บทที่ 10 - สาส์นลับโจรภูเขา

บทที่ 10 - สาส์นลับโจรภูเขา

"ใต้ถ้ำมารนั่นมีสิ่งมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย หรือว่าจะเป็นอสูรมารยุคโบราณที่ยังไม่ตายกันแน่" ลู่หลีตั้งข้อสันนิษฐานกับตัวเอง

ส่วนเรื่องที่อสูรมารตนนั้นสั่งให้ลงไปหา ลู่หลีไม่มีทางทำตามเด็ดขาด

จะให้ข้าลงไปงั้นรึ รนหาที่ตายชัดๆ

เมื่อไอหมอกมารเริ่มจางหายไป แรงกดดันอันมหาศาลก็มลายสูญ ลู่หลีได้สติควบคุมร่างกายกลับคืนมาอีกครั้ง

วินาทีที่ขยับตัวได้ ลู่หลีก็หันหลังสับตีนแตกวิ่งหนีสุดชีวิต แรงถีบตัวมหาศาลถึงขั้นทำให้ก้อนดินใต้ฝ่าเท้าแตกกระจาย

ลู่หลีไม่สนแล้วว่าในสันเขาภูตผีจะมีสัตว์อสูรซุ่มซ่อนอยู่อีกหรือไม่ ขืนไม่รีบหนีไปจากถ้ำมารแห่งนี้ เขาคงได้กลายเป็นเครื่องสังเวยเลือดเนื้อจริงๆ แน่

ชิงอวี้หัวเห็นลู่หลีวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต นางกลอกตาไปมาครู่หนึ่งก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ

เมื่อเทียบกับฝีเท้าอันสะเปะสะปะของลู่หลีแล้ว วิชาตัวเบาของชิงอวี้หัวนั้นดูงดงามราวกับความฝัน ทุกย่างก้าวพริ้วไหวดุจผีเสื้อเริงระบำ ทั้งรวดเร็วและสง่างามในคราเดียวกัน

ชิงอวี้หัวที่ออกตัวทีหลังกลับไล่ตามลู่หลีทันได้อย่างง่ายดาย

"เจ้ารู้วิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์เมื่อกี้ได้ยังไง" ชิงอวี้หัวเอ่ยปากถาม

ทั้งที่ลู่หลีเพิ่งจะรู้เรื่องถ้ำมารมาจากลุงฮั่วแท้ๆ แต่พอต้องเผชิญหน้ากับท่อนแขนไอหมอกมารที่ยื่นออกมา เขากลับหาวิธีรับมือได้อย่างถูกต้องแม่นยำ

"กงการอะไรของเจ้า" ลู่หลีสวนกลับอย่างไม่สบอารมณ์

แม้ชิงอวี้หัวจะเป็นทั้งยอดฝีมือและหญิงงามสะคราญโฉม แต่ลู่หลีก็ไม่คิดจะทำดีด้วยเลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่เพราะนางปากบอนตะโกนเรียกเขาจนความแตก เขาก็คงชิ่งหนีไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องมาซวยถูกอสูรมารใต้ถ้ำหมายหัวแบบนี้หรอก

ชิงอวี้หัวกะพริบตาปริบๆ นางไม่นึกเลยว่าขนาดลู่หลีได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางแล้ว เขาก็ยังคงเย็นชาใส่ไม่เปลี่ยน

นางหารู้ไม่ว่าในโลกก่อนลู่หลีเคยเห็นสาวสวยศัลยกรรมมานับไม่ถ้วนจนมีภูมิคุ้มกันความงามระดับหนึ่งแล้ว

"น่าสนใจดีนี่"

ชิงอวี้หัวอยากจะสืบดูเบื้องลึกเบื้องหลังของลู่หลี ซึ่งนี่ไม่ใช่แค่ความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัว แต่มันรวมถึงการทำภารกิจของนางด้วย

หลังจากวิ่งหน้าตั้งมาหลายสิบนาที ลู่หลีก็หลุดพ้นจากเขตสันเขาภูตผีและกลับมาเหยียบถนนสายหลักอีกครั้ง

"เจ้าจะตามข้ามาทำไมนักหนา" ลู่หลีเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าชิงอวี้หัวยังตามติดเป็นเงาตามตัว

ถ้าเขาไม่มีแผ่นหินแปลภาษา ป่านนี้เขาคงกลายเป็นเศษเนื้อให้ถ้ำมารเขมือบไปแล้ว จะไม่ให้เขาโมโหได้ยังไง

ชิงอวี้หัวที่หยิบผ้ามาคลุมหน้าเรียบร้อยแล้วแสร้งทำเสียงอ่อนเสียงหวาน "ก็เราต้องไปทางเดียวกันนี่นา"

"งั้นเจ้าก็เดินไปก่อนเลย"

ชิงอวี้หัวไม่โกรธ กลับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างอารมณ์ดี

ด้วยความที่นางเกิดมามีรูปโฉมงดงามล่มเมือง ชิงอวี้หัวจึงไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนปฏิบัติด้วยท่าทีหมางเมินเช่นนี้มาก่อน

ขนาดตอนที่นางใช้ผ้าคลุมหน้าปิดบังความงามเอาไว้ ก็ยังมีบุรุษมากมายคลั่งไคล้หลงใหลในตัวนาง

การที่ลู่หลีตวาดด่าทอด้วยความรำคาญ กลับทำให้ชิงอวี้หัวรู้สึกแปลกใหม่และน่าตื่นเต้นอย่างประหลาด

ลู่หลีเดินตามหลังชิงอวี้หัวพลางระแวดระวังว่าสาวกลัทธิมารผู้นี้อาจจะลอบกัดเขาเมื่อไหร่ก็ได้ ขณะเดียวกันก็แอบเปิดดูของรางวัลที่ปล้นมาได้

วัตถุดิบกว่ายี่สิบชิ้น เงินสามหมื่นห้าพันเหรียญเงิน และดวงวิญญาณอีกสองดวง เรียกได้ว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่คุ้มค่ามหาศาล

ความปรีดาจากผลกำไรทำให้ความโกรธในใจของลู่หลีลดฮวบลงไปเยอะ

"วิญญาณโจร มันมีสรรพคุณอะไรบ้างวะเนี่ย ตรวจสอบระดับต้น"

【 วิญญาณโจร 】

ประเภท: ของวิเศษระดับ F

รายละเอียด: ดวงวิญญาณที่ตกผลึกหลังจากโจรเสียชีวิต หากใช้โดยตรงจะได้รับค่าสถานะและทักษะบางส่วนของโจรผู้นั้นชั่วคราว

สามารถนำไปใช้ปรุงยาหรือสร้างไอเทมวิเศษสายโจรได้

"วิญญาณโจรหลังจากเสียชีวิตงั้นรึ แสดงว่าไอ้อู่ต้านั่นไม่ใช่ทหารรับจ้าง แต่เป็นโจรภูเขาปลอมตัวมาสินะ" ลู่หลีเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

และสาส์นลับโจรภูเขาที่เขาเพิ่งปล้นมาได้ก็ช่วยไขข้อข้องใจให้ลู่หลีจนกระจ่าง

สาส์นลับโจรภูเขา เอกสารลับที่ใช้ส่งข่าวสารในหมู่โจรภูเขา จำเป็นต้องใช้รหัสลับเฉพาะในการถอดความ

"ไม่รู้ว่าแผ่นหินแปลภาษาจะใช้ได้ผลมั้ย"

ลู่หลีลองทดสอบดู และแผ่นหินแปลภาษาก็แผลงฤทธิ์ความเทพออกมา มันสามารถแปลความหมายในสาส์นลับโจรภูเขาออกมาได้จริงๆ

บนแผ่นหินโบราณปรากฏตัวอักษรวิ่งขึ้นมาทีละบรรทัด สรุปใจความสั้นๆ ได้ว่า

คืนนี้บุกจู่โจม ฆ่าล้างบางอย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว

"ที่แท้ไอ้สองพี่น้องนั่นก็เป็นไส้ศึกให้พวกโจรภูเขานี่เอง การที่พวกมันแอบเข้าไปในสันเขาภูตผีก็เพื่อไปส่งข่าวให้พรรคพวกสินะ"

ลู่หลีกุมขมับรู้สึกปวดหัวตึบ ทำไมชีวิตเขาถึงได้ซวยซับซวยซ้อนขนาดนี้นะ

"หรือข้าควรจะชิ่งหนีไปก่อนดีกว่า"

ขณะที่ลู่หลีกำลังชั่งใจว่าจะอยู่หรือไป เขากับชิงอวี้หัวก็ถูกทหารรับจ้างที่เฝ้ายามขวางทางเอาไว้เสียก่อน

ทหารรับจ้างคนนั้นจ้องหน้าชิงอวี้หัวพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "เมื่อกี้ข้าเห็นอู่ต้ากับอู่เอ้อเดินตามคุณหนูเข้าไป แล้วทำไมคุณหนูถึงกลับมาคนเดียวล่ะ"

ลู่หลีไม่คิดว่าชิงอวี้หัวจะถูกซักไซ้เรื่องนี้ แต่เขาก็มั่นใจว่านางคงมีข้ออ้างเตรียมไว้แต่งเรื่องหลอกทหารยามแน่ๆ เขาคงไม่โดนลากไปซวยด้วยหรอก

แต่ใครจะไปคิดว่าชิงอวี้หัวจะไม่เล่นตามบทเลยสักนิด

"พวกมันสองคนคิดจะลวนลามข้า โชคดีที่คุณชายท่านนี้ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ จึงลงมือจัดการพวกมันไปแล้วล่ะ"

คำบอกเล่าหน้าตาเฉยของชิงอวี้หัวทำเอาบรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ

ลู่หลีสบถด่าในใจ นังนี่มันจงใจลากข้าไปซวยชัดๆ

ลู่หลีแอบนึกเสียใจที่เมื่อกี้ในสันเขาภูตผี เขาไม่ยอมงัดไพ่ตายออกมาเชือดนังมารร้ายคนนี้ทิ้งไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

แต่เมื่อเรื่องมันบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ลู่หลีก็ต้องจำใจก้าวออกไปอธิบาย

"ไอ้สองคนนั้นมันเป็นไส้ศึกของโจรภูเขา ข้าไม่มีทางเลือกอื่นก็เลยต้องลงมือ"

พูดจบ ลู่หลีก็เตรียมจะหยิบสาส์นลับโจรภูเขาออกมาเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์

แต่ทหารรับจ้างรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์คนหนึ่งกลับเงื้อขวานยักษ์ฟันฉับลงมาที่ลู่หลีโดยไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายเลยแม้แต่น้อย

เคร้ง

ลู่หลียืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน เพียงแค่ตวัดหอกอัสนีคำรามปัดป้องเบาๆ ก็กระแทกทหารรับจ้างร่างอ้วนคนนั้นจนกระเด็นถอยไปไกลกว่าสิบเมตร

กะอีแค่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ ไม่มีทางคุกคามลู่หลีได้หรอก

"เกือบลืมไปเลยว่าโลกใบนี้ตัดสินความถูกต้องกันด้วยกำลัง ไม่ใช่เหตุผล"

ไร้ซึ่งความแข็งแกร่ง ก็ไร้ซึ่งความยุติธรรม

เมื่อตระหนักได้ดังนั้น ลู่หลีกระชับหอกอัสนีคำรามแน่น จิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชน

"ติ๊ง ภารกิจสร้างบารมีในกลุ่มทหารรับจ้างถูกเพิ่มลงในหน้าต่างภารกิจแล้ว"

【 ภารกิจ: สร้างบารมีในกลุ่มทหารรับจ้าง 】

เงื่อนไข: ทำให้กลุ่มทหารรับจ้างยอมรับในความแข็งแกร่งของคุณ ไม่จำกัดวิธีการ

รางวัล: แคปซูลอัปเลเวล 1 เม็ด แต้มทักษะ 200 แต้ม บัตรสุ่มรางวัล 5 ใบ

ทหารรับจ้างร่างอ้วนที่ถือขวานยักษ์เมื่อรู้ตัวว่าสู้ลู่หลีไม่ได้ ก็รีบแหกปากตะโกนเรียกพวกทันที "พี่น้องทั้งหลาย มารุมสับไอ้ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ให้เป็นเนื้อบดเร็วเข้า"

เหล่าทหารรับจ้างที่อยู่แถวนั้นพอได้ยินเสียงตะโกน ก็ไม่สนใจจะถามไถ่ต้นสายปลายเหตุ ชักอาวุธพุ่งเข้าใส่ลู่หลีอย่างบ้าคลั่ง

ลู่หลีสูดลมหายใจเข้าลึก เปิดใช้ทักษะเลือดคลั่ง พละกำลังพุ่งทะยานทะลุหลักพันแต้ม เหนือล้ำกว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปหลายขุม

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

แม้กระบวนท่าของลู่หลีจะดูสะเปะสะปะ แต่ด้วยพลังโจมตีที่มหาศาลบวกกับความเร็วที่เหนือชั้น เพียงแค่เขาตวัดหอกฟาดมั่วๆ ก็สามารถซัดพวกทหารรับจ้างจนกระเด็นไปได้สบายๆ

แม้แต่ทหารรับจ้างที่ฝีมือดีๆ ก็ยังถูกแรงปะทะจนต้องถอยกรูด ง่ามมือสั่นสะท้านไปหมด

เพียงแค่สามถึงห้าวินาที ทหารรับจ้างหกเจ็ดคนที่รุมเข้ามาก็ถูกลู่หลีฟาดจนหนังเปิดกระดูกหัก ร่วงลงไปนอนกองกับพื้นระเนระนาด

"ใครกล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่"

สิ้นเสียงตะโกน แส้ยาวเส้นหนึ่งก็พุ่งแหวกลมมาด้วยความเร็วสูง เสียงแส้แหวกอากาศดังกึกก้อง อานุภาพของมันรุนแรงมากพอที่จะฟาดหินชนวนหนักร้อยชั่งให้แหลกละเอียดได้ในพริบตา

โชคดีที่ทักษะเลือดคลั่งช่วยเพิ่มความเร็วให้ลู่หลีอีกร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาจึงเอี้ยวตัวหลบแส้มรณะเส้นนั้นมาได้อย่างฉิวเฉียด

ลู่หลีจ้องมองทหารรับจ้างหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ถือแส้สีเงินอยู่ในมือ พลางนึกถึงข้อมูลที่ลุงฮั่วเคยเล่าให้ฟัง

"นี่คงจะเป็นหนึ่งในหัวหน้าหน่วยทหารรับจ้าง ปรมาจารย์ยุทธ์เจิ้งสวงสินะ"

ในกลุ่มทหารรับจ้างแห่งนี้มียอดฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธ์อยู่สามคน อู่ต้ากับอู่เอ้อร่วมมือกันนับเป็นหนึ่ง หัวหน้ากลุ่มม่ออวี่นับเป็นหนึ่ง และคนสุดท้ายก็คือเจิ้งสวง ชายหนุ่มตรงหน้านี้นี่เอง

การปรากฏตัวของเจิ้งสวงดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามอง ทั้งผู้โดยสารและทหารรับจ้างที่กำลังนั่งผิงไฟอยู่ต่างพากันชะเง้อคอมองมาที่จุดเกิดเหตุ

แม้จะตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนมากมาย ลู่หลีก็แอบประหม่าอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงยืนตัวตรงอย่างองอาจ

มาถึงขั้นนี้แล้ว แพ้กำลังได้แต่แพ้ใจไม่ได้เด็ดขาด

"นายน้อยเจิ้ง ท่านมาได้จังหวะพอดี ไอ้ชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้มันฆ่าอู่ต้ากับอู่เอ้อ ท่านต้องล้างแค้นให้พี่น้องของเรานะขอรับ" ทหารรับจ้างร่างอ้วนรีบฟ้องเจ้านายทันที

"ไอ้สองคนนั้นมันเป็นไส้ศึกของโจรภูเขา คืนนี้พวกมันเตรียมจะเปิดประตูรับโจรเข้ามาฆ่าล้างคาราวาน นี่คือสาส์นลับของพวกมัน"

ลู่หลีพูดพลางโยนสาส์นลับโจรภูเขาไปให้เจิ้งสวงดูเป็นหลักฐาน

แต่เจิ้งสวงไม่คิดจะรับสาส์นลับนั้นไว้ เขาปล่อยให้มันตกลงพื้นแล้วแสยะยิ้มเยาะเย้ยลู่หลี "ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะมีเหตุผลอะไร บังอาจฆ่าพี่น้องในกลุ่มทหารรับจ้างของข้า เจ้าก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต"

เจิ้งสวงไม่ได้เป็นคนไร้เหตุผล แต่เขามองว่าคนอย่างลู่หลีไม่มีค่าพอที่จะให้เขาต้องมานั่งฟังเหตุผลด้วยต่างหาก

ต่อให้เป็นพระอิฐพระปูนก็ยังมีความโกรธ นับประสาอะไรกับลู่หลีที่เคยบุกตะลุยฝ่าดงตีนในจวนตระกูลหลินมาแล้ว

ลู่หลีปักหอกอัสนีคำรามลงกับพื้น ก่อนจะสะบัดมือเรียกดาบฆ่ามังกรออกมาถือไว้แทน

"ดูสิว่าเจ้าจะมีปัญญามาเอาชีวิตข้าไปได้หรือไม่"

[จบแล้ว]