บทที่ 121 : ตกใจจนขวัญหนี

บทที่ 121 : ตกใจจนขวัญหนี

ช่างเป็นคู่แม่ลูกที่น่ารักอะไรอย่างนี้นะ...

ฮวาเจิงมองไปด้วยรอยยิ้มตาหยี แทบจะยกนิ้วโป้งให้โต้วโต้วในทันที

‘สุดยอดไปเลยไอ้หนู ! ’

ดูสิ ทำเอาแม่ตัวเองตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ...

สมกับเป็นลูกพี่ใหญ่ของบ้านจริง ๆ !

โต้วโต้ว: ...

กลอกตามองบนใส่เงียบ ๆ เชิญทำความเข้าใจเอาเองเถอะ !

"พี่สาวฮวา รับสักแก้วไหมครับ ? " โต้วโต้วรินไวน์แดงด้วยท่าทางสุขุมแล้วมองไปที่ฮวาเจิง

ฮวาเจิงมองของเหลวสีแดงสดราวกับเลือดในแก้วแล้วก็อดกระแอมไอออกมาไม่ได้ ปฏิเสธด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอดขั้นสูงสุดว่า "ไม่ล่ะ ! ช่วงนี้คุณครูกำลังเสริมความงามลดน้ำหนักอยู่... หมอสั่งงดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิดจ้ะ"

เมื่อกี้ตอนแนะนำตัว ฮวาเจิงบอกสถานะของตัวเองว่าเป็นครูสอนศิลปะของโต้วโต้ว เวลานี้งัดเอาสถานะความเป็นครูออกมาใช้ ก็เพื่อเอามาโป้ปดมดเท็จนี่แหละ

"อื้ม! ในเมื่อคุณครูฮวาต้องเสริมสวยแถมยังต้องลดน้ำหนัก ดื่มไวน์แดงก็คงจะไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ" โต้วโต้วยักไหล่ ส่งแก้วก้านยาวที่บรรจุไวน์แดงไปให้ฟางซีหยวนที่กำลังนั่งดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ "คุณอาฟาง ดื่มสักแก้วไหมครับ ? พอดีเลย หม่ามี้กำลังออกไปรับคุณชายเหยียน เดี๋ยวพอกลับมา พวกคุณสองคนจะได้ทำความรู้จักกันไว้"

"คุณชายเหยียน ? " ฟางซีหยวนดวงตาไหววูบเล็กน้อย แอบชำเลืองมองโต้วโต้วอย่างแนบเนียน แล้วลองหยั่งเชิงถามดูว่า "คุณชายเหยียนสนิทกับแม่ของเธอมากเหรอ ? ขนาดจะมาเป็นแขกที่บ้าน แม่เธอยังต้องออกไปรับด้วยตัวเอง ? "

"อื้ม ก็ถือว่าสนิทอยู่นะครับ คุณชายเหยียนเป็นบอสใหญ่ที่ทำงานของหม่ามี้ผมน่ะ" โต้วโต้วอธิบายไปส่ง ๆ จากนั้นก็รินไวน์แดงเพิ่มอีกสองแก้ว

แก้วหนึ่งเก็บไว้ให้หม่ามี้สุดที่รัก

ส่วนอีกแก้วก็เอาไว้ให้เหยียนเหวยหาน

ส่วนพี่สาวฮวาเจิงที่ต้องเสริมสวยลดน้ำหนัก... ก็ดื่มน้ำผลไม้เป็นเพื่อนเขาไปแล้วกัน

ฮวาเจิงมองตาละห้อย

อ๊ากกก ! สาวน้อยแสนสวยอย่างพี่สาวฮวาก็อยากดื่มไวน์แดงเหมือนกันนะ !

เสียดาย... ลูกพี่ใหญ่โต้วโต้วน่ากลัวเกินไป เธอทำตัวเป็นเด็กดีหน่อยจะดีกว่า

เธอจิ้มชามเปล่าในมือเล่นเงียบ ๆ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็เปิดประตูพาเหยียนเหวยหานเข้ามาพอดี

ฮวาเจิงรีบหันขวับไปมอง แล้วก็โดนยัดเยียด 'อาหารหมา' เข้าปากจนเต็มคำโดยไม่ทันตั้งตัว

โต้วโต้ว: ...

ไม่ต้องมองก็รู้ว่าข้างหลังกำลังมีฉาก 'รักหวานแหวว' ที่เด็กไม่ควรดูเกิดขึ้นแน่ ๆ !

ค่อย ๆ หันกลับไปมองช้า ๆ ก็เห็น 'พญายมมีชีวิต' ในตำนาน กำลังก้มหน้าโอบกอดหม่ามี้สุดที่รักของเขาไว้ในอ้อมอก แล้วพูดจาคะขาอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ที่รัก วันนี้คุณดีต่อใจจังเลย จะเลี้ยงอะไรอร่อย ๆ ผม หื้ม ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนกลอกตามองบน รีบผลักผู้ชายที่ไม่รู้จักกาลเทศะคนนี้ออกไปทันที พูดเสียงเรียบว่า "อย่ามาตลก วันนี้มีแขก"

ฟางซีหยวนถือแก้วไวน์มองไป นัยน์ตาสีดำสนิทขรึมลงวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม

"หือ ? มีแขกอะไร สำคัญไปกว่าผมอีก ? " เหยียนเหวยหานเริ่มไม่พอใจทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย กวาดตามองไปที่ห้องรับแขก...

อื้ม ไอ้ตัว J ที่คาดไว้ก็อยู่จริง ๆ ด้วย

แต่ที่แปลกใจนิดหน่อยคือ ยังมีผู้หญิงหน้าตาไม่คุ้นอีกคน ? หือ ? ผู้หญิง ? !

คำคำนี้ผุดขึ้นมาในสมอง เหยียนเหวยหานหน้าเขียวทันที

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...

เกือบลืมโรคภูมิแพ้ของหมอนี่ไปซะสนิท

"พอได้แล้ว ๆ มีของกินยังจะมาเรื่องมากอีก มานี่ คุณมานั่งกับฉัน"

ไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอคว้ามือใหญ่ของเขาไว้ แล้วกดให้นั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ ตัวเอง...

ตำแหน่งนี้ เป็นที่นั่งที่อยู่ห่างจากฮวาเจิงที่สุดแล้ว

คุณชายเหยียนผู้เป็นโรคภูมิแพ้: ...

อื้ม อารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น

ก็ได้ ! เห็นแก่ที่แม่ผู้หญิงตัวเล็กนี่เป็นฝ่ายจูงมือเขาเองหรอกนะ

ไฟโทสะของคุณชายเหยียนก็มอดดับหายไปในพริบตา กลายเป็นดีอกดีใจหน้าบาน

แถมยังรู้สึกว่าไอ้ตัว J นั่น ไม่ได้น่ารำคาญลูกตาขนาดนั้นแล้ว

"แม่น้องโต้วโต้ว ท่านนี้คือ... คุณชายเหยียนในตำนานเหรอคะ ? " ฮวาเจิงถามขึ้นทันที ภายใต้ใบหน้าจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตา คือรอยยิ้มหยอกล้อที่ปิดไม่มิด

ฮ่าฮ่าฮ่า ! เมื่อไม่นานมานี้ เจ้าหนูโต้วโต้วยังยุยงให้ลูกพี่หยางชิงเฟิงของตัวเอง หาทางโจมตีทางยุทธศาสตร์ใส่เครือเหยียนซื่ออยู่เลย...

ตอนนี้กลับหน้ามือเป็นหลังมือซะงั้น จะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้ว

แบบนี้จะยังทำงานได้ไหมเนี่ย ?