200.เรื่องราวในยุคเซียนโบราณ

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ข้านึกอยู่แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงผสานดินแดนดาราได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น!”

เหวินจงพลันกระจ่าง

เต๋าหยาจื่อกล่าวต่ออีกว่า “ยังมีอีกนะระหว่างที่เจ้าปิดด่านอาจารย์ของเจ้าทะลวงสู่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดแล้วอีกทั้งยังมีร่างพิเศษที่ท้าทายสวรรค์เกินกว่าที่เต๋าสวรรค์จะรับรู้ได้จึงได้รับรางวัลเป็นคัมภีร์จักรพรรดิเซียน!”

“อะไรนะ? ท่านไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือข้าเพิ่งปิดด่านไปแค่ครึ่งปีเองเหตุใดอาจารย์ถึงทะลวงถึงระดับนั้นได้?”

เหวินจงเบิกตากว้าง

ตอนจากกันอาจารย์ของเขายังอยู่เพียงขอบเขตวงล้อวิญญาณเท่านั้น!

เต๋าหยาจื่อส่ายหน้า “ไม่เชื่อก็ไปดูรายชื่อทองคำแห่งเต๋าสวรรค์สิเรื่องเช่นนี้ข้าจะโกหกเจ้าไปเพื่ออะไร?”

เหวินจงเงยหน้าขึ้นทันทีมองไปยังรายชื่อทองคำที่ลอยอยู่เหนือฟ้าและก็พบชื่อของอาจารย์ตนจริงๆ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เหตุใดอาจารย์ถึงทะลวงสู่ขอบเขตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดได้ในเวลาไม่ถึงปี?”

แม้ตอนนี้เขาจะได้รับสืบทอดมรดกเผ่าเทพสามตาแต่ก็ยังต้องค่อยๆบ่มเพาะทีละขั้นไม่อาจทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิได้รวดเร็วเช่นนั้น!

เต๋าหยาจื่อยิ้มบาง “เรื่องนั้นเกินความสามารถข้าจะรู้ได้บางทีเจ้าควรไปถามตระกูลเซียวเอง!”

ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา

กลิ่นอายอันทรงพลังพลันกดทับลงบนสำนักชางฉยงเต๋า

เสียงหนึ่งดังก้องดุจอสนีบาต

“ส่งอาวุธกึ่งจักรพรรดิของพวกเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้มิฉะนั้นตายสถานเดียว!”

เต๋าหยาจื่อเลิกคิ้ว “หืม? มีคนหมายชิงอาวุธเพื่อขึ้นสู่รายชื่ออาวุธงั้นหรือ?”

เหวินจงแค่นเสียง “แต่กลับกล้ามาหมายหัวสำนักชางฉยงเต๋าช่างเพ้อฝันยิ่งนัก!”

ทั้งสองปรากฏตัวหน้าสำนักเผชิญหน้ากับเงาร่างระดับกึ่งจักรพรรดิ

ศึกใหญ่ปะทุขึ้นทันที

แม้เหวินจงจะยังไม่ถึงขอบเขตจักรพรรดิแต่หลังได้รับสืบทอดเผ่าเทพสามตาทั้งหมดพลังต่อสู้ของเขาก็เพิ่มพูนมหาศาล

สามเงาร่างพุ่งทะยานสู่ห้วงดาราต่อสู้กันกลางดวงดาวมุ่งสู่ดินแดนภายนอก

ศึกระดับกึ่งจักรพรรดิส่งแรงสะเทือนกว้างไกลหากทำให้ตระกูลเซียวทราบเรื่องคงไม่เป็นผลดี

บัดนี้ตระกูลเซียวคือผู้ควบคุมดินแดนดาราไท่ชูหากทำลายมันก็เท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลเซียว!

ทว่าศึกครั้งนี้จบลงอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การร่วมมือของทั้งสองไม่เพียงสังหารกึ่งจักรพรรดิผู้นั้นได้ยังแย่งอาวุธจักรพรรดิของอีกฝ่ายมาด้วย

ฝ่ายนั้นไม่คาดคิดว่าภายในสำนักจะมีพลังต่อสู้ระดับกึ่งจัดรพรรดิถึงสองคน!

เต๋าหยาจื่อมองเหวินจงด้วยความตะลึง “พลังต่อสู้ของเจ้า...น่ากลัวเกินไปแล้ว!”

เหวินจงตอบเรียบๆ “ครั้งก่อนข้าไปห้วงดาราแตกสลายกับท่านอาจารย์ปู่แล้วได้รับมรดกอันแข็งแกร่งจึงเพิ่มพลังขึ้นมาก”

เต๋าหยาจื่อถอนหายใจ “ช่างน่าอิจฉาเจ้าได้เป็นศิษย์หลานของท่านผู้นั้น”

ออกเดินทางเพียงครั้งเดียวก็ได้รับวาสนาเช่นนี้ใครเล่าจะไม่อิจฉา?

“เอาล่ะเมื่อออกจากด่านแล้วข้าจะไปเยี่ยมอาจารย์และอาจารย์ปู่ที่ตระกูลเซียว”

“สมควรแล้ว”

---

ท่ามกลางความวุ่นวายของจักรวาล

ตระกูลเซียวยังคงสงบนิ่ง

พวกเขาไม่เข้าร่วมการแข่งขันของขุมอำนาจต่างๆเพราะไม่มีสิ่งใดคู่ควรให้แข่งขัน

ภารกิจของตระกูลมีเพียงสอง

หนึ่ง ผสานดินแดนดารา

สอง กวาดล้างดินแดนที่ถูกหมอกวิญญาณยมโลกรุกราน

แต่ในสายตาเซียวเฉินทั้งหมดนี้ก็เพื่อขัดเกลาคนรุ่นเยาว์ในตระกูลเท่านั้น

ไม่นานเหวินจงก็มาถึง

รู้ว่าอาจารย์ปู่ชอบปลูกผลไม้วิญญาณเขาจึงขนสมบัติสะสมในสำนักชางฉยงเต๋าทั้งหมดมาด้วยตามความเห็นชอบของเต๋าหยาจื่อ

การเกาะขาใหญ่เช่นนี้มีแต่ได้ประโยชน์!

เซียวเฉินยิ้มกว้างพาเหวินจงปลูกผลไม้ทั้งหมดลงในสวนของตน

ระดับสูงต่ำไม่สำคัญขอเพียงเป็นพันธุ์ที่สวนยังไม่มีเขาก็ชอบหมด

สวนผลไม้บัดนี้กว้างใหญ่ไพศาลเต็มไปด้วยผลไม้วิญญาณนานาชนิดตั้งแต่ระดับต่ำจนถึงต้นท้อสวรรค์, ต้นโสมมนุษย์ , ต้นชาตรัสรู้ และต้นไม้โลกา

แม้มากมายเพียงใดก็ยังห่างไกลจากอุดมคติของเขา

เขาตั้งสัตย์ไว้แล้วจะรวบรวมผลไม้วิญญาณทุกชนิดในโลก

ถึงตอนนั้นก็เหมือนเลือกสนมวันละชนิดไม่ซ้ำ—ช่างสุขสบายเพียงใด!

เหวินจงถามขึ้น “อาจารย์ปู่แล้วอาจารย์ข้าเล่า?”

“นางออกไปชำระล้างดินแดนดาราที่ถูกหมอกวิญญาณปนเปื้อน”

เซียวเฉินตอบพลางจิบสุรา

“เหตุใดจึงต้องชำระล้างเล่าหมอกเหล่านั้นมีมาตั้งแต่ยุคโบราณมิใช่หรือ?”

เซียวเฉินวางเต้าสุราลงเล็กน้อย “เพื่อศึกใหญ่ระหว่างสองโลกในอนาคต”

“เจ้ารู้หรือไม่หมอกวิญญาณและวิญญาณหยินมิใช่สิ่งมีชีวิตจากโลกเรา?”

เหวินจงส่ายหน้า “ข้าเพียงรู้ว่าพวกมันคือศัตรูของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ที่ใดผ่านไป ที่นั่นสูญสลาย”

“ในอดีตจักรพรรดิหลายคนพยายามหยุดการแพร่กระจาย แต่ไม่สำเร็จ”

เซียวเฉินจึงกล่าวถึงเรื่องราวในยุคเซียนโบราณ

“ในอดีตกาลโลกนี้บ่มเพาะสู่วิถีเซียนได้ง่ายดายเซียนมีดุจมด”

“แต่เมื่อหมอกและวิญญาณหยินรุกรานศึกสะเทือนจักรวาลก็ปะทุขึ้นและโลกเราพ่ายแพ้”

“ผู้รอดชีวิตหวาดกลัวจึงรวมพลังเปิดโลกใหม่ขนทรัพยากรวิถีเซียนทั้งหมด—เส้นชีพจรวิญญาณระดับเซียน—ไปยังโลกนั้น”

“ตั้งแต่นั้นโลกนี้ก็กลายเป็นดินแดนถูกทอดทิ้งไม่อาจถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตวิถีเซียนได้อีก”

เซียวเฉินกล่าวพลางจิบสุราสายตาลึกล้ำ

เรื่องราวในยุคเซียนโบราณเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น…