182.การตัดสินใจของจักรพรรดิหมิงเยว่
182.การตัดสินใจของจักรพรรดิหมิงเยว่
“อยากรู้เหตุผลหรือก็เอาชนะข้าให้ได้ก่อน!”
เซียวเทียนกวักมือเรียกด้วยสีหน้าท้าทาย
วิญญาณตรงหน้าดูคล้ายเผ่าหงส์คล้ายสัตว์เลี้ยงที่ประมุขเคยเลี้ยงไว้เพียงแต่ว่าตัวนั้นเป็นสีแดงทองส่วนตัวนี้กลับดำสนิททั่วร่าง
“รนหาที่ตาย!”
“หงส์เซียนฉีกสวรรค์!”
ปีกสีดำสนิทของวิญญาณหยินสั่นไหวเล็กน้อยร่างของมันพุ่งมาปรากฏตรงหน้าเซียวเทียนในพริบตากรงเล็บคู่หนึ่งที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงวิญญาณทมิฬคว้าเข้าหาไหล่ทั้งสองข้างหมายจะฉีกมนุษย์ตรงหน้าออกเป็นสองท่อน!
ตูม!
เซียวเทียนหัวเราะเบาๆหมัดทั้งสองที่เปล่งแสงแห่งความโกลาหลพุ่งออกไปปะทะกับกรงเล็บหงส์โดยตรง
เพียงกระบวนท่าเดียวเสียงระเบิดดังสนั่นร่างใหญ่ของหงส์วิญญาณหยินถูกต่อยระเบิดแตกเป็นเสี่ยง!
“อ่อนแอเกินไปเทียบกับหงส์ที่ข้ารู้จักเจ้ายังห่างชั้นนัก!”
เขายิ้มเย้ย
จากนั้นร่างเขากลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าใส่ฝูงวิญญาณหยิน ฝ่ามือผลักออกครั้งเดียวก็มีวิญญาณหยินจำนวนมากดับสูญ
เนตรคู่แห่งความโกลาหลส่องประกายอักขระทับซ้อนกฎแห่งความโกลาหลไหลเวียนสายตาที่กวาดผ่านราวกับสองโลกแห่งความโกลาหลบดขยี้ทุกสิ่งวิญญาณหยินนับไม่ถ้วนระเบิดแตกโดยไร้แรงจะต่อต้าน
อานุภาพอำมหิตถึงขั้นทำให้วิญญาณหยินหลายตนไม่กล้าเผชิญหน้า!
“กลัวหรือถ้ากลัวก็ไสหัวกลับแดนยมโลกไปเสียแต่ถ้าวิญญาณหยินบนดาวดวงนี้ตายหมดช่องทางเชื่อมหยินหยางก็จะถูกลบเลือนโดยสมบูรณ์พวกเจ้าจะหนี…หรือไม่หนีดี?”
เซียวเทียนยิ้มบางๆ
“พวกเจ้าใช้วิธีใดกันแน่ถึงสามารถลบช่องทางระหว่างสองโลกได้ฝ่ายเดียว?” วิญญาณหยินตนหนึ่งถาม
“วิธีของพวกเราเจ้าไม่มีวันเข้าใจ…ในเมื่อไม่ยอมไปก็ให้ข้าส่งพวกเจ้าไปเอง!”
เขาไม่ยั้งมืออีกต่อไปหอคอยจักรพรรดิแห่งความโกลาหลปรากฏเหนือศีรษะจากนั้นเขาพุ่งเข้าใส่ฝูงวิญญาณหยินราวกับมังกรคลั่ง
เมื่อความลับนี้ถูกเปิดเผย
จากภายในช่องทางก็มีวิญญาณหยินทะลักออกมาไม่ขาดสายหวังขัดขวางเซียวเทียน
ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือผู้มีพลังต่อสู้ระดับเซียนแท้เว้นเสียแต่ว่าเซียนแท้จะลงมาด้วยตนเองมิฉะนั้นไม่มีทางหยุดเขาได้
พรสวรรค์สูงสุดของแดนยมโลกยังเทียบได้เพียงร่างเซียนสูงสุดแห่งโลกมนุษย์แต่เซียวเทียนคือร่างเทพสูงสุดคนละระดับโดยสิ้นเชิง!
เขาฆ่าฟันไร้ผู้ต้านทานปรากฏกี่ตนก็สังหารกี่ตนยิ่งวิญญาณหยินไม่ถอยเขายิ่งยินดีจะได้เก็บแต้มผลงานเพิ่ม!
---
จักรพรรดิหมิงเยว่รออยู่นอกหมอกวิญญาณยมโลกเป็นเวลานานแต่ไม่เห็นบุคคลนั้นออกมาสุดท้ายจึงได้แต่มุ่งหน้าสู่ดินแดนดาราไท่ชูต่อ
เวลาที่วิญญาณหยินให้ไว้มีเพียงครึ่งเดือนเขาไม่อาจเสียเวลาได้อีก
เมื่อมาถึงดินแดนดาราไท่ชูเขาเห็นภาพดินแดนดาราหลอมรวมกันอีกครั้งแต่ไม่ได้หยุดแหวกฟ้าบินตรงสู่เมืองจิ่วจี๋แห่งแดนใต้
“หมิงเยว่หลงเฉิงขอคารวะผู้อาวุโสตระกูลเซียว!”
เมื่อมาถึงใต้เมืองเทพนิรันดร์เขาค้อมกายคารวะ
เหล่าผู้ฝึกตนด้านล่างต่างตกตะลึงไม่เพียงจักรพรรดิมิติและกาลเวลาเคยมาที่นี่บัดนี้แม้แต่จักรพรรดิหมิงเยว่ก็มาด้วย!
ลำแสงทองสายหนึ่งห่อหุ้มร่างเขาพาเข้าสู่เมืองเทพ
หลายคนอยากเห็นภาพภายในแต่เมืองนั้นไม่ใช่ที่ใครจะเหยียบย่างได้ง่ายๆ
---
เซียวหยวนชานออกมาต้อนรับ
“จักรพรรดิหมิงเยว่เป็นแขกหายากจริงๆ!”
“ท่านคือ?” จักรพรรดิหมิงเยว่ถามอย่างสงสัย
“เซียวหยวนชาน”
“ที่แท้ก็ท่านผู้อาวุโส!”
“ไม่ทราบว่าจักรพรรดิหมิงเยว่มีธุระอันใด?”
“ข้ามาเพื่อขอพบผู้อาวุโสเซียวเฉิน”
เซียวหยวนชานส่ายหน้าเล็กน้อย “พบเขาไม่ยากแต่ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญเขาไม่ค่อยพบใคร”
ปัจจุบันเซียวเฉินมอบหมายงานตระกูลให้ผู้อาวุโสดูแล ส่วนตนใช้ชีวิตสบายๆ ตกปลา ดูสวนผลไม้ แช่น้ำในแม่น้ำสวรรค์แห่งความโกลาหล
จักรพรรดิหมิงเยว่ถอนหายใจ “ข้าอยากทราบว่าผู้อาวุโสเซียวเฉินสามารถมองเห็นปัญหาในสายเลือดข้าได้หรือไม่่มีทางแก้หรือไม่?”
“หมายความว่าอย่างไร?”
“ก่อนหน้านี้วิญญาณหยินมาหาข้าบอกว่าภายในสายเลือดของข้ามีตราประทับทาสจากยุคเซียนโบราณและมันเป็นความจริงพวกมันใช้สิ่งนี้ข่มขู่ให้ข้าร่วมมือกำจัดจักรพรรดิตระกูลเซียวมิฉะนั้นทั้งตระกูลจะถูกสังหาร!”
“ในฐานะจักรพรรดิถูกข่มขู่ก็อับอายพอแล้วจะให้ข้าช่วยเหลือศัตรูยิ่งเป็นไปไม่ได้แดนยมโลกกับโลกมนุษย์มีความแค้นไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าดิน!”
“ดังนั้นข้าจึงมาขอความช่วยเหลือหากกำจัดตราประทับทาสได้ย่อมดีที่สุดหากไม่ได้ข้าคงต้องหาทางอื่น…”
เซียวหยวนชานสีหน้าเปลี่ยน “ตราประทับทาส?”
เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของอีกฝ่ายเขาเชื่อว่าไม่ใช่คำโกหก
“เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปพบท่านประมุข”
---
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงริมแม่น้ำแห่งความโกลาหล
เซียวเฉินนุ่งกางเกงขาสั้นตัวเดียวกำลังแช่น้ำอย่างสบายใจ มือหนึ่งถือสุรา
แม่น้ำแห่งความโกลาหลเป็นสมบัติที่เขาเช็คอินได้พลังภายในคือปราณแห่งความโกลาหลในขอบเขตเทพซึ่งสำหรับตระกูลในตอนนี้ยังสูงเกินใช้งานมีเพียงเขาที่มาแช่เล่นเป็นครั้งคราว
เซียวหยวนชานอธิบายเรื่องทั้งหมดตรงไปตรงมา
เซียวเฉินยิ้มบางๆ “ตราประทับทาสฝีมือจักรพรรดิเซียนหรือเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
จักรพรรดิหมิงเยว่ดวงตาเปล่งประกายรีบประสานหมัด “ขอท่านผู้อาวุโสโปรดช่วยด้วยข้าจะจดจำบุญคุณนี้ตลอดไป!”
“ไม่ต้องเคร่งเครียดนักเรื่องเล็กเองอีกทั้ง…” เซียวเฉินหัวเราะ “สองตระกูลเรายังมีความเกี่ยวข้องกันอยู่”
“เกี่ยวข้อง?” จักรพรรดิหมิงเยว่ตกตะลึง
“หึๆ แต่เรื่องนี้แยกไว้ก่อนรอถึงเวลานั้นค่อยพูดก็ไม่สาย”