บทที่ 11: ออกเดินทางอีกครา

กว่าหลินหยวนจะตื่นจากการหลับใหล เวลาล่วงเลยไปจนถึงเก้าโมงเช้าแล้ว

ผลิตภัณฑ์ไฮเทคมากมายกลายเป็นของไร้ค่าในยุควันสิ้นโลก แต่กาลเวลาหาเป็นเช่นนั้นไม่ หนึ่งวันยังคงยาวนานเท่าที่มันเคยเป็นมา

ทันทีที่ก้าวออกจากห้อง หลินหยวนก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแตะจมูก!

เขารู้ได้ทันทีว่าหลินชิงเสวี่ยเตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อเข้าไปในห้องน้ำ ก็พบว่าหญิงสาวได้เตรียมแปรงสีฟันอันใหม่และผ้าเช็ดตัวไว้ให้เขาแล้วเช่นกัน

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ หลินหยวนก็เดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร

หลินชิงเสวี่ยยกโจ๊กสองชามออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นเขานั่งรออยู่ก่อนแล้วจึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"อรุณสวัสดิ์ หลินหยวน!"

"อรุณสวัสดิ์!"

ชายหนุ่มส่งยิ้มตอบกลับ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดลงบนโต๊ะอาหาร

บนโต๊ะมีอาหารเช้าธรรมดาๆ อย่างปาท่องโก๋ แฮม และไข่ดาววางอยู่

ทว่าแม้มันจะเป็นเพียงมื้อเช้าแสนธรรมดา แต่เมื่อผ่านฝีมือของหลินชิงเสวี่ย แค่ได้กลิ่นก็ทำเอาความอยากอาหารพุ่งปรี๊ดแล้ว!

หลินหยวนอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งชื่นชม "ชิงเสวี่ยคนสวยของเรานี่เก่งจริงๆ นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว ฝีมือทำอาหารยังอร่อยสุดๆ ไปเลย!"

หลินชิงเสวี่ยยิ้มบางๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งเช่นกัน

ชายหนุ่มมองดูการแต่งตัวของเธอในวันนี้ แล้วดวงตาก็ต้องทอประกายวาบขึ้นมาอีกครั้ง

วันนี้หลินชิงเสวี่ยสวมเสื้อแขนสั้นสีชมพูเข้าคู่กับกางเกงกีฬาขาสั้นสีขาว

เธอแผ่กลิ่นอายความบริสุทธิ์สดใสราวกับเด็กสาวข้างบ้าน ยิ่งประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราด้วยแล้ว ช่างงดงามจนแทบหยุดหายใจ!

"กินก่อนเถอะ เลิกจ้องได้แล้ว!" หญิงสาวค้อนขวับอย่างไม่จริงจังนัก

"อะแฮ่ม... อืม กินกันเถอะ!"

หลินหยวนกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะรีบลงมือจัดการของอร่อยตรงหน้าอย่างรวดเร็ว!

...

หลังมื้อเช้า ทั้งสองก็เริ่มเก็บเสบียงอาหาร เสื้อผ้า และข้าวของเครื่องใช้อื่นๆ เมื่อจัดแจงเสร็จสรรพ พวกเขาก็สะพายกระเป๋าน้อยใหญ่ขึ้นหลัง

"ไปกันเถอะ ได้เวลาออกเดินทางแล้ว!" หลินหยวนเอ่ย

"ตกลงค่ะ!"

ทั้งคู่โดยสารลิฟต์ลงมาชั้นล่างและเดินมาถึงโถงทางเข้า

จากนั้น พวกเขาก็ค่อยๆ แง้มประตูชั้นล่างสุดเปิดออกอย่างระแวดระวัง และเดินกลับไปที่รถตามเส้นทางเดิมที่ใช้ลอบเข้ามา

เสียงปลดล็อกรถดึงดูดความสนใจของพวกซอมบี้อีกครั้ง!

แต่โชคดีที่จุดจอดรถค่อนข้างไกล กว่าพวกซอมบี้จะแห่กันมาถึง พวกเขาก็ขับรถออกไปไกลแล้ว

หลินหยวนขับรถมุ่งหน้าไปตามเส้นทางทิศตะวันตกโดยอาศัยเข็มทิศคอยนำทาง

เขาคอยตรวจสอบทิศตะวันตกเป็นระยะ ประกอบกับป้ายบอกทางริมถนนที่ปรากฏให้เห็นบ้างประปรายเมื่อเทียบกับแผนที่ ทำให้พวกเขายังคงอยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง

ทว่าช่วงเวลาอันราบรื่นมักอยู่ได้ไม่นานนัก

หลังจากขับมาได้ราวร้อยสองร้อยกิโลเมตร หลินหยวนก็เพิ่งตระหนักได้ว่าน้ำมันในถังจวนจะหมดแล้ว!

โชคดีที่เมื่อขับต่อไปอีกหน่อย พวกเขาก็พบปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง

ชายหนุ่มไม่ได้บุ่มบ่ามขับรถเข้าไปในทันที แต่เลือกที่จะจอดแอบไว้ไม่ไกลจากปั๊ม

จากนั้น เขากับหลินชิงเสวี่ยก็ลงจากรถและค่อยๆ เดินเท้าเข้าไป

เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น พวกเขาก็สังเกตเห็นซอมบี้เจ็ดแปดตัวกำลังเดินเตร็ดเตร่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น!

"อืม มีไม่เยอะเท่าไหร่ เราน่าจะจัดการได้!"

ทั้งสองกระชับอาวุธในมือแน่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ฝูงซอมบี้!

หลินชิงเสวี่ยเองก็ถือท่อนเหล็กที่เจอในบ้านมาด้วย

เพราะพวกมีดอีโต้หรืออะไรทำนองนั้นมันสั้นเกินไปและใช้งานได้ไม่ถนัดเอาเสียเลย

"แฮ่ดดด!"

เมื่อเห็นมนุษย์เข้าใกล้ ซอมบี้ทั้งเจ็ดแปดตัวก็พากันคำรามและตีวงล้อมเข้ามา

หลินหยวนรอจนกระทั่งพวกมันเข้ามาใกล้ ก่อนจะฟาดท่อนเหล็กในมือลงไปทันที!

กร็อบ!

ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดถูกฟาดจนกระเด็นลอยละลิ่ว!

จากนั้นหลินหยวนก็ตวัดท่อนเหล็กกลับมาอีกครั้ง!

"กรว้บ!"

อีกตัวหนึ่งก็ถูกหวดจนกระเด็นถอยหลังไปเช่นกัน

หลินชิงเสวี่ยที่กำท่อนเหล็กอยู่เคียงข้าง ทอดสายตามองดูความห้าวหาญของเขา

แววตาของหญิงสาวเปล่งประกายแน่วแน่ เธอเหวี่ยงท่อนเหล็กและฟาดเข้าใส่ซอมบี้ตัวหนึ่ง!

"พลั่ก!"

ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องลงมือต่อสู้กับซอมบี้

ท่อนเหล็กจึงพลาดเป้า ไม่โดนหัว แต่กลับฟาดเข้าที่หัวไหล่ของมันเต็มๆ!

พลังต้นกำเนิดที่อัดแน่นอยู่ในท่อนเหล็กพุ่งทะลวงเข้าไป เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ก่อนที่แขนข้างหนึ่งของซอมบี้ตัวนั้นจะห้อยต่องแต่ง

พลังต้นกำเนิดของหลินชิงเสวี่ยเพิ่งจะก่อตัวเป็นเส้นบางๆ ราวกับเส้นผมเพียงสองเส้นเท่านั้น อานุภาพของมันจึงยังไม่รุนแรงเท่าใดนัก

มันทำได้เพียงบดขยี้กระดูกข้อต่อระหว่างหัวไหล่กับแขนของซอมบี้เท่านั้น

"โฮก!"

ซอมบี้เซถลา มันแผดเสียงคำรามลั่น ก่อนจะเหวี่ยงแขนอีกข้างที่เหลือตะปบเข้าหาหลินชิงเสวี่ยอีกครั้ง!

หลินหยวนก้าวเบี่ยงตัวเข้ามาขวางหน้าหญิงสาวไว้ และหวดซอมบี้ตัวนั้นจนกระเด็นออกไป

"ระวังหน่อย เล็งไปที่หัว ทุบกะโหลกมันให้แหลก ถ้าครั้งเดียวยังไม่ตาย ก็ทุบซ้ำอีกสักสองสามที!" หลินหยวนร้องเตือน

"โอเค เข้าใจแล้ว!" หลินชิงเสวี่ยรีบขานรับ

ชายหนุ่มสกัดกั้นซอมบี้ตัวอื่นๆ ไว้ โดยจงใจปล่อยหลุดไปให้หลินชิงเสวี่ยจัดการหนึ่งตัว

ในเมื่อเขามอบพลังให้เธอแล้ว เขาก็ไม่สามารถคอยปกป้องคุ้มครองเธอได้ตลอดเวลา

หลินชิงเสวี่ยต้องรู้จักเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น ถึงจะกลายเป็นผู้ช่วยของเขาได้ในอนาคต!

หญิงสาวจ้องมองซอมบี้อีกตัวที่กำลังพุ่งทะยานเข้าหา

ร่างบางพลิ้วหลบการโจมตีของมันอย่างรวดเร็ว

ก่อนจะเงื้อท่อนเหล็กขึ้นสูงและฟาดเข้าที่ท้ายทอยของซอมบี้อย่างสุดแรง!

โผล๊ะ!

เสียงกะโหลกด้านหลังแตกละเอียดดังลั่น ซอมบี้ตัวนั้นล้มตึงลงไปกองกับพื้นทันที

"ใช้ได้ ท้ายทอยของคนเรามักจะเปราะบางกว่าหน้าผากเสมอ จุดที่เล็งถือว่ายอดเยี่ยมมาก เป็นการโจมตีปลิดชีพในทีเดียว!"

หลินหยวนใช้ท่อนเหล็กไล่จัดการซอมบี้ที่เหลือทีละตัว พลางหันมายิ้มให้เธอ

ภายในใจของหลินชิงเสวี่ยเองก็กำลังปั่นป่วนอย่างหนัก แต่เพียงไม่นานเธอก็สามารถเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมาได้...