120.เซียวเยว่ทะลวงสู่กึ่งจักรพรรดิ
120.เซียวเยว่ทะลวงสู่กึ่งจักรพรรดิ
ฉินเฉิงขมวดคิ้วลุกออกไปตรวจดูด้วยตนเอง
ระดับพลังของเขาสูงกว่าคนในตระกูลมากมองเห็นได้ไกลกว่าเพียงชำเลืองเดียวก็เห็นเรือเหาะขนาดมหึมาหลายลำกำลังค่อยๆร่อนลง
“เรือเหาะจากที่ใด?ตำหนักเซียนหวัง?ขุมอำนาจอะไรข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน!”
เขามองชื่อบนธงพลันร่างแข็งทื่อสีหน้าตกตะลึง
“หรือว่าจะเป็นขุมอำนาจจากห้วงดารา?”
ครั้งนั้นบทสนทนาระหว่างสำนักไท่เสวียนกับสองพ่อลูกตระกูลเซียวเขาฟังชัดเจนเด็กหนุ่มผู้นั้นเคยกล่าวว่าขุมอำนาจจากห้วงดารากำลังจะลงมา
หรือว่านี่คือขุมอำนาจที่ว่า?
“เร็วเพียงนี้เชียว?”
หัวใจฉินเฉิงหนักอึ้งเขายังจำคำพูดของบุตรชายฉินโหรวได้ดี —
“ขอบเขตสูงสุดเดินกันเกลื่อนกลาดขอบเขตนักบุญต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัข”
หากเป็นเช่นนั้นจริงตัวเขาซึ่งเป็นเพียงกึ่งขอบเขตวงล้อวิญญาณย่อมไม่ต่างจากมดปลวก!
“อาจไม่ใช่ขุมอำนาจจากห้วงดาราก็ได้บางทีอาจเป็นขุมอำนาจในโลกนี้…”
แม้ปลอบใจตนเองเช่นนั้นก็ยังรีบส่งคนไปสืบข่าวบริเวณจุดลงจอดทันที
---
ขณะเดียวกันภายในเมืองเทพนิรันดร์
กลิ่นอายอันแข็งแกร่งแผ่กระจายไปทั่วทำให้คนในตระกูลเซียวหวาดหวั่นต่างหันไปยังหอคอยแห่งกาลเวลา
หน้าหอคอย
ร่างเซียวเยว่ยืนตระหง่านคลื่นพลังอันทรงพลังปะทุออกมาอย่างต่อเนื่อง
แม้แต่มิติรอบกายยังถูกฉีกกระชาก!
เดิมทีเขารูปร่างกำยำบึกบึนแต่บัดนี้กลับสมส่วนทุกมัดกล้ามราวกับแกะสลักด้วยคมมีดทุกหยดเลือดเนื้ออัดแน่นด้วยพลังไร้เทียมทาน
เขาไม่ฝึกวิถีเต๋าใดฝึกเพียงร่างกายผสานกับคัมภีร์สามพันจักรวาลที่เซียวเฉินสร้างไว้แม้ไม่อาศัยสระสายฟ้าก็ยังพุ่งทะยานไม่หยุด!
เมื่อก้าวออกจากหอคอยและปลดปล่อยกลิ่นอายเต็มที่
เต๋าสวรรค์ก็รับรู้ได้ทันที
หอคอยแห่งกาลเวลาเป็นสมบัติเทพสูงสุดเต๋าสวรรค์ไม่อาจสอดส่องได้
เสียงแห่งเต๋าสวรรค์จึงดังก้องทั่วฟ้าดิน
> “ขอแสดงความยินดีกับเซียวเยว่ที่สามารถบรรลุกึ่งจักรพรรดิขั้นหนึ่งติดอันดับที่ 47 บนรายชื่อทองคำแห่งเต๋าสวรรค์
รางวัลจากเต๋าสวรรค์ — วิชาระดับจักรพรรดิ ‘ฝ่ามือสวรรค์รกร้าง’!”
“อะไรนะ? เซียวเยว่ทะลวงกึ่งจักรพรรดิแล้ว?”
เซียวหรานและคนอื่นๆตะลึงงัน
เข้าไปในหอคอยไม่กี่วันออกมาก็เป็นกึ่งจักรพรรดิแล้ว?
ทุกคนอิจฉาจนตาแดงก่ำบางคนคิดว่าควรสะสมแต้มผลงานมากพอแล้วทะลวงครั้งเดียวให้ไกลที่สุด!
---
อีกฟากหนึ่ง
เซียวจ้าน เซียวเหยียน และคนอื่นที่กำลังออกฝึกฝนต่างหยุดมองท้องฟ้า
“เซียวเยว่? จะใช่เซียวเยว่ของตระกูลเราหรือไม่?”
ภายในโรงเตี๊ยมเซียวเหยียนพึมพำ
หยุนเอ๋อร์เอียงศีรษะถาม “เป็นคนในตระกูลของพวกเจ้าหรือ?”
“ชื่อเหมือนกันแต่ตอนข้าออกจากตระกูลเขายังอ่อนแอกว่าข้าจะเป็นกึ่งจักรพรรดิได้อย่างไรอาจแค่ชื่อซ้ำกันในจักรวาล…”
แต่เขาก็เริ่มลังเล
นอกจากประมุขตระกูลอันดับหนึ่งแล้วเซียวหลิงเทียน เซียวเฟิง และตอนนี้เซียวเยว่ล้วนชื่อเหมือนคนในตระกูล
บังเอิญเกินไป!
หยุนเอ๋อร์เผยสีหน้าตื่นตะลึง “บางทีอาจเป็นคนของตระกูลเจ้าจริงๆก็ได้ประมุขตระกูลของพวกเจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น”
เซียวเหยียนส่ายหน้า “ไม่เหมือนกันประมุขเป็นเทพโดยกำเนิดคนอื่นจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรก่อนหน้านี้พวกเขายังถูกสามตระกูลในเมืองจิ่วจี๋รังแกแทบตระกูลล้มสลายหากมีพลังขอบเขตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดจะถูกข่มเหงถึงเพียงนั้นหรือ?”
“ช่างเถิดรอกลับตระกูลค่อยถามให้ชัด!”
---
อีกแห่งหนึ่ง
เย่ไคและเย่หรูเมิ่งก็ได้ยินเสียงประกาศ
เย่ไคมองบุตรสาว “เจ้าบอกว่าคนจากตระกูลเซียวที่ตามตื๊อเจ้าชื่อเซียวเยว่ใช่หรือไม่?”
เย่หรูเมิ่งในชุดกระโปรงแดงตาโต “ท่านพ่อหมายความว่า เซียวเยว่คนนี้คือคนนั้น?”
“เป็นไปไม่ได้ก่อนหน้านี้ข้ายังพบเขาระดับพลังเพียงขอบเขตตำหนักวิญญาณจะกลายเป็นกึ่งจักรพรรดิในพริบตาได้อย่างไร?”
นางมั่นใจเต็มที่
แต่เย่ไคเตือนเบาๆ “อย่าลืมว่าตระกูลเซียวมีผู้อาวุโสผู้แข็งแกร่งคนนั้นอยู่บางทีเขาอาจมีวิธีเร่งทะลวงก็ได้”
เย่หรูเมิ่งนิ่งคิด
ทันใดนั้นท้องฟ้าคำราม
เรือเหาะลำหนึ่งปรากฏเหนือเมือง!
---
กลับมาที่เมืองเทพนิรันดร์
เพี๊ยะ!
ผู้อาวุโสใหญ่ฟาดท้ายทอยเซียวเยว่หนึ่งที
“เจ้าเด็กน้อยจะอวดดีไปถึงไหนเพิ่งออกจากปิดด่านก็ปล่อยกลิ่นอายไปทั่วเจ้าคิดว่าคนในตระกูลที่อ่อนแอจะทนแรงกดดันเจ้าหรือ?”
เซียวเยว่ลูบท้ายทอยหัวเราะแห้ง “ข้าควบคุมไม่ทันจริงๆ”
“เหลวไหล! เจ้าอยากอวดว่าปิดด่านแล้วสำเร็จใช่ไหมตอนนี้ทั้งจักรวาลรู้แล้วว่าเจ้าติดอันดับ 47 รีบเก็บกลิ่นอายเสีย!”
“ขอรับๆ!”
เขารีบเก็บพลังรอยแยกมิติรอบกายค่อยๆสมานกลับ
ผู้อาวุโสใหญ่จิตใจสั่นไหว
กลิ่นอายของกึ่งจักรพรรดิผู้นี้แทบเทียบชั้นจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุดอย่างตน!
“นี่แหละความน่าสะพรึงของร่างเทพสูงสุด!”
เขาถอนหายใจ
เซียวเยว่ยิ้ม “ผู้อาวุโสใหญ่ข้าตั้งใจจะออกไปฝึกฝนภายนอก”
“ฝึกฝน? หรือไปหาคนในฝัน?”
ผู้อาวุโสใหญ่กลอกตา
“ไปเถิดหนุ่มสาวควรออกไปเปิดหูเปิดตาแต่จำไว้ว่าทุกวันมีคนเข้าไปในหอคอยแห่งกาลเวลาอย่ามัวเมาในหญิงงามจนถูกคนอื่นแซงหน้า!”