บทที่ 370 - ปะทะเผ่าตะวัน

บทที่ 370 - ปะทะเผ่าตะวัน

บรรยากาศของเผ่าตะวันในวันนี้ดูเคร่งเครียดผิดปกติ

สำหรับเผ่าพันธุ์โบราณอันยิ่งใหญ่ที่เป็นตัวตนระดับสุดยอดแห่งเขตแดนวิญญาณแล้ว เว้นเสียแต่จะต้องเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาตที่หมายเอาชีวิต

มิเช่นนั้นพวกเขาก็แทบจะไม่มีทางจัดเตรียมกองกำลังตั้งรับเต็มอัตราศึกเช่นนี้เลย

ทว่าตอนนี้เผ่าตะวันกลับไม่ได้กำลังเผชิญกับวิกฤตการณ์ใดๆ

แต่ภายในเผ่ากลับยังคงมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเผ่าตะวัน ฉินเซียวก็ตระหนักถึงความผิดปกตินี้ได้ในทันที

"ดูเหมือนว่าเผ่าตะวันของพวกเจ้าจะมองข้าเป็นศัตรูเสียแล้วล่ะมั้ง"

"พวกข้าแค่ไม่กี่คนล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเผ่าตะวัน แต่พวกเจ้ากลับส่งยอดฝีมือมาดักซุ่มอยู่ตั้งมากมาย"

"หรือว่าสิบมหาเผ่าพันธุ์จะหวาดกลัวพวกข้าแค่ไม่กี่คนนี้กันล่ะ?"

ระหว่างทางที่มุ่งหน้าไปยังสถานที่ปิดด่านกักตนของหยางติ่งเทียน ฉินเซียวก็เอ่ยหยอกล้อขึ้นมา

อย่างที่เขาพูดไปนั่นแหละ การมาเยือนในครั้งนี้เขาพามาแค่เฟิงเสียน เสี่ยวไป๋ เฟิ่งเหมียน เต้าเสวียน และไห่ปัวตง รวมเป็นห้าคนเท่านั้น

ส่วนเมดูซ่ากับลู่เสวี่ยฉีคอยเตรียมพร้อมรับมืออยู่รอบนอก

กลุ่มคนเพียงห้าคนกลับทำให้เผ่าตะวันที่มีกองกำลังนับล้านคนต้องหวาดระแวงถึงเพียงนี้

ฉินเซียวเองก็แอบขำอยู่ลึกๆ

หยางข่ายชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งแล้วเอ่ยตอบ "คุณชายท่านนี้ก็พูดล้อเล่นเกินไปแล้ว"

"เผ่าตะวันของพวกเราในฐานะหนึ่งในสิบมหาเผ่าพันธุ์ ย่อมต้องมีการคุ้มกันอย่างเข้มงวดเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว"

"ไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดเลยสักนิด"

ฉินเซียวเผยรอยยิ้มบางๆ โดยไม่คิดจะฉีกหน้าอีกฝ่าย

วันนี้ตั้งใจจะมาแบบใช้ไม้อ่อนก่อนไม้แข็ง ในเมื่อยังไม่ได้เจอหยางติ่งเทียน ก็ไม่จำเป็นต้องไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกลูกกระจ๊อกพวกนี้หรอก

ต่อให้หยางข่ายจะเป็นถึงขั้นเซียนปฐพีช่วงต้น แต่ในสายตาของฉินเซียวก็ไม่ต่างอะไรกับพวกลูกกระจ๊อกอยู่ดี

ราวครึ่งเค่อต่อมา ภายใต้การนำทางของหยางข่าย กลุ่มของฉินเซียวก็เดินทางมาถึงหน้าผาที่หยางติ่งเทียนใช้ปิดด่านกักตน

ห่างออกไปไม่ไกลนักมียอดฝีมือแห่งเผ่าตะวันสี่คนกำลังรอคอยการมาเยือนของฉินเซียวอยู่

ผู้ที่ยืนนำหน้าสุดก็คือหยางซั่วผู้นำเผ่าตะวันนั่นเอง

เบื้องหลังของเขาคือหยางหมิงผู้อาวุโสใหญ่แห่งเผ่าตะวันและผู้อาวุโสระดับสูงขั้นเซียนปฐพีช่วงปลายอีกสองคน

หากไม่นับรวมหยางติ่งเทียนแล้ว ยอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีสิบสองคนของเผ่าตะวัน สี่คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็มารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว

ส่วนอีกแปดคนที่เหลือก็กำลังซุ่มซ่อนตัวอยู่บนหน้าผาที่ไม่สะดุดตาแห่งนี้เช่นกัน

"ท่านผู้นำ ผู้อาวุโสเฟิงเสียนเดินทางมาถึงแล้วขอรับ!"

หยางข่ายก้าวเดินเข้าไปหาหยางซั่วพร้อมกับทำความเคารพอย่างนอบน้อม

หยางซั่วโบกมือไล่ให้หยางข่ายถอยออกไปก่อน

จากนั้นสายตาของเขาก็มองตรงไปยังเฟิงเสียนพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา "สหายเฟิงเสียน ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว"

ในฐานะยอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์เหมือนกัน เฟิงเสียนจึงมีสถานะทัดเทียมกับเขา

มารยาทที่พึงมีก็ไม่อาจละเลยได้

เฟิงเสียนพยักหน้าตอบรับโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

แต่เขากลับหันสายตาไปมองฉินเซียวที่อยู่ด้านข้างแทน

ในเมื่อผู้นำอยู่ที่นี่ เขาที่เป็นเพียงลูกน้องก็ไม่มีสิทธิ์จะเสนอหน้าพูดอะไร

การกระทำนี้สร้างความประหลาดใจให้แก่ยอดฝีมือทั้งสี่แห่งเผ่าตะวันเป็นอย่างยิ่ง

พวกเขาย่อมมองออกว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ติดตามเฟิงเสียนมาในวันนี้ล้วนมีระดับการบ่มเพาะพลังที่ไม่ธรรมดากันทั้งสิ้น

แต่คิดไม่ถึงเลยว่ายอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์ผู้สง่างามจะยอมก้มหัวให้ชายหนุ่มที่มีการบ่มเพาะพลังอ่อนด้อยที่สุดในกลุ่ม

"ท่านนี้คือ..."

หยางซั่วพิจารณาฉินเซียวอย่างละเอียด

ท้ายที่สุดเขาก็ทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามออกมา

ครั้งนี้เฟิงเสียนไม่ได้เป็นคนตอบ แต่เป็นฉินเซียวที่ก้าวเดินออกไปข้างหน้าด้วยตัวเอง

"สวัสดีท่านผู้นำหยางซั่ว ข้าน้อยคือผู้นำเผ่าฉิน นามว่าฉินเซียว"

"และเป็นผู้ที่นัดหมายขอเข้าพบท่านบรรพชนแห่งเผ่าตะวันในวันนี้!"

อะไรกัน?

เหล่าผู้อาวุโสแห่งเผ่าตะวันต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

แม้จะเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำกล่าวของฉินเซียว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ดี

ยอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีถึงห้าคน กลับมาจากเผ่าฉินที่พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาก่อนเลยงั้นหรือ

การมีรากฐานความแข็งแกร่งระดับนี้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นถึงขุมกำลังระดับสิบมหาเผ่าพันธุ์แล้ว

เขตแดนวิญญาณมีเผ่าพันธุ์เช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดกัน

แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงมากที่สุดก็คือ ผู้นำของเผ่าฉินกลับยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุน้อยเท่านั้น

หยางซั่วยืนอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะได้สติกลับคืนมา

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "นึกไม่ถึงเลยว่าผู้อยู่เบื้องหลังสหายเฟิงเสียนก็คือท่านนี่เอง"

"ช่างเป็นวีรบุรุษวัยเยาว์เสียจริง!"

"หยางซั่วขอคารวะ!"

ฉินเซียวพยักหน้ารับอย่างไม่ใส่ใจนักก่อนจะหันไปมองกระท่อมหลังเล็กที่อยู่เบื้องหลังคนเหล่านั้น

"ท่านผู้นำหยางซั่ว พวกเราเลิกพูดจาไร้สาระกันเถอะ!"

"ในเมื่อพวกข้าเดินทางมาถึงแล้ว ก็ช่วยพาพวกข้าไปพบท่านบรรพชนของพวกเจ้าทีสิ!"

"เรื่องราวในวันนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะเจรจากับข้าได้"

หยางซั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย

แม้ระดับการบ่มเพาะพลังของเขาจะสู้ท่านบรรพชนหยางติ่งเทียนไม่ได้ แต่ในฐานะผู้นำเผ่าตะวัน เขาก็ถือเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่งเช่นกัน

แม้เขาจะไม่สามารถตัดสินใจเรื่องราวทั้งหมดของเผ่าตะวันได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาก็เป็นคนชี้ขาด

คำพูดของฉินเซียวทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหยามเกียรติ

อีกทั้งการที่เขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ก็เพื่อต้องการหยั่งเชิงกลุ่มของเฟิงเสียนด้วย

หยางซั่วปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นก่อนจะเอ่ย "ท่านผู้นำฉินเซียว ตอนนี้ท่านบรรพชนกำลังปิดด่านกักตนอยู่และไม่สะดวกรับแขก"

"อีกอย่างท่านบรรพชนก็มีสถานะสูงส่ง ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนอยากจะพบก็พบได้หรอกนะ"

"เพราะฉะนั้น..."

ทว่ายังไม่ทันที่หยางซั่วจะกล่าวจบ ฉินเซียวก็พูดแทรกขึ้นมาทันที "ท่านผู้นำหยางซั่ว ไม่ต้องพูดให้มากความหรอก!"

"ความหมายของท่านก็คือ หากอยากจะพบท่านบรรพชนของพวกเจ้าก็ต้องแสดงความแข็งแกร่งให้ประจักษ์ก่อนใช่ไหมล่ะ!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านก็เลือกยอดฝีมือเผ่าฉินที่อยู่ด้านหลังข้ามาสักคนสิ!"

ฉินเซียวรู้ดีว่าสำหรับเผ่าพันธุ์ใหญ่อย่างเผ่าตะวัน หากไม่ใช้ความแข็งแกร่งเข้าข่ม พวกเขาก็จะไม่มีวันยอมศิโรราบอย่างแน่นอน

ในเมื่ออีกฝ่ายอยากจะเห็นความแข็งแกร่งของเขา

เขาก็จะจัดให้ดูเป็นขวัญตา!

ถึงอย่างไรวันนี้ก็คงหนีไม่พ้นการต่อสู้อยู่แล้ว

สู้เอาชนะยอดฝีมือระดับแนวหน้าของเผ่าตะวันพวกนี้ให้ได้ก่อน

แล้วค่อยไปสู้กับหยางติ่งเทียนอีกรอบ

บางทีพวกเขาอาจจะตระหนักถึงช่องว่างของความแข็งแกร่งระหว่างทั้งสองฝ่ายได้

ผู้รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

ความจริงข้อนี้เผ่าตะวันย่อมต้องเข้าใจอย่างถ่องแท้

"หึ ดูเหมือนว่าคุณชายฉินจะมั่นใจในตัวเองมากเลยนะ!"

หยางซั่วเผยสีหน้าไม่พอใจออกมา "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น พวกข้าก็ขอเปิดหูเปิดตาหน่อยก็แล้วกัน!"

"ท่านผู้อาวุโสทั้งสาม ใครจะอาสาเป็นคู่มือให้แก่สหายจากเผ่าฉินบ้าง!"

สิ้นเสียงของหยางซั่ว ชายชราที่มีสีหน้าดุดันคนหนึ่งก็ก้าวเดินออกมาข้างหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงดังกังวาน "ท่านผู้นำ ข้าจัดการเอง!"

หยางอู่ ผู้อาวุโสคุมกฎแห่งเผ่าตะวัน

มีระดับการบ่มเพาะพลังขั้นเซียนปฐพีช่วงปลาย

เขามีชื่อเสียงเลื่องลือด้านความน่าเกรงขามภายในเผ่าตะวันมาโดยตลอด

บารมีของเขาในหมู่คนรุ่นเยาว์นั้นอาจจะยิ่งใหญ่กว่าท่านผู้นำหยางซั่วเสียด้วยซ้ำ

หยางซั่วพยักหน้ารับ "เช่นนั้นก็รบกวนผู้อาวุโสหยางอู่ด้วย!"

เขาเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของหยางอู่เป็นอย่างมาก

หากไม่นับรวมตัวเขาและผู้อาวุโสใหญ่แล้ว หยางอู่ก็ถือเป็นยอดฝีมืออันดับสามของเผ่าตะวันเลยทีเดียว

ตูม!

สิ้นเสียงของหยางซั่ว กลิ่นอายพลังเวทอันร้อนระอุก็ปะทุขึ้นมาจากร่างของหยางอู่

เส้นผมของเขาปลิวไสวไปตามแรงลม

"หยางอู่แห่งเผ่าตะวัน ไม่ทราบว่าผู้ใดจะมาเป็นคู่มือให้ข้า!"

เมื่อทอดมองไปยังหยางอู่ที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉินเซียว

"นักพรตเต้าเสวียน รบกวนท่านช่วยชี้แนะผู้อาวุโสแห่งเผ่าตะวันหน่อยก็แล้วกัน!"

ในบรรดาห้าคนที่ฉินเซียวพามาในวันนี้ เต้าเสวียนถือเป็นผู้ที่มีความแข็งแกร่งอ่อนด้อยที่สุด

แต่เขาก็ยังเป็นถึงยอดฝีมือขั้นเซียนปฐพีขั้นสมบูรณ์อยู่ดี

การจะบดขยี้หยางอู่จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด

"รับทราบ!"

เต้าเสวียนพยักหน้ารับคำ

กระบี่โบราณจูเซียนที่สะพายอยู่ด้านหลังถูกชักออกจากฝัก

ปราณแห่งความถูกต้องอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาเพื่อปะทะกับกลิ่นอายของหยางอู่อย่างสูสี

ผู้บำเพ็ญเพียรของทั้งสองฝ่ายต่างก็ถอยร่นออกไป

เพื่อเปิดทางให้ทั้งสองได้ต่อสู้กันกลางอากาศ

ทุกคนต่างจ้องมองการต่อสู้ที่กำลังจะปะทุขึ้นเบื้องล่าง

ไม่ว่าจะเป็นฉินเซียวหรือหยางซั่วต่างก็มีความมั่นใจในตัวผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองเป็นอย่างมาก

ทว่าท้ายที่สุดหยางซั่วก็ประเมินความสามารถของหยางอู่สูงเกินไปและประเมินเต้าเสวียนต่ำเกินไป

"สหายนักพรต ระวังตัวด้วย!"

หยางอู่ตวาดกร้าว ร่างของเขาแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีแดงฉานพุ่งทะยานเข้าหาเต้าเสวียน

เต้าเสวียนยังคงสงบนิ่ง เขาตวัดกระบี่โบราณจูเซียนในมือเบาๆ ปราณกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้าฟาดฟันหยางอู่ประดุจสายฟ้าแลบ

เมื่อลำแสงสีแดงฉานและปราณกระบี่พุ่งเข้าปะทะกัน แสงสว่างเจิดจ้าก็ปะทุขึ้นมาในชั่วพริบตา

[จบแล้ว]