บทที่ 7: แสงแห่งการปลุกพลัง

หลังจากหลินหยวนจากไป หลินชิงเสวี่ยได้แต่จ้องมองบานประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาว่างเปล่า

เธอไม่รู้เลยว่าเขาจะกลับมาหรือไม่

แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากขอตามเขาไปด้วย

ต่อให้หลินหยวนจะทิ้งเธอไว้แล้วจากไปในตอนนี้ เธอก็ไม่คิดจะโทษเขา

ทว่าตอนนี้เธอเป็นตัวถ่วงจริงๆ หากไม่มีเธอ หลินหยวนย่อมสามารถไปไหนมาไหนคนเดียวได้อย่างอิสระ

กระนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคว้งคว้าง และหวาดหวั่นอยู่ลึกๆ ที่จะต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงลำพังหลังจากนี้

แต่แล้วเธอก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง...

เธอไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ต่อให้ความตายอยู่ตรงหน้า เธอก็จะเผชิญหน้ากับมันอย่างเข้มแข็ง!

...

หลินหยวนขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นบนสุด และผลักบานประตูเหล็กที่เชื่อมทะลุไปยังชั้นดาดฟ้าออก

ทันทีที่ประตูเปิดออก ลานดาดฟ้าอันกว้างขวางก็ปรากฏแก่สายตา

ทว่าเขาไม่ได้สนใจทัศนียภาพบนนี้เลยแม้แต่น้อย ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งตรงไปยังลำแสงที่สว่างวาบอยู่ทางฝั่งขวาของดาดฟ้า!

เป็นอย่างที่คิด มีสะเก็ดดาวตกลงมาที่นี่จริงๆ

เพียงแต่ความสว่างของแสงนั้นไม่ได้เจิดจ้าเท่ากับคริสตัลที่หลินหยวนเคยได้มา

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ นอกจากคริสตัลชิ้นแรกที่เขาครอบครองแล้ว คริสตัลชิ้นอื่นๆ ล้วนเป็นเพียงคริสตัลธรรมดาที่ไม่มีพลังต้นกำเนิดบรรจุอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น แสงดาวพวกนี้อาจไม่ใช่แค่คริสตัลธรรมดา แต่มันน่าจะมีสมบัติล้ำค่าอย่างอื่นที่ช่วยให้ผู้คนเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกได้ด้วย!

หลินหยวนก้าวไปข้างหน้าและคว้าแสงดาวนั้นไว้ในมือ เมื่อแสงสว่างจางลง คริสตัลเม็ดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

หืม... คริสตัลปลุกพลังอีกเม็ดงั้นสิ

แต่ก็ดีเหมือนกัน แม้คริสตัลเม็ดนี้จะไม่มีประโยชน์กับเขา แต่มันสามารถใช้ปลุกพลังให้หลินชิงเสวี่ยได้

ไม่อย่างนั้นการเดินทางร่วมกับเธอในภายภาคหน้าคงจะลำบากน่าดู ตอนนี้มีคริสตัลเม็ดนี้แล้ว ถือว่ามาช่วยอุดช่องโหว่ได้พอดี

เขาหันหลังเดินลงจากดาดฟ้า ลงลิฟต์กลับมาที่หน้าประตูห้องของหลินชิงเสวี่ย

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเคาะประตู

"ใครคะ? หลินหยวนหรือเปล่า?" เสียงร้องถามของหลินชิงเสวี่ยดังมาจากข้างใน

"ผมเอง เปิดประตูเถอะ!"

หลินชิงเสวี่ยรีบเปิดประตูทันที

เมื่อเห็นใบหน้าของหลินหยวน เธอก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมา

เยี่ยมไปเลย เขาไม่ได้ทิ้งเธอไว้จริงๆ!

"คุณไปไหนมาคะ?"

หลินหยวนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับตอบว่า

"ผมขึ้นไปบนดาดฟ้ามาน่ะ สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างบนนั้นก็เลยขึ้นไปดู!"

พูดจบเขาก็ล้วงหยิบคริสตัลออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลินชิงเสวี่ย

"เจ้านี่แหละ ถ้าคุณกินมันเข้าไป คุณก็จะเริ่มมีพลังและกลายเป็นแบบผม!"

หลินชิงเสวี่ยมองคริสตัลปลุกพลังที่เปล่งแสงเรืองรองดั่งความฝัน ก่อนจะอดถามไม่ได้ "ให้ฉันเหรอคะ? คุณไม่ต้องใช้มันหรอกเหรอ? ของชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไปนะ!"

หลินหยวนส่ายหน้า

"ผมใช้มันไม่ได้แล้ว คุณรับไปเถอะ ถ้าคุณกินมันแล้วมีพลังขึ้นมา คุณจะได้ไม่เป็นตัวถ่วงของผมไง!"

หญิงสาวรับคริสตัลมาจากมือของหลินหยวนพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาเหม่อลอย

แม้ชายหนุ่มจะพูดจาห้วนๆ และฟังดูเผด็จการ แต่เธอกลับสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลซาบซ่านเข้ามาในหัวใจ

เธอตอบรับเบาๆ เก็บซ่อนความซาบซึ้งไว้เบื้องลึกสุดของหัวใจ และปฏิญาณอย่างเงียบๆ ว่าจะคอยช่วยเหลือเขาให้ดีที่สุด

หลินชิงเสวี่ยกลืนคริสตัลในมือลงไป

ร่างกายของเธอเริ่มเปล่งแสงจางๆ ออกมา เมื่อผสานเข้ากับใบหน้างดงามไร้ที่ติและสัดส่วนเย้ายวนใจ เธอก็ดูงดงามราวกับเทพธิดาจำแลง!

หลินหยวนจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า ภาพความทรงจำเมื่อครั้งแรกที่พบเธอเมื่อหลายปีก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวลางๆ

เขาจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองไปล่วงเกินพวกผู้มีอิทธิพลในโลกมืดเข้า จึงถูกคนกลุ่มหนึ่งดักทำร้ายในตรอกเล็กๆ และเกือบจะถูกฟันตายอยู่แล้ว

ทว่าเขาไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นหญิงสาวตรงหน้านี้เองที่โทรเรียกตำรวจมาช่วยชีวิตเขาไว้

นับตั้งแต่นั้นมา หลินหยวนก็จดจำใบหน้าอันงดงามนี้ได้ฝังใจ!

เพียงแต่ว่าหลังจากออกจากสถานีตำรวจ เขาก็ไม่เคยพบเธออีกเลย

เดิมทีเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเธออีก แต่ใครจะไปนึกว่าวันนี้จะได้กลับมาพบกันในสถานการณ์ที่บังเอิญขนาดนี้

"การได้พบคุณอีกครั้งพิสูจน์ให้เห็นว่าเรามีวาสนาต่อกัน ครั้งนี้ผมจะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือไปอีกเด็ดขาด!"

หลินหยวนพึมพำกับตัวเองเบาๆ

โชคชะตาเพียงแค่มอบโอกาสให้ แต่ถ้าไม่รู้จักคว้าเอาไว้ ต่อให้คนสองคนจะมีวาสนาต่อกันแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่อาจครองคู่กันได้อยู่ดี

ทว่าโอกาสของเขาในตอนนี้ช่างเหมาะเจาะเหลือเกิน ไม่เพียงแต่พวกเขาจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง แต่ยังอยู่ในสถานการณ์พิเศษที่ต่างฝ่ายต่างต้องพึ่งพาอาศัยกันและกัน

ดังคำกล่าวที่ว่า 'ศาลาใกล้น้ำย่อมได้ชมจันทร์ก่อน' หลินหยวนเชื่อมั่นว่าหญิงสาวที่สวยสะกดสายตาคนนี้จะต้องตกเป็นของเขาในอนาคตอย่างแน่นอน!

แสงสว่างที่อาบไล้ร่างของหลินชิงเสวี่ยคงอยู่ประมาณสองสามนาทีก่อนจะจางหายไป

ครู่ต่อมา เธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และมองไปทางหลินหยวนด้วยความตื่นเต้น!

"ฉันรู้สึกถึงพลังที่เปี่ยมล้น แข็งแกร่งกว่าตัวฉันในอดีตมากเลยค่ะ"

หลินหยวนพยักหน้าและเอ่ยว่า

"ลองสัมผัสดูสิว่า พลังต้นกำเนิดในร่างกายของคุณเข้มข้นแค่ไหน!"

หลังจากกลืนคริสตัลเข้าไป หลินชิงเสวี่ยก็ได้รับข้อมูลบางอย่างมาเช่นกัน เธอจึงรู้โดยสัญชาตญาณว่าพลังต้นกำเนิดคืออะไร

หลินชิงเสวี่ยลองเพ่งสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายอย่างระมัดระวัง สักพักเธอก็ตอบกลับมา

"ฉันรู้สึกว่าพลังต้นกำเนิดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายมันมีขนาดพอๆ กับเส้นผมเส้นหนึ่งค่ะ"

หลินหยวนลองนำมาเปรียบเทียบกับพลังต้นกำเนิดของตัวเอง

หากให้เขาลองคำนวณพลังต้นกำเนิดของตัวเองดูอย่างละเอียด มันน่าจะมีขนาดเทียบเท่ากับเส้นผมถึงร้อยเส้น!

พระเจ้าช่วย นึ่หมายความว่าพัฒนาการตอนปลุกพลังของเขาเหนือกว่าคนอื่นถึงร้อยเท่าตั้งแต่เริ่มต้นเลยงั้นเหรอ?

"สุดยอดไปเลย!"

หลินหยวนร่ำร้องด้วยความปีติอยู่ในใจ!

"หลินหยวนคะ ต่อจากนี้ไปฉันสามารถช่วยคุณได้แล้ว ฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงของคุณอีกต่อไป ขอบคุณมากนะคะ!" หลินชิงเสวี่ยเอ่ยด้วยความตื่นเต้นพลางขยับตัวเข้ามาใกล้เขา

เมื่อได้มองใบหน้างดงามของหลินชิงเสวี่ยในระยะประชิดขนาดนี้ หลินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงซ่าน...