ตอนที่ 16 ท่านมหาอุปราชหลงกลเล่าปี่เข้าให้แล้ว
ตอนที่ 16 ท่านมหาอุปราชหลงกลเล่าปี่เข้าให้แล้ว
ตอนที่ 16 ท่านมหาอุปราชหลงกลเล่าปี่เข้าให้แล้ว
การประชุมในกระโจมบัญชาการดำเนินคไปรึ่งค่อนวัน แต่ก็ยังหาข้อสรุปอะไรไม่ได้
เป็นเพราะสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงของโจโฉ ทำให้กาเซี่ยงตัดสินใจรูดซิปปากเงียบไปตลอดการประชุม
จนกระทั่งการประชุมจบลง กาเซี่ยงก็รีบจ้ำอ้าวออกจากกระโจมบัญชาการทันที
แล้วตรงดิ่งกลับมาที่กระโจมของตัวเอง
ภายในกระโจมของกาเซี่ยง จูกัดซั่นกำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างสบายใจ
ก็แหม การประชุมมันยืดเยื้อซะขนาดนั้น จูกัดซั่นที่ว่างจัดจนไม่มีอะไรทำ ก็เลยเผลอหลับไปซะงั้น
เมื่อเห็นจูกัดซั่นกำลังหลับสนิท กาเซี่ยงก็รู้สึกสับสนในใจ
เขามาอยู่ใต้สังกัดโจโฉตั้งนาน เล่าปี่ก็ไม่ใช่คนโง่ จะคิดว่าแค่จดหมายฉบับเดียว จะทำให้โจโฉสั่งประหารเขางั้นหรือ?
ถ้าคิดแบบนี้ ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่า เป้าหมายที่แท้จริงในจดหมายของเล่าปี่ คือคนอื่นต่างหาก
กาเซี่ยงไม่ต้องคิดให้ปวดหัว ก็รู้ว่าเล่าปี่เขียนจดหมายฉบับนี้มาเพื่อใคร
แม้จูกัดซั่นจะโดนเล่าปี่ไล่ออกมา
แต่เขาก็สร้างผลงานชิ้นโบแดงให้เล่าปี่ไว้ตั้งมากมาย
ถึงแม้แผนการของเขาจะโหดเหี้ยมเกินไป จนทำให้เล่าปี่กลัวว่าจะไปขัดใจพวกตระกูลใหญ่ในเกงจิ๋ว เลยต้องไล่เขาออกมา
แต่เล่าปี่ก็ยอมรับในฝีมือและความสามารถของจูกัดซั่นอย่างเต็มเปี่ยม
แล้วเล่าปี่จะยอมให้จูกัดซั่นมาอยู่กับกองทัพโจโฉงั้นหรือ?
ด้วยเหตุนี้ เล่าปี่ถึงได้ส่งจดหมายฉบับนี้มาไงล่ะ!
เรียกได้ว่า มีดาบแหลมคมจ่อคอหอยจูกัดซั่นมาพักใหญ่แล้ว
แต่ดูเจ้าตัวสิ...
กาเซี่ยงมองดูจูกัดซั่นที่กำลังนอนหลับสบายใจเฉิบ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม
"เจ้ารู้ตัวไหมเนี่ย... ว่าถ้าท่านมหาอุปราชเกิดระแวงขึ้นมาเมื่อไหร่ หัวเจ้าได้หลุดจากบ่าแน่!"
แม้ว่าตอนนี้ในค่ายโจโฉ จะยังไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่ของจูกัดซั่น
แต่กาเซี่ยงรู้ดีว่า ถ้าโจโฉเกิดสงสัยขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางซ่อนจูกัดซั่นไว้ได้หรอก
จูกัดซั่นเป็นคนแปลกหน้า แต่กลับมาอยู่ในค่ายโจโฉได้ตั้งหลายวัน
ช่วงนี้ก็มีคนเห็นเขาตั้งหลายคน
ถ้าโจโฉสั่งให้สืบดูนิดเดียว ก็คงจับตัวเขามาได้ไม่ยาก...
"หรือว่า... จะเสนอชื่อเขาให้ท่านมหาอุปราชดี..."
กาเซี่ยงคิดว่า โจโฉเป็นคนรักคนเก่ง
และให้ความสำคัญกับคนมีความสามารถมาก
ยิ่งในสถานการณ์ตอนนี้ โจโฉน่าจะกำลังต้องการกุนซือระดับเทพมาร่วมทีมสุดๆ
กาเซี่ยงไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยง ทำอะไรก็ต้องนึกถึงความปลอดภัยของตัวเองไว้ก่อน
เขารู้ดีว่า สภาพจิตใจของตัวเองในตอนนี้ คงยากที่จะช่วยโจโฉเอาชนะจูกัดเหลียงได้
ในเมื่อเป็นแบบนี้ สู้เสนอชื่อจูกัดซั่นให้ท่านมหาอุปราชไปเลยดีกว่า
ข้อแรก เขาจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวลว่าท่านมหาอุปราชจะโกรธ ที่เขาเอาแต่ห่วงความปลอดภัยของตัวเอง
ข้อสอง จะได้เป็นการช่วยชีวิตจูกัดซั่นด้วย
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว แบบนี้มันไม่ดีกว่าหรือไง?
เมื่อคิดได้ดังนั้น กาเซี่ยงก็ปลุกจูกัดซั่นให้ตื่น
จูกัดซั่นงัวเงียตื่นขึ้นมา บิดขี้เกียจสุดเหยียด "เหวินเหอ? กลับมาแล้วเหรอ? ประชุมนานจัง... ข้าหลับไปตื่นนึงเลยเนี่ย"
กาเซี่ยงยิ้มเจื่อนๆ "เจ้านี่ช่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเอาซะเลย... รู้ตัวไหม ว่าเมื่อกี้ดาบกำลังจ่อคอหอยเจ้าอยู่?"
"ดาบจ่อคอหอย?" จูกัดซั่นขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืน หยิบกระติกน้ำมารินน้ำใส่ชาม "เหวินเหอพูดเรื่องอะไรเนี่ย ข้าไม่เห็นเข้าใจเลย?"
กาเซี่ยงถอนหายใจ "ในการประชุมเมื่อกี้ ท่านมหาอุปราชเอาจดหมายฉบับนึงออกมาให้ดู... เป็นจดหมายที่ส่งมาจากซินเอี๋ย..."
คำพูดของกาเซี่ยง ทำให้จูกัดซั่นที่กำลังจะดื่มน้ำชะงักไปทันที
แต่แล้ว เขากลับหัวเราะออกมาอย่างหมดหนทาง "จดหมายของเล่าปี่งั้นหรือ..."
อันที่จริง จูกัดซั่นเดาออกตั้งแต่แรกแล้วว่าจดหมายมาจากใคร
ไม่ต้องคิดให้ลึกซึ้ง
เขาก็รู้ว่าเล่าปี่เขียนจดหมายถึงโจโฉในตอนนี้ เพื่อจุดประสงค์อะไร
ประกอบกับคำพูดของกาเซี่ยงเมื่อครู่...
มันยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเขาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เขากระดกน้ำในชามรวดเดียวหมด แล้วถอนใจยาว "อุตส่าห์เป็นนายบ่าวกันมา... ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วยนะ..."
เมื่อนึกถึงตอนที่เขาทุ่มเททำงานให้อย่างสุดกำลัง
นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งทะลุมิติมายุคนี้ใหม่ๆ ด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม
นึกถึงตอนที่เขายังมีไฟแรงกล้า อยากจะช่วยเล่าปี่กอบกู้ราชวงศ์ฮั่น...
จูกัดซั่นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ต่อให้แผนการจะโหดเหี้ยมแค่ไหน ก็ยังสู้ความโหดร้ายในใจคนไม่ได้เลย...
เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าหมองของจูกัดซั่น กาเซี่ยงก็ลอบถอนหายใจ แล้วพูดว่า "เกรงว่า... ด้วยสติปัญญาของท่านมหาอุปราช คงจะเดาได้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่นี่"
"เล่าปี่กับจูกัดเหลียงไม่ยอมปล่อยเจ้าไว้แน่ จดหมายฉบับนี้... มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"
"พวกเขาจะหาทุกวิถีทาง เพื่อส่งเจ้าไปลงนรก..."
"ตอนนี้ สิ่งที่เจ้าต้องทำ คือตัดสินใจ"
"ข้าสามารถเสนอชื่อเจ้าให้ท่านมหาอุปราชได้นะ"
พูดถึงตรงนี้ กาเซี่ยงก็พูดติดตลกกับจูกัดซั่นว่า
"เอาเป็นว่า ต่อไปถ้าเจ้ามีแผนพิษแผนชั่วอะไร ก็ไปเสนอท่านมหาอุปราชโดยตรงเลยนะ จะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนข้าอีก"
เมื่อได้ยินคำพูดติดตลกของกาเซี่ยง จูกัดซั่นก็ยิ้มออกมา "จะทำอย่างนั้นได้ยังไง? ถ้าทำแบบนั้น ข้าก็แย่งซีนกุนซือจอมพิษอย่างกาเหวินเหอหมดสิ?"
"แย่งก็แย่งไปเถอะ!" กาเซี่ยงยิ้มส่ายหน้า "เจ้ารีบตัดสินใจดีกว่า"
"ข้าสังหรณ์ใจว่า ถ้าชักช้า เจ้าอาจจะโดนแผนยืมดาบฆ่าคนของเล่าปี่หรือจูกัดเหลียงเล่นงานเอาก็ได้นะ"
"ยืมดาบฆ่าคน..." จูกัดซั่นขมวดคิ้ว "กองทัพห้าแสนของท่านมหาอุปราชกำลังจะบุกประชิดกำแพงเมืองอยู่รอมร่อ พวกเขาจะเอาตัวรอดได้ยังไง ยังมีหน้ามาคิดร้ายกับข้าอีกหรือ?"
"แถมสองกองทัพกำลังจะทำศึกกัน พวกเขาจะไปยืมดาบใครมาฆ่าข้าล่ะ?"
เมื่อเห็นว่าจูกัดซั่นยังทำตัวสบายๆ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว
กาเซี่ยงก็ทำหน้าเซ็งๆ พูดด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า
"ยืมดาบใครน่ะเหรอ?"
"ก็ยืมดาบซุนฮก ยืมดาบโจโฉ ยืมดาบความศรัทธาของประชาชน แล้วก็ยืมดาบขุนนางทั้งกองทัพนี่ไง!"
"ถึงข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้ เล่าปี่ถึงได้เกลียดเจ้าเข้าไส้ขนาดนั้น"
"แต่ข้ารู้ว่า นอกจากความเกลียดชังแล้ว เล่าปี่ยังกลัวเจ้ามากๆ ด้วย"
"ด้วยเหตุนี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้เจ้าไปอยู่กับกองทัพอื่นแน่ๆ"
"เขาสามารถกุเรื่องใส่ร้ายเจ้า หรือทำลายชื่อเสียงเจ้าได้สารพัดวิธี"
"เขาเป็นถึงพระเจ้าอา เป็นเจ้านคร ต่อให้ตอนนี้จะตกต่ำแค่ไหน ก็ยังมีภาษีดีกว่าเจ้าที่ตัวคนเดียวนะ"
"เจ้า... จะหนีพ้นหรือเปล่าล่ะ..."
คำพูดของกาเซี่ยง กระแทกใจจูกัดซั่นเข้าอย่างจัง
ความไม่พอใจที่สะสมไว้ทั้งหมด ระเบิดออกมาในพริบตา
จูกัดซั่นผุดลุกขึ้นยืน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บแค้น
"หรือว่าข้าทำอะไรผิด?"
"ข้าช่วยเล่าปี่ออกรบ มันผิดตรงไหน?"
"ข้าช่วยเขาหาเสบียง มันผิดตรงไหน?"
พูดมาถึงตรงนี้ จูกัดซั่นก็ยิ้มเยาะตัวเอง
"ก็แค่... ฆ่าพวกตระกูลใหญ่ในเกงจิ๋วไปไม่กี่คน..."
"ถึงกับทำให้เขากลัวจนหัวหดขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ถึงกับต้องไล่ข้าออกมาเลยเหรอ..."
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ แววตาของจูกัดซั่นก็เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว
"แต่ยังไง... เราก็เคยเป็นนายบ่าวกันมาก่อน..."
"ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย?"
กาเซี่ยงมองจูกัดซั่นด้วยความสงสารจับใจ
เด็กหนุ่มที่มีความมุ่งมั่น แต่กลับต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ มันช่างน่าเห็นใจจริงๆ
กาเซี่ยงตบไหล่จูกัดซั่นเบาๆ "เจ้ายังเด็กเกินไป..."
"ทำไมเล่าปี่ถึงจะไม่กลัวล่ะ..."
"มีแค่เมืองซินเอี๋ยเมืองเดียว เขาจะเอาอะไรไปสู้กับท่านมหาอุปราช?"
"เขาก็ต้องพึ่งพาเกงจิ๋วไง"
"และถ้าอยากได้รับการสนับสนุนจากเกงจิ๋ว เขาก็ต้องได้พวกตระกูลใหญ่ในเกงจิ๋วสนับสนุนด้วย..."
ฟังคำอธิบายของกาเซี่ยง จูกัดซั่นก็แอบเบ้ปากในใจ
ตระกูลใหญ่ในเกงจิ๋วสนับสนุนงั้นเหรอ?
ตระกูลที่มีอำนาจที่สุดในเกงจิ๋วตอนนี้ ก็คือตระกูลซัว
ซัวมอจะยอมรับเล่าปี่งั้นเหรอ?
ไม่มีทางหรอก
สิ่งที่ตระกูลซัวคิด ก็คือทำยังไงให้เล่าจ๋องได้ขึ้นสืบทอดตำแหน่งผู้ว่าการเกงจิ๋วทั้งเก้าเมือง หลังจากที่เล่าเปียวตายต่างหาก
ส่วนซัวมอน่ะ ก็คิดแต่จะเอาเกงจิ๋วอันกว้างใหญ่ไปขาย แลกกับความสุขสบายของตัวเองเท่านั้นแหละ!
แต่ทว่า…
จูกัดซั่นไม่สามารถพูดเรื่องพวกนี้ออกมาได้
ตอนที่อยู่กับเล่าปี่ เขาก็พูดไม่ได้ ตอนนี้อยู่กับกาเซี่ยง เขาก็ยิ่งพูดไม่ได้เข้าไปใหญ่...
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ที่กระโจมบัญชาการของโจโฉ
การประชุมเสร็จสิ้นลงแล้ว
โจโฉสั่งให้ทุกคนออกไป แต่กลับรั้งซุนฮิวกับเคาทูเอาไว้
เมื่อคนอื่นๆ ออกไปหมดแล้ว
ในกระโจมเหลือกันอยู่แค่สามคน
โจโฉก็เอ่ยกับซุนฮิวว่า "กงต๋า..."
"สมมติว่ามีคนๆ นึง..."
"เขาวางแผนได้โหดเหี้ยมมาก จนถูกเจ้านายไล่ออก แผนของเขาน่ะ เลวร้ายจนฟ้าดินลงโทษ คนทั้งโลกสาปแช่ง"
"แต่ทว่า... แผนของเขากลับได้ผลดีทุกครั้ง ทำสำเร็จทุกครั้ง"
"คนแบบนี้... ควรจะฆ่าทิ้ง หรือว่า..."
เมื่อได้ยินคำพูดของโจโฉ ซุนฮิวก็เหงื่อแตกพลั่ก
ตอนที่ประชุมกันเมื่อกี้ เขาก็เห็นว่าโจโฉเอาแต่มองกาเซี่ยงอยู่บ่อยๆ
แถมตอนที่อ่านจดหมายของเล่าปี่ โจโฉก็ไม่ได้อ่านประโยคสุดท้ายให้ฟังด้วย
ดังนั้น ในความเห็นของซุนฮิว
โจโฉน่าจะหลงกลแผนยุแยงของเล่าปี่ และเตรียมจะลงมือกับกาเซี่ยงแน่ๆ...
เขารีบคุกเข่าลงกับพื้น "ท่านมหาอุปราช ท่านคือผู้มีวิสัยทัศน์กว้างไกลนะขอรับ!"
"ข้าน้อยยังจำได้ดี ที่ท่านอาซุนฮกมักจะบอกข้าน้อยเสมอ ว่าตอนที่ได้พบกับท่านมหาอุปราชครั้งแรก ก็เหมือนเจอแสงสว่างในความมืดมิด"
"ท่านมหาอุปราช... คือความหวังสุดท้ายของราชวงศ์ฮั่นที่กำลังจะล่มสลาย"
"คนที่จะกอบกู้แผ่นดินที่แตกแยกนี้ได้ ไม่ใช่เล่าเปียว หรือคนอื่นๆ และยิ่งไม่ใช่เล่าปี่! แต่เป็นท่านมหาอุปราชต่างหาก!"
"ท่านมหาอุปราชอย่าไปหลงกลเล่าปี่! จนต้องมาฆ่าขุนนางผู้ภักดีของตัวเองเลยนะขอรับ!"
"หึๆๆ" โจโฉหัวเราะเบาๆ แล้วโบกมือให้ซุนฮิว "กงต๋าพูดอะไรเนี่ย"
"ข้าก็แค่ชวนคุยเล่นๆ ไม่ได้หมายถึงใครเป็นพิเศษหรอก ข้าแค่อยากรู้ว่า... เจ้ามีความคิดเห็นยังไง?"