บทที่ 162: น้องหมูชมพูคัมแบ็ก

บทที่ 162: น้องหมูชมพูคัมแบ็ก

“ให้กู้แค่อีเนี่ยนะ ?” อัจฉริยะจอมเบียวเถ้าแก่ชิง ภายใต้การต้อนรับของมู่ซือหรู หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวในองค์กร G ได้รับโดรนที่ถูกตัดสัญญาณแล้วมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวคีบโดรนลำจิ๋วขึ้นมาด้วยท่าทีรังเกียจหน่อย ๆ

ชิงจวินรู้สึกปวดไข่เหลือเกิน: “มู่ซือหรู ไม่ได้จะว่าพวกเธอหรอกนะ... องค์กรเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนี้ ไม่มีคนมือแข็ง ๆ สักคนเลยหรือไง ? จะกู้ไอ้ของแค่นี้ ต้องถึงกับเรียกคนนอกมาช่วย ?”

ที่น่าโมโหที่สุดคือ... แม่งเอ๊ย เขาเสือกไปรับปากมันแล้วนี่สิ !

มู่ซือหรูมองเขาแวบหนึ่ง ตอบกลับเสียงเรียบ: “นายจะเอาเท่าไหร่ ?”

“เฮ้ย ! พูดจาภาษาอะไร ?” ชิงจวินของขึ้นอีกรอบ หน้าดำหน้าแดงพูดว่า: “นี่มันใช่เรื่องเงินไหม ? นี่มันเป็นเพราะไอ้แซ่เหยียนมันหน้าด้านต่างหาก !”

อื้ม ! ช่างเถอะ พูดไปก็เท่านั้น รีบกู้ระเบิดให้เสร็จ ๆ ดีกว่า ขืนชักช้ายืดยาด เดี๋ยวฝันร้ายจะกลายเป็นจริง รอเขาถ่อสังขารกลับไป ไอ้แซ่เหยียนคงลักพาตัวเหนียนเนี่ยนของเขาหนีไปแล้ว ยิ่งดึก ก็ยิ่งฝันเยอะ (ยิ่งปล่อยไว้นาน ปัญหายิ่งบานปลาย)

ฮวาเจิงจอดรถสีดำสนิทไว้ในมุมลับตาคนนอกอาคาร TGD

ตู้โต้วมองดูตำแหน่งแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่: “พี่ฮวา ต้องยอมรับเลยนะฮะว่าแด๊ดดี้ใจกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ ... ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ! ในทางกลับกันก็เหมือนกัน”

ใครจะไปคิดล่ะว่า สำนักงานใหญ่ขององค์กร G ที่หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายสากลปวดเศียรเวียนเกล้า จะตั้งอยู่ในตึก TGD ที่อยู่ตรงหน้านี้จริง ๆ ?

“ท่านเทพ Eric นี่ชมตัวเองอยู่เหรอ ?” ฮวาเจิงลดกระจกรถลง มองบนใส่ด้วยความหมั่นไส้

ตู้โต้วหัวเราะแหะ ๆ ล้วง iPad ออกมาจากใต้เบาะ นิ้วพรมลงบนหน้าจอราวกับบินได้: “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นฮะ ! ถ้าคุณชายเหยียนโง่บัดซบจริง ๆ ก็อย่าโทษที่ผมจะไม่นับญาติ”

อื้ม เบบี๋อัจฉริยะที่ยีนแข็งแกร่งขนาดนี้ จะมีพ่อแท้ ๆ สมองหมูได้ยังไง ? รับไม่ได้อย่างแรง

“ติ๊ง !” เสียงเตือนดังขึ้นเบา ๆ ตู้โต้วดีดนิ้วเปาะ แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที: “เจอสัญญาณแล้ว”

ฮวาเจิงรีบชะโงกหน้าเข้าไปดู บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดเล็ก จุดสีแดงจุดหนึ่งกำลังกระพริบวิบวับ กระโดดไปมาตามจังหวะนิ้วของตู้โต้ว ชั่วพริบตา ความรู้สึกขนลุกซู่ก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง

เชี่ย ! อัจฉริยะของจริง ! เบบี๋อัจฉริยะขนาดนี้ ปีนี้เพิ่งจะหกขวบเองนะ... ไม่อยากจะนึกเลยว่าถ้าโตขึ้น ใครที่บังอาจมาเป็นศัตรู จะต้องเจอกับฝันร้ายหลอนประสาทขนาดไหน ?

แต่เรื่องแบบนี้ ฮวาเจิงไม่ต้องกังวลหรอกย่ะ !

นับถือวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของพี่หยางจริงๆ แถมยังลงมือรวดเร็วปานสายฟ้าแลบอีกต่างหาก

“ดูกล้องวงจรปิดได้ไหม ?” ความคิดนั้นถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ฮวาเจิงจิ้มๆ ที่หน้าจอถาม

ตู้โต้วรับคำ ใช้เวลาประมาณนาทีกว่า ๆ ก็เจาะระบบรักษาความปลอดภัยของสำนักงานใหญ่ G ได้สำเร็จ: “พี่ฮวา เรียบร้อย”

“เชี่ย ! หลานรักฉันอัจฉริยะฝุด ๆ !” ฮวาเจิงตื่นเต้นจนแทบจะเลียจอ iPad

ตู้โต้วทำหน้าเพลีย ๆ เตือนสติอย่างใจเย็น: “พี่ฮวา งานการก่อนฮะ”

ห้องมอนิเตอร์ สำนักงานใหญ่ G

เจ้าหน้าที่ที่กำลังเฝ้าหน้าจอ จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดสังเกต “เอ๊ะ ? ทำไมภาพค้าง ?” เจ้าหน้าที่ลุกขึ้น ปฏิกิริยาแรกคือคิดว่ากล้องเสียหรือเปล่า พอกำลังจะลุกไปดู หน้าจอก็เกิดภาพซ่า ๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น หมูสีชมพูตัวน้อยหน้าตาแบ๊ว ๆ ก็โผล่มาส่ายตูดดุ๊กดิ๊กอย่างลำพองใจต่อหน้าเขา วนไปหนึ่งรอบ... แล้วก็วนอีกรอบ มันฉีกยิ้มหวานเจี๊ยบให้เจ้าหน้าที่ แล้วส่งเสียงภาษาหมูออกมาเป็นชุดอย่างเหนือชั้น: อู๊ด ๆ อู๊ด ๆ ... ครืดคราด ครืดคราด โคตรจะเย้ยหยัน !

เจ้าหน้าที่: ... มุมปากกระตุก คว้าวิทยุสื่อสารข้างมือมารายงานหัวหน้าด้วยน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก: “หัวหน้ามู่ ระบบวงจรปิดโดนแฮ็ก...”

มู่ซือหรูหันขวับทันที มองไปที่ชิงจวินซึ่งกำลังถือโดรนก้มหน้าก้มตากู้ระเบิดอยู่อย่างละเอียด สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน: “ระวัง !” ก้าวพรวดเดียว ยกขาเตะโดรนในมือชิงจวินกระเด็นออกไปเต็มแรง

“ตู้ม !” ตู้โต้วกดสวิตช์รีโมตในมือ