198.จักรพรรดิอสูรมังกรคราม
198.จักรพรรดิอสูรมังกรคราม
ราชันกลืนสวรรค์หยุดฝีเท้าหันกลับไปมองสีหน้ามืดมน
เจ้าเจียวหลงตัวนั้น…ยังตามมาอีกงั้นหรือ?
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
เขาขมวดคิ้วถาม
“ฮ่าๆ เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
“บนร่างเจ้ามีกลิ่นอายมังกรแผ่ออกมาในกายย่อมมีโลหิตมังกรไหลเวียนอยู่แน่พอดีข้ายังขาดโอกาสหนึ่งในการแปลงเป็นมังกรแท้ไม่สู้เจ้าสละตนเพื่อข้าดีหรือ?”
จักรพรรดิอสูรมังกรครามก้าวมาขวางทางอีกครั้งดวงตาเต็มไปด้วยความโลภแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
ในโลกปัจจุบันโลหิตมังกรแท้คือของล้ำค่าหายากยิ่ง!
ตลอดหลายปีมานี้เขาเพิ่งได้มาเพียงหยดเดียวจากการได้รับรางวัลในรายชื่อพลังบ่มเพาะนอกนั้นแม้เดินทางทั่วจักรวาลก็ไม่เคยพบร่องรอยมังกรแท้อีกเลย
แต่วันนี้กลับได้พบในห้วงดารา
นี่มันโชควาสนาจากสวรรค์ชัดๆ!
หากไม่คว้าไว้ให้มั่นจะไม่เท่ากับผิดต่อฟ้าดินหรือ?
“เจ้าจะให้ข้าสละตนเจ้าคิดจะกลืนโลหิตมังกรในร่างข้า?”
ราชันกลืนสวรรค์หรี่ตาลง
จักรพรรดิอสูรมังกรครามส่ายนิ้ว
“ไม่ใช่คิดแต่ ‘ต้อง’ ได้! การที่เจ้าโผล่มาก็เพื่อเป็นโอกาสให้ข้าแปลงเป็นมังกรแท้วันนี้ต่อให้เจ้ามีพลังเทียมฟ้าก็ไม่มีวันหนีรอดจากฝ่ามือข้า!”
“ฝ่ามือข้า? เช่นนั้น…เจ้าเป็นจักรพรรดิอสูรมังกรคราม?”
“ถูกต้อง! เมื่อรู้แล้วก็เลือกมาจะมอบโลหิตมังกรด้วยตนเองหรือให้ข้าลงมือหากข้าลงมือ…จะไม่อ่อนโยนนัก!”
ทันใดนั้นราชันกลืนสวรรค์กลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นตระหนกรีบประนมมืออย่างเคารพ
“โอ้ ที่แท้ก็ท่านจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดผู้เลื่องชื่อข้าช่างเสียมารยาทยิ่งนัก!”
“เลิกพูดจาไร้สาระข้าไม่มีเวลาฟังคำประจบให้เวลาสามลมหายใจส่งโลหิตมังกรมามิฉะนั้น…”
“อย่าเพิ่งลงมือข้าจะมอบให้เดี๋ยวนี้!”
ราชันกลืนสวรรค์ทำหน้าหวาดกลัวก่อนบีบหยดโลหิตสีทองสุกสว่างออกจากปลายนิ้ว
ทันใดนั้นกลิ่นอายมังกรแผ่กระจายไปทั่ว
จักรพรรดิอสูรมังกรครามตาเป็นประกายหยดโลหิตนี้บริสุทธิ์กว่าที่เขามีเสียอีก!
“ฮ่าๆ คราวนี้ข้ามีหวังแปลงเป็นมังกรแท้แล้ว!”
เขาเงยหน้าหัวเราะแทบบ้าคลั่ง
“โลหิตมังกรที่เจ้าต้องการ…รับไว้ดีๆล่ะ!”
มุมปากราชันกลืนสวรรค์ยกขึ้นเล็กน้อยสะบัดนิ้วหยดโลหิตกลายเป็นลำแสงสีแดงพุ่งทะลุความว่างเปล่าเข้าหาอีกฝ่าย
จักรพรรดิอสูรมังกรครามสัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างมหาศาลในหยดโลหิตนั้นแต่เขามิได้หวั่นเกรงเพราะตนคือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด!
ทว่า—
ก่อนจะทันยื่นมือรับหยดโลหิตกลับปรากฏตรงหน้าและระเบิดใส่หน้าอกเขาโดยตรง
ตูม!!!
แรงระเบิดมหาศาลสะท้านจักรวาลรัศมีสว่างเจิดจ้าแผ่ไปทั่ว
ร่างจักรพรรดิอสูรมังกรครามกระเด็นราวอุกกาบาตทะลุผ่านดาวเคราะห์ร้างดวงหนึ่งก่อนจะหยุดลง
เขากระอักเลือดคำโตเลือดสีเจิดจ้าราวดวงดาวส่องประกายกลางความมืด
เมื่อก้มมองหน้าอกของเขาถูกระเบิดหายไปทั้งแถบอวัยวะภายในสูญสิ้นเหลือเพียงรูโหว่ทะลุหน้า–หลัง
“เป็นไปได้อย่างไร? หยดโลหิตเดียวจะมีพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?”
เขาตกตะลึงสุดขีด
นี่ไม่ใช่พลังของโลหิตเอง…แต่เป็นพลังอื่นที่แฝงอยู่!
“หรือจะเป็นพลังของเจ้าตัวนั้น?”
ดวงตาเขาหดเล็กลงทันที
และในขณะนั้นเองราชันกลืนสวรรค์ก็ปรากฏตรงหน้ามือหนึ่งคว้าโลหิตมังกรไว้
ใบหน้าเย็นชาบีบคออีกฝ่ายไว้แน่น
“เจ้าให้ข้านำโลหิตมังกรออกมาข้าก็นำออกมาแล้วเหตุใดเจ้ากลับไม่รับเจ้าดูถูกข้าหรือ?”
จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ถูกคว้าคอนับเป็นความอัปยศที่สุดในชีวิต!
เขาคำรามพลังมหาศาลปะทุออกมาอำนาจจักรพรรดิกดดันลงราวฟ้าถล่ม
เขาจะบดขยี้อีกฝ่ายเป็นผุยผง!
ทว่า—
การโจมตีทั้งหมดกลับสลายหายไร้ร่องรอยราวกับถูกกลืนหายไปในความว่างเปล่า
“เป็นไปไม่ได้!”
จักรพรรดิอสูรมังกรครามร้องลั่น
จะมีใครเมินเฉยต่อการโจมตีของตนได้อย่างไร?
หรืออีกฝ่ายคือผู้ครองอันดับหนึ่งหรือสองในรายชื่อพลังบ่มเพาะ?
ขณะความหวาดกลัวแผ่ซ่านราชันกลืนสวรรค์เอ่ยเสียงเย็นชา
“ไม่เพียงดูถูกข้าไม่รับโลหิตข้าแต่ยังกล้าลงมือใส่ข้าอีกคิดว่าเป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดแล้วจะไร้เทียมทานหรือ?”
ปึง!
เขาเตะเข้าที่ท้องอีกฝ่ายอย่างจัง
“คิดว่าจักรพรรดิจะยิ่งใหญ่นักหรือ?กบในกะลา!ข้าก็เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดแล้วเหตุใดข้าจึงไม่โอหังเช่นเจ้า?”
“ใครสั่งสอนเจ้าว่าเป็นจักรพรรดิแล้วจะหยิ่งยโสได้ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วจักรพรรดิจะนับเป็นอะไรไม่รู้จักถ่อมตนเลย!”
เตะไปด่าไปจนจักรพรรดิอสูรมังกรครามร้องครวญครางไม่หยุด
เขาสะพรึงจนสุดจะกล่าว
อีกฝ่ายก็เป็นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด?
หากเป็นเพียงระดับเดียวกันเหตุใดพลังจึงกดข่มเขาได้ถึงเพียงนี้?
เมื่อระบายโทสะเสร็จราชันกลืนสวรรค์ยกฝ่ามือขึ้น
กลางฝ่ามือปรากฏกระแสน้ำวนสีดำ—พลังจากคัมภีร์กลืนสวรรค์สูญสิ้น
เขาคิดจะกลืนกินอีกฝ่าย!
“ไม่! ข้าไม่อยากตาย! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าข้ายินดีสวามิภักดิ์รับใช้ท่านทุกอย่าง!”
เมื่อกระแสน้ำวนปรากฏความตายก็โถมเข้าหาจิตใจจักรพรรดิอสูรมังกรครามในทันที