บทที่ 177: ถึงยังไงอัจฉริยะอย่างผมเนี่ย

บทที่ 177: ถึงยังไงอัจฉริยะอย่างผมเนี่ย

"หม่ามี้ แดดส่องก้นแล้วฮะ ต้องตื่นแล้วนะฮะ"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ตู้โต้วกดปิดนาฬิกาปลุกหัวเตียงอย่างเคยชิน วิ่งเท้าเปล่าเข้าไปในห้องนอนใหญ่ หอมหน้าผากซูเสี่ยวเนี่ยนที่กำลังหลับใหลงัวเงีย ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความรักใคร่และดีใจ "หม่ามี้ ตื่นได้แล้วฮะ ตื่นได้แล้วฮะ ! เดี๋ยวเบบี๋จะไปบดน้ำเต้าหู้ แล้วก็ไปซื้อปาท่องโก๋ หม่ามี้ วันนี้เรากินอาหารเช้าแบบสไตล์จีนดีไหมฮะ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนนวดคลึงหว่างคิ้ว อาการเมาค้างทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยดีไปทั้งตัว แม้แต่น้ำเสียงที่พูดออกมาก็ยังแหบพร่า "ที่รัก กี่โมงแล้วลูก ? "

ตู้โต้วรีบโค้งตัวลง จัดรองเท้าแตะของหม่ามี้ให้เข้าที่ แล้วก็หยิบเสื้อผ้าที่ต้องเปลี่ยนมาวางไว้ที่หัวเตียงพลางพูดว่า: "หม่ามี้ เจ็ดโมงเช้าแล้วฮะ ถ้าหม่ามี้รู้สึกไม่สบาย วันนี้ก็ไม่ต้องไปทำงานหรอกฮะ คุณเหยียนบอกไว้ว่า ให้วันหยุดหม่ามี้อีกหนึ่งวันฮะ" ยิ้มจนตาหยีอย่างน่ารัก ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย

เหอ ๆ ๆ ! ดูเหมือนว่าบทสนทนาอันแสนจริงจังระหว่าง "ผู้ชาย" สองคนเมื่อคืนนี้ จะเป็นเพียงแค่ความฝัน... หากตอนนี้เหยียนเหวยหานยังอยู่ที่นี่ล่ะก็ จะต้องถูกไอ้ตัวเล็กจอมเจ้าเล่ห์นี่ทำให้หงุดหงิดจนกระอักเลือดตายแน่ ๆ อายุแค่นี้ ก็ฉลาดเป็นกรดเลยนะ !

"เจ็ดโมงแล้วเหรอ งั้นก็ตื่นเถอะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนยังปวดหัวอยู่นิดหน่อย ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างโอนเอน ตู้โต้วรีบกระโดดเข้าไป สวมรองเท้าแตะให้หม่ามี้อย่างตั้งใจ

พอมองดูหม่ามี้ที่ยังมีสีหน้างุนงง ตู้โต้วก็เม้มปาก สุดท้ายก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ต้องลงมือจูงหม่ามี้เข้าไปส่งในห้องน้ำด้วยตัวเอง พร้อมกับกำชับอย่างอดทนราวกับเป็นคุณแม่เจ้าระเบียบ "หม่ามี้ฮะ เปิดน้ำอุ่นไว้ให้แล้วนะฮะ ตอนอาบน้ำหม่ามี้อย่าเผลอหลับไปนะฮะ ครีมอาบน้ำกับแชมพูที่ต้องใช้ แค่เอื้อมมือไปก็จับเจอแล้ว หม่ามี้ระวังตัวหน่อยนะฮะ... เบบี๋ไปซื้อปาท่องโก๋แป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมาฮะ แล้วจะซื้อผักดองอร่อย ๆ ที่หม่ามี้ชอบมากินด้วย ดีไหมฮะ ? "

ตู้โต้วกำชับอย่างละเอียดทีละข้อ เด็กน้อยวัยแค่หกขวบ ช่างมีความเป็นห่วงเป็นใยราวกับเป็นคุณพ่อแก่ ๆ ที่เป็นห่วงลูกสาวไม่รู้จักจบจักสิ้น คนที่ไม่รู้ คงนึกว่าเขากำลังเลี้ยงลูกสาวอยู่แน่ ๆ ที่จริงแล้วกำลังเลี้ยงหม่ามี้อยู่ต่างหาก

"จ้า ๆ หม่ามี้รู้แล้วจ้ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนหาววอด พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา แล้วก็บ่นพึมพำอีกประโยคว่า "ไอ้แซ่เหยียนมันจะใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ ? ถึงกับใจดีให้หยุดอีกหนึ่งวันเนี่ยนะ ? "

ตู้โต้ว: "แน่นอนสิฮะ ! ความจริงคุณเหยียนก็... ใช้ได้อยู่นะฮะ ! " ทำสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์สุด ๆ

มองผมสิ มองผมสิฮะ มองผมสิ ผมใสซื่อที่สุดเลยนะฮะ

ซูเสี่ยวเนี่ยนหลุดขำ ยกมือขึ้นลูบหัวเล็ก ๆ ของลูกชายสุดที่รัก: "โอเคจ้ะ ออกไปข้างนอกก็ระวังตัวหน่อยนะ อย่าให้ใครรังแกเอาได้ล่ะ"

"ได้เลยฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหาฮะหม่ามี้ เบบี๋ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับมาแล้วฮะ ! "

ปลอบโยนหม่ามี้สุดที่รักเสร็จ ตู้โต้วก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมรองเท้า หยิบกุญแจแล้วเดินลงไปข้างล่าง เปิดนาฬิกาสื่อสารบนข้อมือ: "พี่ฮวาฮะ ทางพี่เป็นไงบ้างฮะ ? "

ตอนที่รับสายของตู้โต้ว ฮวาเจิงกำลังอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยากสุด ๆ หดหู่เป็นที่สุด: "เฮ้อ Eric เองเหรอ ! ตื่นแต่เช้าขนาดนี้ เธอไม่ต้องนอนตื่นสายหรือไง ? "

ความระแวดระวังของฮวาเจิงไม่ต่ำเลย ต่อให้เริ่นอี้เฟยจะยังคงสลบไสลไม่ได้สติอยู่ในเวลานี้ เธอก็ไม่ยอมหลุดเปิดเผยข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับตัวตนของตู้โต้วผ่านทางโทรศัพท์เด็ดขาด กันไว้ดีกว่าแก้ !

"ไม่ต้องนอนตื่นสายหรอกฮะ! ต้องทำอาหารเช้าให้หม่ามี้ฮะ" ตู้โต้วสวมรองเท้าผ้าใบไซส์เด็ก ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเบาสบาย ที่หน้าประตูหมู่บ้านตรงหน้ามีร้านขายอาหารเช้าปาท่องโก๋อยู่ร้านหนึ่ง เขาแค่เดินไปก็ถึงแล้ว

"เหอ ๆ ๆ ! เธอนี่ช่าง... กตัญญูจริง ๆ ! " ฮวาเจิงกลอกตาบน พูดด้วยความรู้สึกทั้งหมั่นไส้ทั้งอิจฉาว่า "ที่รัก เธอยังขาดญาติอยู่ไหม ? เธอว่าฉันเป็นไงบ้าง ? " เธอเองก็อยากจะมีลูกชายสารพัดประโยชน์แบบนี้เหมือนกันนะ ! โคตรจะรู้ใจเลยใช่ไหมล่ะ ?

"อืม ! พี่ฮวาฮะ พี่คิดมากไปแล้วฮะ ถึงยังไงอัจฉริยะอย่างผมเนี่ย ก็ไม่ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่าย ๆ ทั่วไปนะฮะ" ตู้โต้วพูดด้วยสีหน้ามั่นใจสุด ๆ พอเดินมาถึงร้านทอดปาท่องโก๋ ก็ส่งเสียงนุ่มนิ่มแบ๊ว ๆ ว่า "คุณลุงฮะ ผมเอาปาท่องโก๋สองตัวฮะ"

ฮวาเจิง: ... เชี่ย ! ท่านเทพ Eric เธอทำตัวแบบนี้มันดีจริง ๆ เหรอ ? นุ่มนิ่มแบ๊ว ๆ ซะขนาดนี้ อยากจะลักพาตัวกลับบ้านชะมัด !

"ช่างเถอะ... คุยเรื่องงานดีกว่า ! " ฮวาเจิงปรือตาขึ้นมา ลูบท้องที่กำลังร้องจ๊อก ๆ "ทางองค์กร G ว่าไงบ้าง ? ไอ้หมอนี่ที่แซ่เริ่น มันมีค่าตัวเท่าไหร่ ? "

"เขาไม่ค่อยมีค่าตัวเท่าไหร่หรอกฮะ" พูดถึงเรื่องนี้ ตู้โต้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "แด๊ดดี้ผมนี่ช่างเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตจริง ๆ ไม่ยอมจ่ายเงินสักแดงเดียวเลย... พี่ฮวาฮะ เอาอย่างนี้ละกันฮะ ในเมื่อแด๊ดดี้ขี้เหนียวแถมยังใจแคบขนาดนี้ งั้นก็... ส่งของขวัญไปให้คุณเหยียนสักชิ้นก่อนดีไหมฮะ ? เพื่อแสดงความจริงใจไงฮะ ? "

"ตัวอย่างเช่น ? "

"นิ้วมือหนึ่งนิ้วฮะ"

ฮวาเจิง: ... ฮวาเจิง: ! ! ! ตื่นเต้นสุดขีด ตอบตกลงอย่างไวว่อง: "ได้เลยค่ะท่านเทพ ไม่มีปัญหาค่ะท่านเทพ ! "