บทที่ 167: ท่านเริ่นผู้แสนจะอัดอั้นตันใจ

บทที่ 167: ท่านเริ่นผู้แสนจะอัดอั้นตันใจ

แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร คุณครูฮวาเจิงผู้ยืนหยัดผดุงความยุติธรรมและปกป้อง “ท่านเบบี๋ตู้โต้วเด็กดี” ของบ้านตัวเองที่เกือบจะถูก “แก๊งลักพาตัว·เฟย” ฉุดคร่าไปอย่างอุกอาจ ก็ตัดสินใจแจ้งตำรวจอย่างเด็ดขาด

เริ่นอี้เฟยโกรธจนเต้นแร้งเต้นกา

มู่ซือหรูมองดูไอ้หมอนี่อาละวาดอย่างใจเย็น สุดท้าย ก็คว้าป้ายพนักงานของเขากลับคืนมา แล้วบอกกับคุณตำรวจว่า: “...ฉันไม่รู้จักเขาค่ะ”

ไอ้คนโง่เง่าแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาให้เธอออกโรงช่วยอีกเหรอ ? ลดคลาสความคูลของตัวเองชะมัด !

เริ่นอี้เฟย: ...

เชี่ย... เอ๊ย !

ไหนล่ะความรักใคร่กลมเกลียวที่บอกว่าจะคอยช่วยเหลือเกื้อกูล ร่วมสร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ด้วยกัน ? พวกเธอแม่งคนลวงโลก !

“คอยดูนะ! รอเจ้านายฉันมาก่อนเถอะ...”

เริ่นอี้เฟยล้วงมือถือออกมาโทรศัพท์

ฮวาเจิงตาไว รีบส่งเสียงขึ้นมาทันทีว่า: “คุณตำรวจคะ เขากำลังจะโทรศัพท์ส่งข่าวให้พวกพ้องค่ะ !”

เหอะ ! แบบนี้จะยอมได้ไง ? !

แก๊งลักพาตัวเด็กปกติเขาทำงานกันเป็นขบวนการนะ ถ้าแกส่งข่าวไป แล้วพวกนั้นหนีไปได้จะทำยังไง ?

ตำรวจไม่รู้หรอกว่าเริ่นอี้เฟยเป็นตัวบิ๊กเบิ้มมาจากไหน และแน่นอนว่าย่อมต้องแค่นจมูกดูแคลนต่อคำแก้ตัวและการเต้นแร้งเต้นกาโวยวายต่าง ๆ นานาของเขา

เหอ ๆ !

แกบอกว่าคุณครูฮวาเขาเป็นคนไม่ดีงั้นเหรอ ? หน้าเด็กน่ารักซะขนาดนี้จะเป็นคนไม่ดีได้ยังไง !

เหอ ๆ !

แกบอกว่าเด็กน้อยตู้โต้วพูดโกหกงั้นเหรอ ? เด็กน้อยคือดอกไม้แห่งอนาคตของชาติ เป็นต้นกล้าที่เติบโตมาอย่างดีนะ ! ไม่มีทางพูดโกหกเด็ดขาด !

คุณตำรวจทำหน้าขรึมทันที แย่งมือถือของเขามา แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า: “ตอนนี้คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด ! แต่ทุกคำที่คุณพูด จะกลายเป็นหลักฐานในศาล ! เริ่น... เริ่นอี้เฟยใช่ไหม ? เชิญไปกับพวกเราด้วย !”

ดูชื่อก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี !

คุณตำรวจคิดด้วยสีหน้าเย็นชา พอหันขวับกลับมาก็ส่งยิ้มกว้างให้เด็กชายตู้โต้วทันที

พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสุด ๆ ว่า: “หนูน้อย ตกใจแย่เลยใช่ไหมลูก ? แต่ไม่เป็นไรนะ... หนูเล่าเรื่องเมื่อกี้ให้คุณลุงฟังก็พอแล้ว ไม่ต้องกลับไปทำแผนหรือให้ปากคำกับคุณลุงที่โรงพักแล้วนะลูก !”

ถือโอกาสยกมือขึ้นมาบีบแก้มยุ้ย ๆ น่ารัก ๆ ของเด็กน้อย... เหมือนซาลาเปาเลย นุ่มจัง

ฮวาเจิง: ...

เอิ๊ก ๆ ๆ !

ชักจะทนดูไม่ได้แล้วแฮะ ! ท่านเทพ Eric บ้านเรานี่เป็นที่รักของทุกคนจริง ๆ ใครเห็นใครก็รัก ดอกไม้เห็นยังต้องบานให้ !

But !

คุณตำรวจทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ ! แก้มเนื้อแน่น ๆ ของท่านเทพ Eric ไม่ใช่ของที่จะให้ใครมาบีบเล่นได้ตามใจชอบนะเอ้อ !

ปรายตามองไปรอบ ๆ ก็เห็นพวกคุณตาคุณยายที่มุงดูอยู่ต่างก็ทำท่าอยากจะอุ้มเจ้าซาลาเปาน้อยขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่กันทั้งนั้น... ฮวาเจิงถึงกับตัวสั่นงันงก

เชี่ย ! ตื่นเต้นกระตือรือร้นกันเกินไป ก็ทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย ๆ นะเว้ย !

เธอรีบก้าวเข้าไปขวางหน้า “ท่านตู้โต้วผู้เสียหาย” เอาไว้

ฮวาเจิงทำหน้าดำคร่ำเครียด เล่นละครทั้งทีก็ต้องเล่นให้จัดเต็ม

แกล้งทำเป็นโกรธจัดสุด ๆ พูดว่า: “ใช่ค่ะ ! ต้องลงโทษขั้นเด็ดขาดกับพวกคนเลวที่ศีลธรรมเสื่อมทรามพวกนี้ ! น่ารังเกียจที่สุด... เด็กนักเรียนตัวน้อยบ้านเราออกจะน่ารักขนาดนี้ เขาลงมือทำลงไปได้ยังไง ?”

คุณตำรวจพยักหน้า รังสีความยุติธรรมแผ่กระจาย: พูดถูกที่สุด !

ตู้โต้ว: ...

ลอบปรายตามองพี่ฮวาแวบหนึ่ง แล้วก็มองอีกแวบหนึ่ง...

สรุปคือ พี่ฮวาฮะ ต่อไปพี่สนใจจะเข้าวงการบันเทิงไหมฮะ ? เบบี๋จะเป็นนักแสดงสมทบให้เอง !

ดังนั้น ท่านเริ่นอี้เฟยที่ถูกเมินโดยสมบูรณ์ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเอง... แม่งเอ๊ยยย ต่อให้มีปากงอกมาเต็มตัวก็อธิบายไม่ถูกแล้วโว้ยยย อ๊ากกก !

คลุ้มคลั่งจนแทบอยากจะฆ่าคน ! แหกปากตะโกนลั่น: “นังผู้หญิงสารเลว ! ฉันแม่งจะ... ไปล่อลุงแกสิ !” (หมายเหตุผู้แปล: 草你大爺 เป็นคำสบถ)

ฮวาเจิงหน้าดำทะมึน !

ลุงฉันตายไปแล้วยะ ! แกอยากจะเป็นผีลงไปสัมผัสดูไหมล่ะ ?

แกล้งร้องไห้ด้วยความโกรธ น้ำตาคลอเบ้า: “คุณตำรวจคะ... ฮือ ๆ ๆ ! เขายังกล้าขู่ฉันอีก !”

เอาล่ะ !

ถ้าบอกว่าเมื่อกี้ไม่ได้เห็นกับตา ตำรวจก็แค่ทำตามหน้าที่บวกกับอคติแห่งความยุติธรรมล่ะก็... ตอนนี้ เหอ ๆ ๆ !

“เริ่นอี้เฟย คุณข่มขู่เด็กผู้หญิงกลางที่สาธารณะ โทษเพิ่มขึ้นอีกกระทง ! ตามพวกเรามาซะดี ๆ !”

แกร๊ก !

ใส่กุญแจมือให้เขาเสร็จสรรพ

เริ่นอี้เฟย: ...

หน้าดำทะมึน หุบปากฉับ สายตาดำมืดกลายเป็นรัตติกาล

จริง ๆ นะ

เขาอยากจะทำลายล้างโลกใบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด !