บทที่ 192: ตัวตลกที่กลายร่างเป็นปีศาจมะนาว (คนขี้หึง)

บทที่ 192: ตัวตลกที่กลายร่างเป็นปีศาจมะนาว (คนขี้หึง)

หึ ! ไอ้โง่นี่ !

เหยียนเหวยหานเดินเข้าไปหาซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างใจเย็น พูดด้วยความเอาใจใส่อย่างมากว่า: "ระวังหน่อย"

เขาเตือนได้ทันเวลาพอดี ซูเสี่ยวเนี่ยนหยุดฝีเท้า หันหน้ากลับมา มองเขาด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม: "ท่านประธานเหยียนดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างนะ หืม ? "

"ไม่รู้" เหยียนเหวยหานพูดอย่างเด็ดขาด

ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นเสียงหึ ๆ ยกเท้าขึ้นเตะผู้ชายที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายคลานออกมาจากรถจนล้มกลิ้งไปกองกับพื้นอย่างแรง

ผู้ชายคนนั้นหัวแตก มีเลือดไหล เสื้อผ้าบนตัวก็ดูสกปรกมอมแมมมาก

เขาเพิ่งจะคลานออกมาจากกองเพลิง ใครจะไปรู้ว่ารอดตายมาได้ยังไม่ทันจะได้ดีใจ หันไปมองก็เห็นสองคนที่น่าจะตายสนิทไปแล้วยืนอยู่ ?

ผู้ชายคนนั้นเบิกตากว้าง ชั่วขณะนั้นคิดว่าตัวเองโดนผีหลอกเข้าให้แล้ว: "เชี่ย... พวกแก พวกแกยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอเนี่ย ? "

ท่ามกลางกองเพลิงที่พวยพุ่งเสียดฟ้าจากการถูกประกบหน้าหลังเมื่อกี้ สองคนนี้รอดชีวิตมาได้ยังไงกัน !

นี่มันวิธีการระดับเทพเจ้าอะไรกันเนี่ย ผู้ชายคนนั้นแทบจะสิ้นหวังแล้ว

"แกดูเหมือนจะหวังให้พวกเราตายมากเลยนะ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนโกรธจนหลุดขำ ปืนในมือเมื่อกี้ถูกโยนทิ้งเข้าไปทำลายหลักฐานในกองเพลิงแล้ว ตอนนี้ในมือของเธอถือมีดปลอกผลไม้ที่คมกริบเล่มหนึ่ง... อาวุธสังหาร ไม่สำคัญว่าเล็กหรือใหญ่ สำคัญแค่ว่าใช้ถนัดมือหรือไม่ก็พอ

"ปึ้ก ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนสะบัดมืออย่างแรง มีดปลอกผลไม้เล่มนั้นปักฉึกลงบนพื้นด้านหลังของผู้ชายคนนั้น

ผู้ชายคนนั้นสะดุ้งเฮือก รู้สึกว่าหัวที่เพิ่งจะกระแทกจนแตกตอนรถระเบิดเมื่อกี้มันเจ็บปวดขึ้นมาอีกแล้ว

แต่ว่า ผู้ชายคนนั้นก็ใจแข็งไม่เบา ปรายตามองมีดปลอกผลไม้ที่ถูกปักลงพื้นแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองท่านประธานเหยียนเหวยหานแห่งเครือบริษัท TGD ผู้มีสีหน้าเรียบเฉย รูปร่างสูงโปร่งขายาว และดูเห็นได้ชัดว่ายิ่งรับมือยากกว่า... กลับยังคงทำใจดีสู้เสือไม่ยอมถอย

"ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด พวกแกอยากจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ ! " ยกมือขึ้นปาดเลือดบนใบหน้า ผู้ชายคนนั้นทำตัวราวกับหมูตายที่ไม่กลัวน้ำร้อนลวก (ทำตัวไร้ยางอาย ไม่สะทกสะท้าน)

หมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวกสินะ... ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

"หึ ช่างมีกระดูกสันหลัง (ความหยิ่งทะนง) ดีจริง ๆ นะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มเยาะ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า "ท่านประธานเหยียน รบกวนคนของคุณช่วยอะไรหน่อยได้ไหม ? "

คุณเหยียนก้าวไปข้างหน้าอย่างรู้จังหวะ ทำตัวเป็นกองหนุนที่แข็งแกร่งให้กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ของตัวเอง: "ที่รัก ให้ช่วยอะไรเหรอ ? " ยกมือขึ้นโอบเอวของผู้หญิงคนนั้น ประกายความโหดเหี้ยมวาบผ่านในดวงตาสีดำขลับ

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "จับมันแก้ผ้า ! แล้วโยนมันเข้าไปในกองเพลิงซะ ! "

เหยียนเหวยหาน: ... ใบหน้าดำทะมึนลง

"ไม่ได้ ! " ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด คว้าตัวผู้หญิงตัวเล็กเข้ามากอดแน่นขึ้น กัดฟันกรอด "เหนียนเนี่ยน ! นี่มันวิธีการอะไรของเธอเนี่ย ? ทำไมต้องจับแก้ผ้าแล้วโยนเข้ากองไฟด้วย ? "

ล้อเล่นหรือไง ! เธอยังไม่เคยเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของเขาทั้งตัวเลยนะ จะยอมให้ไปดูไอ้ผู้ชายเหม็นเน่าคนอื่นก่อนได้ยังไง ! เขาไม่อนุญาตเด็ดขาด !

ในใจของเหยียนเหวยหานรู้สึกเปรี้ยวจี๊ดขึ้นมา กลายร่างเป็นปีศาจมะนาว (คนขี้หึง) ในพริบตา ทำเอาอากาศรอบตัวเปรี้ยวจนเข็ดฟันไปหมด

เริ่นอี้เฟยยืนเบิกตากว้างอ้าปากค้างมองดู... ยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง

เชี่ย เชี่ย เชี่ย ! ไม่ไหวแล้ว ๆ จะโดนความหึงหวงเปรี้ยวจี๊ดนี่ฆ่าตายอยู่แล้วเนี่ย เห็นไหม ?

นี่ต้องเป็นเพราะเขาปรากฏตัวผิดวิธีแน่ ๆ เพราะงั้น ไอ้ผู้ชายจอมเผด็จการปัญญาอ่อนที่โดนผีมะนาวเข้าสิงคนนี้ ก็ต้องไม่ใช่ท่านประธานเหยียนผู้เก่งกาจ ปราดเปรื่อง สง่างาม ยืนหยัดอย่างห้าวหาญ และพูดคำไหนคำนั้นแห่งองค์กร G ของพวกเขาอย่างเด็ดขาดดดด ! ต้องไม่ใช่แน่ ๆ !

แม่งเอ๊ย ภาพลักษณ์ป่นปี้หมดแล้ว... คาแรคเตอร์ก็พังทลายตามไปด้วย คุณ T ผู้ไร้เทียมทานและมีสติปัญญาเป็นเลิศของบ้านเขา คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นตัวตลกที่กลายร่างเป็นคนขี้หึง !

ขอความช่วยเหลือที... เริ่นอี้เฟยยกสองมือขึ้นปิดหน้า อยากจะร้องไห้กระซิก ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนตบฉาดผลักเหยียนเหวยหานที่ทำตัวรุ่มร่ามจนแทบจะเหาะขึ้นฟ้าให้ออกไป หน้าดำทะมึนอดกลั้นความโกรธแล้วตวาดว่า: "ไอ้แซ่เหยียน ! แม่งเอ๊ย คุณเป็นเหยียนสามขวบหรือไงฮะ ! ฉันบอกตอนไหนว่าจะให้แก้ผ้าจนหมด ? "

เดี๋ยวก็เป็นตากุ้งยิงกันพอดี

"เธอไม่ได้พูดเหรอ ? เมื่อกี้เธอพูดชัด ๆ เลยนะ"

"ไม่ได้พูด ! "

"พูดแล้ว ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นเสียงหึ ๆ : "สมองคุณป่วยไปแล้ว ! ที่ฉันพูดก็คือ ถอดเสื้อผ้ามันออก แล้วโยนมันเข้าไปในกองไฟต่างหาก"

เหยียนสามขวบยังคงจับผิดคำพูดไม่เลิก: "แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ... ยกเท้าเตะผู้ชายที่หน้าเต็มไปด้วยเลือดไปอีกที: "แกว่าแกจะกระโดดเข้าไปเอง หรือจะให้ฉันโยนแกเข้าไป ? ! "

ไม่ใช่บอกว่าจะไม่พูดเหรอ ? ไม่ใช่กระดูกแข็ง (ปากแข็ง) นักเหรอ ? ไม่เป็นไร ค่อย ๆ ย่างไปก็แล้วกัน !