บทที่ 146: คงไม่ได้เผลอตีลูกชาวบ้านไปใช่ไหมนะ

บทที่ 146: คงไม่ได้เผลอตีลูกชาวบ้านไปใช่ไหมนะ

วินาทีนี้หลินไป๋แทบจะอกแตกตาย

นี่มันเจอผีหลอกหรือไงวะเนี่ย ? ! ยุคนี้สมัยนี้ เด็กตัวแค่นี้กล้ามาพูดเรื่องประกันตัวรอการไต่สวนกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

หลินไป๋อ้าปากค้างมองเด็กชายตัวน้อยที่สูงแค่เอวของเขาตรงหน้า แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความโมโห

“ซูหลิงเฉิน ? ใช่ไหม !”

ตบโต๊ะดังปัง หลินไป๋หมดความอดทนเฮือกสุดท้ายโดยสิ้นเชิง ตวาดลั่น “ฉันไม่เชื่อหรอก... ฉันทำอะไรเธอไม่ได้ แล้วจะเรียกผู้ปกครองเธอมาไม่ได้หรือไง ?”

รีบเรียกคนเข้ามา ตรวจสอบจนได้เบอร์โทรศัพท์ของซูเสี่ยวเนี่ยน แล้วกดโทรออกไปอย่างไม่เกรงใจทันที: “ซูเสี่ยวเนี่ยนใช่ไหมครับ ? ลูกชายคุณชื่อซูหลิงเฉินหรือเปล่า ? รบกวนมาที่สถานีตำรวจหน่อยครับ !”

วางสายลง พอหลินไป๋หันไปมองโต้วโต้วอีกครั้ง เห็นเด็กชายตัวน้อยยังคงท่าทีสงบนิ่งสุดขีด ก็ยิ่งรู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออก

เชี่ยเอ๊ย ! เด็กสมัยนี้ มันเป็นปีศาจกลับชาติมาเกิดกันหรือไง ! มองไม่ได้แล้ว มองไม่ได้แล้ว... ขืนมองต่อไปต้องเผลอซัดเด็กแน่ ๆ !

หลินไป๋ลุกขึ้นเดินหนีด้วยความหัวเสีย

ส่วนโต้วโต้วก็นั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้ในห้อง เลิกคิ้วขึ้นอย่างกลัดกลุ้มใจนิดหน่อย แย่แล้วสิ ถ้าให้หม่ามี้มา หม่ามี้ต้องโกรธมากแน่ ๆ เลย !

ซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังกินปลาเปรี้ยวหวานที่เพิ่งยกมาเสิร์ฟอยู่ที่ร้านอีกร้านหนึ่ง ! เธอมีความยึดติดกับการกินปลาเปรี้ยวหวานมากนะ ! ต้องกินให้ได้ !

“เชิญรับประทานให้อร่อยนะคะ” พนักงานเสิร์ฟยกปลาเปรี้ยวหวานมาวางบนโต๊ะ แล้วค้อมตัวถอยออกไป ฉับพลัน กลิ่นหอมก็ลอยมาเตะจมูก รสชาติไม่น่าจะด้อยไปกว่าร้านอาหารส่วนตัวเมื่อกี้เลย

“ดูดีใช้ได้เลยนี่ !” ซูเสี่ยวเนี่ยนเริ่มสนใจ พอหยิบตะเกียบจะกิน โทรศัพท์ก็ดังขึ้น “หืม ?” เบอร์แปลกปรากฏบนหน้าจอ ซูเสี่ยวเนี่ยนกดรับ แล้วหลังจากนั้น ก็ไม่มีหลังจากนั้นอีก

สีหน้าของซูเสี่ยวเนี่ยนขรึมลง วางสายโทรศัพท์ ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดว่า: “คุณชายเหยียน ฉันมีธุระด่วน ข้าวมื้อนี้เอาไว้กินทีหลังเถอะ !”

เพื่อจะได้กินปลาเปรี้ยวหวานสักคำ ชีวิตเธอทำไมมันยากเย็นขนาดนี้ ? โดนขัดจังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า ไฟโทสะแทบจะพุ่งทะลุสมองแล้ว !

ลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ซูเสี่ยวเนี่ยนก้าวฉับ ๆ ออกจากร้านอาหารทันที

“เหนียนเนี่ยน !” เหยียนเหวยหานสายตาไหววูบ รีบตามออกไปทันที

ซูเสี่ยวเนี่ยนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ไปสถานีตำรวจ !”

เปิดประตูรถ แล้วปฏิบัติกับเหยียนเหวยหานเยี่ยงคนขับรถโดยตรง

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว ยัยตัวเล็กนี่ท่าทางจะเจอเรื่องเข้าให้แล้วสิ ! แต่ว่า... สถานีตำรวจเนี่ยนะ ?

“ขึ้นรถ !” เขาอยากจะเห็นนัก ว่าไอ้หน้าไหนมันกินดีหมีหัวใจเสือมา ถึงได้กล้ามาหาเรื่องผู้หญิงของเขา... แถมยังต้องขึ้นโรงพักอีก ? หึ ๆ ! เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกหนึ่งที ผลลัพธ์ที่ตามมาคงมหาศาล

ไม่นาน เสียงฝีเท้าตึกตักก็ดังขึ้นที่โถงทางเดิน โต้วโต้วที่นั่งอยู่ในห้องรับรองตาเป็นประกายทันที รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ ขาสั้นป้อมสุดน่ารัก วิ่งไปเปิดประตูห้อง ยังไม่ทันได้มองคนตรงหน้าให้ชัด ก็พุ่งตัวออกไปหาด้วยสีหน้าสุดแสนจะน้อยใจ ร้องเรียกเสียงสะอึกสะอื้น: “หม่ามี้”

คนที่โดนกระโดดกอด: ... แน่นอนว่าเป็นหม่ามี้ของเขา ! เขาได้กลิ่นหม่ามี้มาแต่ไกลแล้ว

“โต้วโต้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน ? อยู่ดี ๆ ทำไมถึงมาโผล่ที่สถานีตำรวจได้ ?” ซูเสี่ยวเนี่ยนตีหน้าตาย แต่กลับหิ้วคอเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดออกมาอย่างไม่ปรานี จากนั้นก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือด: ไอ้เด็กบ้า... หม่ามี้รู้ว่าลูกเก่ง ! แต่อยู่บ้านหาเรื่องทำเงินนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอแล้วไหม นี่เล่นพาตัวเองเข้าโรงพักเลยเหรอ ?

โต้วโต้วกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความน้อยใจ: หม่ามี้ เบบี๋ไม่ได้ตั้งใจนะฮะ ! ก็เห็นว่าหม่ามี้งานยุ่ง ก็เลยอยากจะมาเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างบ้างก็แค่นั้นเอง !

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ... เอาเถอะ ! นี่ไม่ต้องพูดจาสื่อสารกัน แค่ใช้สายตาก็ตัดพ้อน้อยใจกันได้แล้ว รู้สึกปวดขมับขึ้นมาตึบ ๆ อีกรอบ

หันไปถามเจ้าหน้าที่หลินไป๋ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้าง ๆ : “เจ้าหน้าที่หลิน ฉันเป็นแม่ของซูหลิงเฉิน ชื่อซูเสี่ยวเนี่ยนค่ะ ขอถามหน่อยค่ะว่าทำไมซูหลิงเฉินถึงมาอยู่ที่สถานีตำรวจได้คะ ?” แถมยังทำท่าทางเหมือนได้รับความไม่เป็นธรรมขนาดนี้ด้วย ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าเย็นชา รัศมีอำมหิตแผ่กระจาย ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ ล้วนแสดงออกชัดเจนว่า “ผู้ปกครองจะมาเช็คบิล” ทำเอาเจ้าหน้าที่หลินรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที !

เชี่ยเอ๊ย ! เมื่อกี้เขา... คงไม่ได้เผลอตีลูกชาวบ้านไปใช่ไหมนะ ?