บทที่ 173: คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นเจ้านายแบบนี้

บทที่ 173: คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเป็นเจ้านายแบบนี้

มู่ซือหรูได้ยินเสียงดังมาจากห้องของตู้โต้ว เหมือนกำลังคุยโทรศัพท์ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกจากห้องนั่งเล่นเดินไปเคาะประตู: "ตู้โต้ว พี่เองนะ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่นอนอีก คุยโทรศัพท์กับใครอยู่จ๊ะ ? "

จากจุดยืนของมู่ซือหรู เธอยังค่อนข้างเคารพความเป็นส่วนตัวของเด็ก แต่ว่า มู่ซือหรูไม่เชื่อในความสามารถในการแยกแยะผิดถูกของตู้โต้ว อย่างเช่น ผู้หญิงที่ชื่อฮวาเจิงคนนั้น...

เธอเคาะประตู ด้านในไม่มีคนขานรับ เธอคิดทบทวน รออยู่ครู่หนึ่ง พอทำท่าจะเดินจากไป

ประตูก็ถูกเปิดออกมาระหว่างนั้น ตู้โต้วขยี้ตา ทำท่าเหมือนเพิ่งถูกปลุกให้ตื่น พูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียว่า: "พี่สาวคนสวย มีธุระอะไรหรือเปล่าฮะ ? "

เบบี๋ตัวน้อยที่น่ารักขนาดนี้ เป็นลูกชายของท่านประธานเหยียนจริง ๆ น่ะเหรอ ?

ในใจของมู่ซือหรูอ่อนยวบลงเล็กน้อย เธอเลี้ยงเด็กไม่เป็นก็จริง แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความรักความเมตตาที่เธอมีต่อเด็ก

โค้งตัวลง มู่ซือหรูพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสุด ๆ ว่า: "พี่ไม่ได้มีอะไรจ้ะ แค่เมื่อกี้ได้ยินเสียงดังมาจากห้องหนู ก็เลยลองถามดู"

ตู้โต้วแอบมองกะระยะห่างจากห้องนั่งเล่นถึงห้องนอนเงียบ ๆ หูดีใช้ได้เลยนี่... อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก แต่ก็ไม่ได้ปล่อยให้มู่ซือหรูเห็นการปรับเปลี่ยนอารมณ์ของเขาเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ใบหน้าทำท่าทางแบ๊ว ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มว่า: "พี่สาวคนสวยฮะ เมื่อกี้หม่ามี้โทรมา อีกเดี๋ยวก็จะกลับมาแล้วฮะ"

ยังดี ที่เขาโทรหาหม่ามี้จริง ๆ

"อืม งั้นก็ดีแล้วจ้ะ เบบี๋ตัวน้อยยังไงก็ต้องรีบพักผ่อนแต่หัวค่ำนะ พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนอีกนี่นา" ยกมือขึ้นลูบหัวนุ่ม ๆ ของตู้โต้ว มู่ซือหรูถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย ขอแค่ไม่ได้กำลังคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงที่ชื่อฮวาเจิงคนนั้น เธอก็วางใจได้ทั้งนั้น

"ได้ฮะพี่สาว ผมไปนอนก่อนนะฮะ" ตู้โต้วพูดอย่างว่าง่าย ดวงตากลมโตแบ๊ว ๆ กระพริบปริบๆ เพิ่งจะเดินไปถึงประตู ก็พูดขึ้นมาอีกว่า "แต่ว่าพี่สาวคนสวยฮะ ผมยังไม่มีโรงเรียนเลยฮะ ก็เลยไม่ต้องไปโรงเรียนก็ได้ฮะ"

มู่ซือหรู: ...

ประตูปิดลง เสียงของเด็กน้อยยังคงดังก้องอยู่ในหู มู่ซือหรูอดไม่ได้ที่จะหน้าดำทะมึน

เด็กน้อยไม่ไปโรงเรียน ท่านประธานเหยียนผู้ยิ่งใหญ่กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย ? ปล่อยให้ลูกชายมีอิสระขนาดนี้ มันจะดีจริง ๆ เหรอ ?

หันกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เพิ่งจะนั่งลง ซูเสี่ยวเนี่ยนก็กลับมาแล้ว และที่ตามกลับมาพร้อมกันก็คือ บอดี้การ์ดและคนขับรถส่วนตัวของซูเสี่ยวเนี่ยน: ท่านประธานเหยียนผู้ยิ่งใหญ่นั่นเอง

"เหนียนเนี่ยน ระวังหน่อยสิ ! ก็บอกแล้วไงว่าอย่าดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ฟังกันบ้างเลยนะ ? " เหยียนเหวยหานหน้าดำทะมึน แอบด่าไอ้สารเลวชิงจวินในใจซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยรอบ ไอ้หน้าด้านเอ๊ย ไปกู้ระเบิดก็กู้ระเบิดไปดี ๆ สิ เสือกยังมีหน้ากลับมาตีสนิทกับเหนียนเนี่ยนของเขาอีกเหรอ ?

"อื้อ ! นายจะดุอะไรนักหนา ? ฉันก็แค่ดื่มเหล้าไปนิดหน่อย... เอิ๊ก ! นายมีสิทธิ์อะไรมา ทะ มายุ่งกับฉันฮะ... อื้อ ไปเลย นายไสหัวไปเลย เถ้าแก่ชิง ! เนื้อร้านนายอร่อยมาก เหล้าก็อร่อย... ฉะ ฉันชอบ..." ซูเสี่ยวเนี่ยนเดินโซเซเข้ามาในห้อง แถมยังเอะอะก็พูดชมแต่ "เถ้าแก่ชิง" ไอ้หมอนั่น

เหยียนเหวยหานหน้าเขียวปัดไปหมดแล้ว โมโหจัด โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ: "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ยัยผู้หญิงโง่เอ๊ย ฉันมีตรงไหนสู้ไอ้สารเลวแซ่ชิงนั่นไม่ได้ฮะ ? ทำไมเธอถึงเอาแต่นึกถึงความดีของมันอยู่ได้ ? " ก็แค่เปิดร้านบุฟเฟต์ตี้กงไม่ใช่หรือไง ?

"เหนียนเนี่ยนถ้าเธอชอบ พรุ่งนี้ฉันจะเปิดให้เธอสิบร้านเลย ! " ท่านประธานเหยียนโกรธจนพูดจาไม่คิด

มู่ซือหรูมองดูด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง

เอ่อ ! นี่มันเรื่องแฟนตาซีชัด ๆ ทะลุมิติมาหรือเปล่าเนี่ย ! คิดไม่ถึงเลยนะ ว่าคุณจะเป็นเจ้านายแบบนี้

ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: "ท่านประธานเหยียน..."

เหยียนเหวยหานหันขวับ: "หืม ? เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ? "

มู่ซือหรู: ... แทงใจดำสุด ๆ จริง ๆ นะ

"ท่านประธานเหยียน ฉัน..." เพิ่งจะเริ่มอธิบาย โทรศัพท์ภายในขององค์กร G ก็ดังขึ้น

มู่ซือหรูทำหน้าขอโทษ เดินเลี่ยงไปรับสายข้าง ๆ เพิ่งฟังไปได้ไม่กี่ประโยค สีหน้าก็พลันซีดเผือดลงทันที: "...ท่านประธานเหยียน Eric จากองค์กรแองเจิลค่ะ ขอสายคุณค่ะ"

"ไม่รับ ! " เหยียนเหวยหานทำหน้ารำคาญสุด ๆ มองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กที่เมาแอ๋ โกรธจนควันออกหู "ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะไปสนใจมันหรอกนะ..."

มู่ซือหรู: "...แต่ว่า เขาบอกว่า เขาอยู่กับเริ่นอี้เฟยค่ะ"