บทที่ 608 - ขนของเกลี้ยงโรงงานอาวุธ! เอาเทคโนโลยีสุดล้ำแลกเครื่องจักรแม่พิมพ์อุตสาหกรรม!

บทที่ 608 - ขนของเกลี้ยงโรงงานอาวุธ! เอาเทคโนโลยีสุดล้ำแลกเครื่องจักรแม่พิมพ์อุตสาหกรรม!

ภายในโรงงาน หลินโม่ล้วงเอากระดาษ A4 ที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

จ้าวเจิ้นกั๋วรับกระดาษมาด้วยความสงสัย เพิ่งจะกวาดสายตามองบรรทัดแรก หนังตาก็เริ่มกระตุกยิกๆ

"ศูนย์ประมวลผลห้าแกน, เครื่องเจียร CNC ความแม่นยำสูง, เตาหลอมสุญญากาศพลาสมา, สายการผลิตกระสุนอัตโนมัติเต็มรูปแบบ..."

ยิ่งจ้าวเจิ้นกั๋วอ่านเสียงก็ยิ่งเบาลง สุดท้ายก็ตบกระดาษลงบนฝ่ามือตัวเอง แล้วถลึงตาใส่หลินโม่

"ไอ้หนู นายบ้าไปแล้วเหรอ? ของในลิสต์นี้มีตั้งครึ่งนึงที่อยู่ในรายชื่อห้ามส่งออก ที่เหลือก็เป็นของรักของหวงของบริษัทอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งนั้น! นายจะเอาของพวกนี้ไปทำอะไร? กะจะเปิดโรงงานผลิตอาวุธเองหรือไง?"

หลินโม่หาลังไม้สะอาดๆ นั่งลง สีหน้ายังคงราบเรียบเป็นปกติ

"ในเมื่อจะทำการวิจัย มีแค่ข้อมูลอย่างเดียวมันไม่พอหรอก ทีมงานเบื้องหลังผมต้องการอุปกรณ์อุตสาหกรรมพื้นฐานพวกนี้ไปเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีบางอย่าง นายพลจ้าว หย่วนซิงเทคโนโลยีน่ะมีเงิน แต่ของพวกนี้มีแค่เงินมันซื้อไม่ได้ ต้องให้คุณพยักหน้าอนุญาตเท่านั้น"

ศาสตราจารย์เฉียนที่อยู่ข้างๆ ซึ่งตอนแรกยังมัวแต่ง่วนอยู่กับโมดูลพลังงานของหุ่นรบ พอได้ยินแบบนี้ ก็พุ่งพรวดเข้ามาแย่งลิสต์รายการไปจากมือทันที

เขาขยับแว่นตาแล้วตั้งใจอ่านอยู่นาน จู่ๆ ก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา

"หลินโม่ อุปกรณ์พวกนี้มันเป็นระดับท็อปจริงๆ แต่ถ้าไม่มีพารามิเตอร์กระบวนการผลิตและสูตรส่วนผสมของวัสดุที่เข้าคู่กัน นายเอาไปมันก็เป็นแค่เศษเหล็กกองนึง ยกตัวอย่างไอ้ศูนย์ประมวลผลห้าแกนนี่ ช่างเทคนิคทั่วโลกที่ใช้งานมันได้คล่องแคล่ว มีนับนิ้วมือข้างเดียวได้เลย"

หลินโม่ไม่ได้ต่อปากต่อคำ แต่ล้วงเอาแผ่นดิสก์โลหะสีดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าสะพาย—ซึ่งความจริงคือล้วงมาจากคลังมิติต่างหาก

เปลือกนอกของของชิ้นนี้เปล่งประกายสีฟ้าเยียบเย็น พื้นผิวไม่มีรอยต่อแม้แต่น้อย หลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน

"นี่คืออะไร?" ความสนใจของศาสตราจารย์เฉียนถูกดึงดูดไปทันที

"ตัวเชื่อมต่อขั้นต้นของแกนพลังงานหุ่นรบน่ะ แน่นอนว่า เป็นของที่พังแล้วนะ" หลินโม่โยนแผ่นดิสก์ลงบนโต๊ะอย่างลวกๆ

ความจริงแล้วของชิ้นนี้คือเศษซากที่เหลือจากการถอดประกอบหุ่นรบที่พังแล้วในสถาบันวิทยาศาสตร์เมืองใหม่ ชิ้นส่วนหลักๆ ถูกเฉินจิ่งควักออกไปหมดแล้ว เหลือแค่เปลือกนอกกับโครงสร้างภายในที่ซับซ้อนบางส่วน

แต่นี่สำหรับผู้เชี่ยวชาญในโลกความจริงแล้ว มันน่าตื่นตะลึงมากพอแล้ว

ศาสตราจารย์เฉียนทำหน้าเหมือนได้เจอสาวงามสะท้านโลก สองมือสั่นระริกตอนที่ประคองแผ่นดิสก์ขึ้นมา ไม่กล้าแม้แต่จะออกแรงบีบ

เขาล้วงไฟฉายส่องสว่างขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋า ส่องเข้าไปในรูเล็กๆ ตามขอบแผ่นดิสก์

"ซี๊ดดด—"

ศาสตราจารย์เฉียนสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงสั่นพร่า

"นี่... นี่มันเทคโนโลยีการพิมพ์โลหะ 3 มิติระดับนาโนเหรอ? ไม่สิ ทิศทางการจัดเรียงโครงสร้างผลึกภายในนี้มันขัดกับสามัญสำนึกไปเลย! โครงสร้างรังผึ้งที่ซับซ้อนขนาดนี้ มีไว้เพื่อระบายความร้อนหรือเพื่อนำพลังงานกันแน่?"

อู๋เหล่าก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย ชายชราสองคนเอาหัวชนกัน แทบจะยัดลูกตาเข้าไปในแผ่นดิสก์นั่นอยู่แล้ว

"เหล่าเฉียน ดูการเรียงตัวของโมเลกุลของวัสดุนี่สิ นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เทคโนโลยีการถลุงโลหะในปัจจุบันจะทำออกมาได้เลยนะ มันเป็นการจัดเรียงใหม่ในระดับโมเลกุลชัดๆ!" อู๋เหล่าร้องอุทาน

หลินโม่อมงนักวิชาการสองคนที่กำลังคลั่งไคล้ แล้วหันไปมองจ้าวเจิ้นกั๋ว

"นายพลจ้าว นี่เป็นแค่ชิ้นส่วนที่ธรรมดาที่สุดในตัวหุ่นรบเท่านั้น ถ้าคุณช่วยผมจัดการเรื่องอุปกรณ์ในลิสต์ให้เรียบร้อยได้ ผมจะลองพิจารณามอบพิมพ์เขียวโครงสร้างที่สมบูรณ์ของชิ้นส่วนนี้ รวมถึงสูตรอัลลอยพิเศษที่ใช้สร้างมัน ให้กับกองทัพเป็นการชดเชยทางเทคโนโลยีก็แล้วกัน"

ลมหายใจของจ้าวเจิ้นกั๋วเริ่มหนักหน่วงขึ้น

เขาไม่ใช่นักวิจัย แต่เขาเป็นทหาร

ถ้าสามารถเข้าถึงสูตรส่วนผสมของวัสดุและกระบวนการผลิตนี้ได้ เกราะรถถัง เปลือกเรือดำน้ำ หรือแม้แต่ใบพัดของเครื่องยนต์อากาศยานในประเทศ ก็จะก้าวกระโดดไปอีกขั้น

นี่ไม่ใช่สิ่งที่ใช้เงินวัดค่าได้แล้ว แต่มันคือโชคชะตาของประเทศเลยต่างหาก

"นายแน่ใจนะว่าจะให้สูตรส่วนผสมที่สมบูรณ์แบบได้?" จ้าวเจิ้นกั๋วจ้องหลินโม่เขม็ง

"ข้อแม้คือ ของที่ผมต้องการ พรุ่งนี้เช้าต้องโหลดขึ้นรถให้เรียบร้อย" หลินโม่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "แล้วก็ ผมต้องการของที่มีในสต๊อก ไม่ใช่ใบสั่งจอง ผมรู้ว่าในโกดังของเครือบริษัทอุตสาหกรรมอาวุธยุทโธปกรณ์มีอะไหล่อยู่"

จ้าวเจิ้นกั๋วเดินวนไปวนมาสามรอบ ก่อนจะหยุดกึก แล้วหันไปมองศาสตราจารย์เฉียน

"เหล่าเฉียน ให้เขาไป! ของในลิสต์น่ะ ในโกดังเรามีไหม?"

ศาสตราจารย์เฉียนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา ปากก็พึมพำว่า "มี... มีหมดนั่นแหละ เครื่องพวกนั้นเดิมทีเตรียมไว้ผลิตชิ้นส่วนความแม่นยำสูงให้เรือพิฆาต 055 ยังไม่ได้แกะกล่องเลย ขอแค่เขายอมให้พิมพ์เขียวโครงสร้างนี่กับฉัน ฉันจะไปแบกมาให้เองกับมือเลย!"

"ตกลง!" จ้าวเจิ้นกั๋วตบต้นขาฉาดใหญ่ ชี้หน้าหลินโม่ "ไอ้หนู นายเจ๋งมาก หยิกถูกจุดอ่อนฉันทุกรอบเลยนะ ดีลนี้ฉันรับข้อเสนอ แต่เรื่องมันใหญ่เกินไป ฉันต้องทำเรื่องรายงานเบื้องบนก่อน เดินเรื่องตามกระบวนการเบิกจ่ายวัสดุวิจัยพิเศษ"

หลินโม่พยักหน้า "กระบวนการของคุณจะเดินยังไงผมไม่สน ผมต้องการแค่ของ อ้อ แล้วก็ ขอปูนซีเมนต์เกรดสูงเพิ่มอีกห้าหมื่นตันด้วย อันนี้ถือว่าหย่วนซิงเทคโนโลยีจัดซื้อเพิ่มเติม จ่ายเงินสด"

จ้าวเจิ้นกั๋วหัวเราะเจื่อนๆ "นายกะจะเหมาวัสดุก่อสร้างทั้งเมืองปินไห่ให้เกลี้ยงเลยหรือไง ได้ ในเมื่อตอนนี้นายเป็นเศรษฐีใหญ่ พวกพ่อค้าวัสดุก่อสร้างคงดีใจจนเนื้อเต้นที่นายจะซื้อเยอะๆ"

คุยธุรกิจกันลงตัว บรรยากาศในโรงงานก็ผ่อนคลายลงนิดหน่อย

อู๋เหล่าเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำเหมือนกระต่าย มองหลินโม่แล้วถามว่า "ไอ้หนูหลิน นายบอกฉันมาตามตรงนะ ฐานที่อยู่เบื้องหลังนายน่ะ พัฒนาหุ่นรบเข้าสู่ขั้นตอนการผลิตจำนวนมากได้แล้วใช่ไหม?"

หลินโม่ยิ้มๆ แต่ไม่ตอบอะไร

ท่าทีที่ดูหยั่งไม่ถึงแบบนี้ ยิ่งทำให้อู๋เหล่ากับศาสตราจารย์เฉียนมั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้นไปอีก

ในมุมมองของพวกเขา เบื้องหลังของหลินโม่ต้องมีองค์กรวิจัยระดับซูเปอร์ที่มนุษยชาติไม่อาจจินตนาการได้หนุนหลังอยู่ เผลอๆ อาจจะไปเจอร่องรอยของอารยธรรมต่างดาวเข้าให้แล้วด้วยซ้ำ

ไม่งั้น ของที่เป็นเทคโนโลยีล้ำยุคพวกนี้ คงไม่สามารถอธิบายที่มาที่ไปได้เลย

"เอาล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน นายพลจ้าว เคลียร์พื้นที่ด้วยนะ" หลินโม่ลุกขึ้นยืน เตรียมตัวกลับ

"เดี๋ยวก่อน!"

ศาสตราจารย์เฉียนเรียกเขาไว้ ในมือยังกำแผ่นดิสก์สีดำแน่น

"อะไหล่ที่พังแล้วชิ้นนี้ ขอฉันเก็บไว้ก่อนได้ไหม? ฉันต้องเอากลับไปสแกนแบบไม่ทำลายที่ห้องแล็บสักหน่อย"

หลินโม่โบกมืออย่างใจป้ำ "ยกให้คุณไปเลย ยังไงมันก็เป็นแค่เศษเหล็กอยู่แล้ว"

ศาสตราจารย์เฉียนดีใจราวกับได้ของล้ำค่า รีบลากอู๋เหล่าวิ่งออกไปข้างนอก พลางตะโกนไปด้วย "เหล่าหลี่! รีบโทรหาศูนย์ซูเปอร์คอมพิวเตอร์เดี๋ยวนี้เลย! เคลียร์พลังประมวลผลทั้งหมดมาให้ฉัน! คืนนี้ไม่ต้องนอนแล้ว!"

มองดูแผ่นหลังของชายชราสองคนที่วิ่งกระหืดกระหอบออกไป จ้าวเจิ้นกั๋วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาที่มองหลินโม่ซับซ้อนสุดๆ

"หลินโม่ สรุปว่านายต้องการอะไรกันแน่? เงินเหรอ? หรือตำแหน่ง? ด้วยของที่นายมีอยู่ในมือ ขอแค่นายอ้าปาก เบื้องบนพร้อมจะประเคนทุกอย่างให้นายเลยนะ"

หลินโม่เดินไปที่รถตู้บรรทุกสินค้า ดึงประตูรถเปิดออก แล้วหันกลับมามองจ้าวเจิ้นกั๋วแวบหนึ่ง

"สิ่งที่ผมต้องการ พวกคุณให้ไม่ได้หรอก"

ความโหดร้ายในโลกยุคสิ้นโลก คนในโลกความจริงไม่มีวันเข้าใจหรอก

สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่การตั้งตนเป็นใหญ่ในโลกนี้ แต่เป็นการสร้างป้อมปราการอันปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนให้กับตัวเอง และคนที่ติดตามเขาในโลกที่พังทลายใบนั้นต่างหาก

รถสตาร์ตเครื่อง แล้วค่อยๆ ขับออกจากเขตโรงงานไป

จ้าวเจิ้นกั๋วยืนอยู่กับที่ มองดูไฟท้ายของรถตู้บรรทุกสินค้าหายลับไปในความมืด เขาหยิบโทรศัพท์เข้ารหัสขึ้นมาแล้วต่อสาย

"ท่านครับ ผมเอง หลินโม่เผยไพ่ตายออกมาอีกแล้ว... ใช่ครับ ระดับเทคโนโลยีเหนือจินตนาการไปมาก คำแนะนำของผมคือ ตอบสนองความต้องการของเขาทุกอย่างโดยไม่สนต้นทุน ห้ามทำให้เขาเกิดความรู้สึกต่อต้านเด็ดขาด คนแบบนี้ เราทำได้แค่ร่วมมือ จะไปควบคุมเขาไม่ได้ครับ"