บทที่ 165: ท่านเทพ Eric โปรดอ่อนโยนด้วยเถอะ
บทที่ 165: ท่านเทพ Eric โปรดอ่อนโยนด้วยเถอะ
บทที่ 165: ท่านเทพ Eric โปรดอ่อนโยนด้วยเถอะ
ดังนั้น ท่านเทพ Eric แห่งองค์กรแองเจิลที่เกือบจะถูกจับได้ ในชั่วพริบตาก็ถูกคุณลุงเริ่นอี้เฟยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจอุ้มขึ้นมา
แถมยังอุ้มไปรับลมที่ริมถนนอีกต่างหาก
ตู้โต้ว: ...
เบบี๋ขมขื่นในใจเหลือเกิน
แต่เบบี๋ไม่พูดหรอก !
เงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองดูดาว: “คุณลุงฮะ องค์รัชทายาทคืออะไรเหรอฮะ ? ไม่ใช่บอกว่าจะหาแด๊ดดี้เหรอฮะ ? ทำไมคุณลุงถึงอุ้มผมลงจากรถล่ะ ? คุณลุงเป็นคนไม่ดีเหรอฮะ ?”
เมื่อพิจารณาจากระดับสติปัญญาของเด็กหกขวบ
คิดได้ขนาดนี้ ก็ถือว่าเก่งมากๆ แล้วนะ !
เริ่นอี้เฟยตื่นเต้นสุด ๆ
ยิ่งมองหน้าตาของเจ้าเปี๊ยกนี่ ก็ยิ่งเหมือนเถ้าแก่เหยียนของตัวเองไม่มีผิด !
คอยตะล่อมกล่อมอย่างอดทน: “ไม่ใช่หรอก ! ลุงเป็นคนดีนะ... แค่คืนนี้แด๊ดดี้ของหนูต้องไปกินข้าว ก็เลยมารับหนูไม่ได้ชั่วคราว ให้คุณลุงอยู่เป็นเพื่อนหนูดีไหม ?”
“ไม่ดีฮะ !”
เด็กน้อยตู้โต้วขมวดคิ้ว ทำหน้าจริงจังซีเรียส: “เว้นแต่ คุณลุงจะโทรหาแด๊ดดี้ ผมถึงจะอยู่กับคุณลุง ไม่งั้น... คุณลุงก็คือคนไม่ดี”
“โย่ว ! ตัวแค่นี้ รู้ด้วยเหรอว่าคนไม่ดีคืออะไร ?”
“รู้สิฮะ ! ก็คือคนที่จับเบบี๋ไปขาย หรือไม่ก็กินเบบี๋เข้าไปไง !” ตู้โต้วพูด จู่ ๆ ก็กระพริบตา แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา “ไม่เอานะ ช่วยด้วยฮะ มีคนลักพาตัวเด็กฮะ ช่วยด้วย...”
เริ่นอี้เฟย: ...
ปวดตับฉิบหาย !
บทจะร้องก็ร้องขึ้นมาดื้อ ๆ เลยเว้ย !
เขาไม่มีประสบการณ์โอ๋เด็กเลยสักนิดเข้าใจไหม ?
รีบติดต่อไปหามู่ซือหรูอีกครั้ง: “เธอถึงไหนแล้ว รีบขึ้นมาเร็วเข้า ฉันโอ๋องค์รัชทายาทน้อยไม่อยู่แล้ว”
มู่ซือหรู: ...
ชิงจวิน: ...
ทั้งสองคนสบตากัน รู้สึกสิ้นหวังไม่ต่างกัน !
สรุปคือคุณเริ่นอี้เฟย งานการของคุณล่ะ ?
ตกลงจับ Eric ได้หรือยัง ?
สมองไหลไปโผล่มหาสมุทรแปซิฟิกแล้วหรือไง ?
ฮวาเจิง: ...
พอได้ยินเสียงร้องไห้ของตู้โต้ว เธอก็รีบกลับมาด้วยความไม่วางใจ แล้วก็มาเจอฉากที่น่าปวดตาแบบนี้ !
ให้ตายเถอะ!
ท่านเทพ Eric เวลาแกล้งร้องไห้นี่หน้าไม่อายเลยรู้ตัวปะ ?
หลอกคุณลุงเริ่นซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ แถมยังเล่นละครตบตาหน้าตาเฉย... ทำลงไปไม่สงสารเขาบ้างเหรอ ?
เมื่อพิจารณาถึงช่วงเวลาที่ล่อแหลมนี้ ฮวาเจิงจึงไม่สะดวกที่จะพุ่งเข้าไปทันที
คิดไปคิดมา ก็รีบหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพ พู่กัน บลา ๆ ของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว... ในมือก็ซื้อนมกับขนมขบเคี้ยวอะไรพวกนี้มาด้วย
หิ้วของเดินกลับมา ตะโกนเรียกแต่ไกล: “ตู้โต้ว เป็นอะไรไป ? ใครรังแกหนู ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ?”
คุณครูฮวาที่ทำหน้าตาร้อนรนกลับมาแล้ว
เริ่นอี้เฟยเลิกคิ้วขึ้น กวาดสายตามองผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็โผล่มาคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า: “คุณเป็นใคร ? ทำไมมาอยู่ที่นี่ตอนดึกดื่นแบบนี้ ?”
ฮวาเจิงปรี๊ดแตก !
แอ่นหน้าอกตู้ม ๆ ของตัวเอง แผ่รังสีข่มเริ่นอี้เฟยยิ่งกว่า: “คำถามนั้นฉันต้องเป็นคนถามคุณมากกว่า ! คุณเป็นใคร ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ? คุณเป็นคนรังแกเบบี๋ของฉันใช่ไหม ?”
เริ่นอี้เฟย: ...
เหอ ๆ ๆ !
ยื่นมือไปดึงตู้โต้วมาหลบอยู่ด้านหลังตัวเอง พูดเสียงเย็นชาว่า: “พูดความจริงมา ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ !”
ฮวาเจิง: “กลางวันแสก ๆ... เอ้ย ! กลางค่ำกลางคืนแบบนี้ คุณคิดจะปล้นกันดื้อ ๆ เลยหรือไง !”
อยากจะซัดกับไอ้เริ่นอี้เฟยนี่มาตั้งนานแล้ว... น่าเสียดาย ที่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
ตู้โต้ว: ...
ยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หลังเริ่นอี้เฟย กระพริบตาส่งซิกให้ฮวาเจิงอย่างจนใจ แล้วก็ทำเสียงสะอึกสะอื้นพูดว่า: “คุณครูฮะ ตู้โต้วกลัว ลุงเขาเป็นคนไม่ดี... ฮือ ๆ ๆ เขาจะเอาเบบี๋ไปขาย แถมยังจะกินเบบี๋ด้วยฮะ”
เริ่นอี้เฟย: ...
ฮวาเจิง: ...
บนหน้าผากของทั้งสองคนมีคำว่า “เชี่ย !” ตัวเบ้อเริ่มแวบขึ้นมาพร้อมกัน
เริ่นอี้เฟยคิด: ลูกชายตัวแสบของเถ้าแก่ ขี้ฟ้องขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ?
ฮวาเจิงบ่นอุบ: ท่านเทพ Eric เราเบามือหน่อยได้ไหม ? ตกลงใครกินใครกันแน่ฮะ !
วิ่งเข้าไปหาด้วยใบหน้าปวดใจ คว้าตัวตู้โต้วมากอดไว้ในอ้อมแขน ฮวาเจิงจ้องมองเริ่นอี้เฟยด้วยความโกรธจัด ราวกับกำลังมองคนโฉดชั่วช้าสามานย์ แทบอยากจะสับเขาเป็นหมื่น ๆ ชิ้น:
“ฉันเตือนคุณไว้ก่อนนะ ! อย่าเข้ามานะ ! ถ้าคุณเข้ามาฉันจะแจ้งตำรวจจริง ๆ ด้วย ! ไอ้คนหน้าเนื้อใจเสือ ! แกเป็นแก๊งลักพาตัวเด็กเหรอเนี่ย...”
พูดว่าจะแจ้งตำรวจ ก็ทำท่าจะแจ้งตำรวจจริง ๆ
เริ่นอี้เฟย: ...
โกรธจนแทบจะเต้นเป็นเจ้าเข้า !
ยัยผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง ?
ฉันแม่งไปลักพาตัวเด็กตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ?
ประสาทแดก !