไหม? ฉันเพิ่งกลับมาจากสถานีตำรวจจราจร ไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดมาแล้ว อุบัติเหตุเมื่อวานฉันไม่ได้ชนคุณเลย แต่คุณตั้งใจวิ่งมาตัดหน้ารถฉันเพื่อเรียกร้องค่าเสียหายต่างหาก..."

"ช่วยครับ! คนอื่นผมไม่ช่วย แต่ถ้าเป็นคุณผมช่วยแน่นอน แค่แกล้งเป็นแฟนเอง เรื่องขี้ปะติ๋ว!"

เย่ปู้ฝานรีบตกปากรับคำทันที เรื่องเมื่อวานเขาเป็นฝ่ายผิดจริงๆ แถมยังทำรถเธอพังยับเยินขนาดนั้น ในใจลึกๆ เขาก็แอบรู้สึกผิดอยู่เหมือนกัน

ฉินฉู่ฉู่ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ "เดี๋ยวคุณช่วยฉันไล่แมลงวันตัวนี้ไปให้พ้นหน้าหน่อย แล้วฉันจะไม่เอาเรื่องที่คุณตั้งใจวิ่งตัดหน้ารถฉันอีก"

เย่ปู้ฝานรับปาก "ไม่มีปัญหาครับ ไว้ใจผมได้เลย"

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เซี่ยงอวิ๋นเทียนก็สังเกตเห็นพวกเขา จึงรีบเดินถือช่อดอกกุหลาบ 'มนตราสีน้ำเงิน' เข้ามาหา

ไทยมุงรอบๆ พอเห็นว่านางเอกของงานปรากฏตัวแล้ว ก็พากันถอยหลบเปิดทางให้

"ฉู่ฉู่ คุณมาแล้ว!" เซี่ยงอวิ๋นเทียนเดินเข้ามาหาฉินฉู่ฉู่พร้อมกับยื่นช่อดอกไม้ให้ด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม "ดอกไม้ช่อนี้สำหรับคุณครับ ขอให้คุณมีความสุขในทุกๆ วันนะครับ"

"เดิมทีฉันก็อารมณ์ดีอยู่หรอก แต่พอเห็นหน้าคุณ อารมณ์ก็บูดขึ้นมาทันทีเลย"

ฉินฉู่ฉู่ไม่แม้แต่จะปรายตามองช่อดอกกุหลาบมนตราสีน้ำเงิน เธอพูดสวนกลับไปตรงๆ "เซี่ยงอวิ๋นเทียน ฉันต้องบอกคุณอีกกี่รอบ ว่าระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ และอีกอย่าง ฉันก็มีแฟนแล้วด้วย"

เซี่ยงอวิ๋นเทียนพูด "ฉู่ฉู่ เลิกโกหกผมเถอะ ผมรู้เรื่องของคุณดี คุณยังไม่มีแฟนหรอก"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องไม่เชื่อ วันนี้ฉันเลยพาเขามาด้วย" ฉินฉู่ฉู่ควงแขนเย่ปู้ฝาน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "นี่ไง เย่ปู้ฝาน แฟนของฉัน"

เซี่ยงอวิ๋นเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพิจารณาเย่ปู้ฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสยะยิ้มเยาะเย้ย

"ฉู่ฉู่ ถึงคุณจะหาคนมาแกล้งเป็นแฟน ก็หัดหาคนที่มันดูดีมีระดับหน่อยสิ คุณคิดว่าพาไอ้กระจอกนี่มาแล้วผมจะเชื่อจริงๆ เหรอ?"

เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังถูกเหยียดหยาม เย่ปู้ฝานก็สวนกลับทันที "ทำไม คุณดูถูกผมเหรอ?"

"ยังต้องถามอีกเหรอ? ถ้าอยากให้คนอื่นเคารพ ก็ต้องทำตัวให้มีค่าคู่ควรกับความเคารพสิ"

เซี่ยงอวิ๋นเทียนมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยัน "ไหนลองบอกมาซิ แกมีเงินฝากในธนาคารสักสิบล้านไหม?"

"ไม่มี!"

เย่ปู้ฝานส่ายหน้า

"แล้วแกมีรายได้ปีละล้านไหม?"

เย่ปู้ฝานตอบ "ผมยังเรียนไม่จบเลย"

เซี่ยงอวิ๋นเทียนยิ่งได้ใจ ไอ้หนุ่มยากจนที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ จะเอาอะไรมาเทียบกับคุณชายตระกูลเซี่ยงอย่างเขาได้?

เขาพูดอย่างจองหอง "จะบอกให้เอาบุญนะ ตระกูลเซี่ยงของเราเป็นองค์กรขนาดใหญ่ มีทรัพย์สินกว่าร้อยล้าน แถมฉันยังเป็นทายาทเพียงคนเดียว และตอนนี้ก็รั้งตำแหน่งรองประธานบริษัทอยู่ด้วย แกมีอะไรมาสู้ฉันได้บ้าง?"

"นั่นสิ เทียบกันไม่ติดเลย ไอ้หนุ่มจนๆ จะเอาอะไรไปสู้คุณชายตระกูลเซี่ยงได้?"

"ห่างชั้นกันเกินไป ถ้าเป็นฉัน ฉันก็เลือกคุณชายเซี่ยง..."

"แต่ฉันว่าพ่อหนุ่มคนนี้ก็หล่อดีนะ..."

"หล่อแล้วกินได้ไหมล่ะ? เป็นผู้ชายมันต้องมีอนาคตสิ..."

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจากคนรอบข้าง ฉินฉู่ฉู่ก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี เธอหน้ามืดตามัวรีบคว้าใครก็ได้มาเป็นไม้กันหมา จนลืมคิดถึงความแตกต่างระหว่างผู้ชายสองคนนี้ไปเสียสนิท เย่ปู้ฝานยังห่างชั้นกับเซี่ยงอวิ๋นเทียนอยู่มากนัก

"เห็นนั่นไหม? นั่นคือรถคันใหม่ที่ฉันซื้อให้ฉู่ฉู่ ราคาตั้งสามล้านกว่าหยวน ไม่ได้ดูถูกนะ แต่ชาตินี้ทั้งชาติแกคงหาเงินได้ไม่เท่าราคารถคันนี้หรอก"

เซี่ยงอวิ๋นเทียนพอใจกับปฏิกิริยาของคนรอบข้างมาก เขาชี้ไปที่ช่อดอกกุหลาบในมือแล้วพูดต่อ "นี่คือดอกกุหลาบมนตราสีน้ำเงินที่สั่งตรงมาจากยุโรป ดอกละ 500 หยวน แพงกว่าเสื้อผ้าซอมซ่อที่แกใส่อยู่ตั้งเยอะ

ไอ้กระจอกอย่างแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดจีบฉู่ฉู่ด้วยซ้ำ และยิ่งไม่มีค่าพอจะเอาตัวเองมาเทียบกับฉัน"

ถึงตอนนี้ สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองเย่ปู้ฝานก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งเยาะเย้ย สงสาร และเวทนา ไม่มีใครเชื่อว่าไอ้หนุ่มยากจนคนนี้จะสามารถต่อกรกับคุณชายเศรษฐีได้เลย

สีหน้าของเย่ปู้ฝานยังคงเรียบเฉย เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณกำลังจะบอกว่า คนรวยเท่านั้นที่มีสิทธิ์จีบฉู่ฉู่งั้นเหรอ? หรือคุณกำลังจะบอกว่า ในสายตาคุณ ฉู่ฉู่เป็นแค่ผู้หญิงหน้าเงินที่เห็นแก่เงินเท่านั้น?"

"ฉะ... ฉัน... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย..."

เซี่ยงอวิ๋นเทียนเริ่มลุกลี้ลุกลนทันที ที่เขาตามจีบฉินฉู่ฉู่ ส่วนหนึ่งก็เพราะหลงใหลในความสวยของเธอ และอีกส่วนหนึ่งก็เพราะอยากจะเกาะใบบุญตระกูลฉินอันยิ่งใหญ่

พูดง่ายๆ ก็คือ ฉินฉู่ฉู่เป็นถึงคุณหนูตระกูลฉิน เธอจะไปสนเงินหยิบมือของเขาได้อย่างไร?

เพื่อไม่ให้ฉินฉู่ฉู่ขุ่นเคือง เขารีบแก้ตัวเป็นพัลวัน "ฉู่ฉู่ คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ"

ทางด้านฉินฉู่ฉู่กลับมองเย่ปู้ฝานด้วยความสนใจ การตอบโต้ของชายคนนี้เหนือความคาดหมายของเธอมาก เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ เขาก็สามารถพลิกเกมและทำลายความได้เปรียบที่เซี่ยงอวิ๋นเทียนภูมิใจหนักหนาจนย่อยยับ

เมื่อเห็นว่าฉินฉู่ฉู่ยังคงนิ่งเงียบ เซี่ยงอวิ๋นเทียนก็ยิ่งร้อนรน รีบพูดต่อ "ฉู่ฉู่ คุณอย่าไปฟังที่มันพล่ามนะ ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณมันมาจากใจจริง

เมื่อวานตอนที่รู้ว่าคุณเกิดอุบัติเหตุรถชน ผมตกใจแทบแย่ โชคดีที่คุณไม่เป็นอะไร

พอรู้ว่ารถคุณพังยับ ผมก็รีบไปซื้อคันใหม่ให้ทันที เรื่องเงินน่ะเรื่องเล็ก ความจริงใจที่ผมมีให้คุณต่างหากที่สำคัญที่สุด"

"ซึ้งจังเลย! ถ้ามีคนมาทำแบบนี้ให้ฉันนะ ฉันยอมแต่งงานด้วยแบบไม่ต้องคิดเลย..."

"คุณชายเซี่ยงใจป้ำสุดๆ ซื้อรถสามล้านให้หน้าตาเฉย ถ้าเป็นฉัน ฉันก็รับไว้แน่นอน..."

"ทั้งรวยทั้งรักจริง ผู้ชายดีๆ แบบนี้สมัยนี้หายากนะ..."

เมื่อได้ยินเสียงชื่นชมจากคนรอบข้าง เซี่ยงอวิ๋นเทียนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วแอบส่งซิกให้หน้าม้าที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มคนดู

ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากในฝูงชน "ตกลงเลย! คบกันเลย... คบกันเลย..."

เมื่อบรรยากาศพาไป คนอื่นๆ ที่มุงดูอยู่ก็เริ่มตะโกนเชียร์ตามไปด้วย