บทที่ 186: พ่อป่วย แล้วเธอมีปัญญารักษาไหมล่ะ ?

บทที่ 186: พ่อป่วย แล้วเธอมีปัญญารักษาไหมล่ะ ?

"หม่ามี้ ! หม่ามี้เก่งที่สุดเลยฮะ ! "

ตู้โต้วยิ้มตาหยี กดไลก์ให้กับหม่ามี้สุดโหดของตัวเอง...

เพราะงั้น คุณเหยียนฮะ ถ้าคุณอยากจะจีบดอกกุหลาบไฟอย่างหม่ามี้ให้ติดล่ะก็ ยังต้องพยายามให้มากกว่านี้นะฮะ !

โรงเรียนที่ซูเสี่ยวเนี่ยนหาให้ตู้โต้วในครั้งนี้อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนัก เรียกได้ว่าเดินแค่ห้านาทีก็ถึงแล้ว ถือว่าเป็นบ้านในเขตพื้นที่การศึกษาเลยทีเดียว

"คุณครูเถียนคะ นี่คือซูหลิงเฉินค่ะ ต่อไปเขาจะเป็นนักเรียนของคุณแล้วนะคะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มจนตาหยี พูดด้วยท่าทีที่กระตือรือร้นเป็นมิตรมาก

ช่วยไม่ได้นี่นา

เธอเกิดมาก็มีความเคารพต่ออาชีพครูเป็นอย่างมากอยู่แล้ว... แน่นอนว่า ไม่นับรวมครูเคอที่โรงเรียนอนุบาลคนก่อนหน้านั้นนะ

สำหรับครูที่ไม่มีจรรยาบรรณ ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เคยมีความเคารพให้หรอก

"วางใจเถอะค่ะคุณแม่ซู ฉันทราบค่ะว่าเด็กคนนี้เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ฉันจะคอยดูแลเอาใจใส่เขาเป็นพิเศษค่ะ"

คุณครูเถียนเป็นครูผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบปี

เธอยกมือขึ้นดันแว่นตากรอบดำบนใบหน้า มองซูเสี่ยวเนี่ยนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยว่า ผู้ปกครองของซูหลิงเฉินจะดูเด็กขนาดนี้...

ถ้าไม่ได้มั่นใจในความสัมพันธ์ฉันแม่ลูกระหว่างซูหลิงเฉินกับซูเสี่ยวเนี่ยนล่ะก็ คุณครูเถียนแทบจะคิดว่าสองคนนี้เป็นพี่สาวกับน้องชายกันซะอีก

คุณครูเถียนมองดูสองแม่ลูกคู่นี้อีกครั้ง จากรูปร่างหน้าตา ซูหลิงเฉินกับซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าตาคล้ายกันถึงแปดส่วน เป็นแม่ลูกสายเลือดเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

"ซูหลิงเฉิน ตอนนี้ถึงเวลาเรียนแล้ว เธอกลับเข้าห้องเรียนไปก่อนนะ ครูมีเรื่องจะคุยกับคุณแม่ของเธอสักสองสามประโยค เดี๋ยวค่อยเอาหนังสือเล่มใหม่ไปแจกให้เธอนะ"

"ได้ฮะคุณครู"

ตู้โต้วรับคำอย่างมีมารยาท หันกลับไปโบกมือให้ซูเสี่ยวเนี่ยน "หม่ามี้ฮะ ตอนเย็นเลิกเรียนไม่ต้องมารับผมหรอกนะฮะ ผมกลับบ้านเองได้ฮะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนขานรับ มองดูตู้โต้วสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็กเรียบ ๆ เดินเข้าห้องเรียนไปด้วยท่าทางราวกับสุภาพบุรุษตัวน้อย เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ

หันกลับมาหาคุณครูเถียนแล้วถามว่า: "คุณครูเถียนคะ ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอคะ ? "

เธอมองออกว่า เมื่อกี้คุณครูเถียนจงใจไล่ให้ตู้โต้วออกไปก่อน

"อืม คืออย่างนี้นะคะ"

คุณครูเถียนลังเลอยู่นิดหน่อย หลังจากเรียบเรียงคำพูดแล้ว ก็พูดกับซูเสี่ยวเนี่ยนว่า

"คุณแม่ซูคะ ขอเสียมารยาทถามสักประโยคนะคะ... เด็กคนนี้มาจากครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวหรือเปล่าคะ ? ต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะฉันเห็นแซ่ของเขา ดูเหมือนว่าจะใช้แซ่ตามแม่น่ะค่ะ ก็เลยขอถามเพิ่มอีกสักประโยค แต่คุณอย่าเพิ่งคิดมากนะคะ ที่ฉันถามแบบนี้ก็หมายความว่า ถ้าเป็นครอบครัวพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว ฉันจะได้คอยเอาใจใส่เขาให้มากเป็นพิเศษในการใช้ชีวิตในห้องเรียนน่ะค่ะ คุณก็รู้ว่า... เด็กสมัยนี้ ส่วนใหญ่จะถูกตามใจจนเคยตัว..."

คุณครูเถียนพยายามอธิบายเจตนาเดิมของตัวเอง กลัวว่าถ้าพูดผิดไปประโยคไหน จะไปทำให้ผู้ปกครองที่ยังสาวคนนี้โกรธเอาได้

แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนกลับไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย

ยิ้มออกมานิดหนึ่งแล้วพูดว่า: "ไม่เป็นไรค่ะคุณครู ฉันเข้าใจความหมายของคุณค่ะ ลูกชายของฉันฉันรู้ดีที่สุด สภาพจิตใจของเขาไม่ได้เปราะบางขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะงั้นก็ไม่ต้องจงใจไปให้ความสนใจอะไรเป็นพิเศษหรอกนะคะ"

แต่กลับทำให้เธอรู้สึกพอใจกับโรงเรียนนี้มากขึ้นไปอีก

การที่คุณครูเถียนสามารถใส่ใจรายละเอียดเพื่อนักเรียนได้ถึงขนาดนี้ เธอก็วางใจที่จะฝากตู้โต้วไว้กับคุณครู

หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ทักทายพูดคุยกับคุณครูเถียนอีกสองสามประโยค แล้วก็ขอตัวกลับ

คุณครูเถียนเองก็ต้องไปสอน จะไปรบกวนเวลาของคุณครูตลอดก็ไม่ได้

"ปริ๊น!"

เพิ่งจะเดินออกจากประตูโรงเรียน รถปอร์เช่ คาเยนน์สีดำคันหนึ่งก็ค่อย ๆ ขับตามหลังเธอมา แล้วก็บีบแตรเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ซูเสี่ยวเนี่ยนตกใจสะดุ้ง

รีบหันขวับกลับไปมอง รถคาเยนน์สีดำเข้ามาใกล้จนแทบจะประชิดตัวแล้ว กระจกรถเลื่อนลง ใบหน้าด้านข้างที่ดูเย็นชาและละทิ้งกิเลสของชายหนุ่มหันมา จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ: "ขึ้นรถ ! "

เป็นเหยียนเหวยหานนั่นเอง

ซูเสี่ยวเนี่ยนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง: "มีธุระอะไร ? "

ชายหนุ่มเริ่มหมดความอดทน: "บอกให้ขึ้นรถ ไม่ได้ยินหรือไง ? "

หึ !

ผู้ชายคนนี้... วอนโดนสั่งสอนซะแล้ว !

ซูเสี่ยวเนี่ยนมองซ้ายมองขวา นี่มันหน้าโรงเรียน จะทำตัวเอิกเกริกเกินไปก็คงไม่ได้

"ก็ได้ ! แต่คุณควรจะให้เหตุผลฉันมาสักข้อนะ"

อุตส่าห์วิ่งมาดักรอเธอถึงหน้าโรงเรียน แถมยังทำท่าทางแย่ ๆ แบบนี้อีก ?

เปิดประตูขึ้นรถ เหยียนเหวยหานก็เหยียบคันเร่งมิด รถพุ่งออกไปเสียงดัง "บรื้น" แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของซูเสี่ยวเนี่ยนหงายไปด้านหลัง เธอรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดไว้อย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยความหงุดหงิด: "ไอ้แซ่เหยียน คุณป่วยหรือไงฮะ ! "

"อืม พ่อป่วย แล้วเธอมีปัญญารักษาไหมล่ะ ? "