บทที่ 565 ใช้ทรัพยากรแลกวาสนา เส้นทางสู่ธาตุทั้งห้าที่สมบูรณ์ของหานเฟิง

บทที่ 565 ใช้ทรัพยากรแลกวาสนา เส้นทางสู่ธาตุทั้งห้าที่สมบูรณ์ของหานเฟิง

เขตแกนกลางฐานทัพบึงชิงจ้าง

ภายในห้องเงียบเกราะหนักชั้นล่างสุด

หานเฟิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะบำเพ็ญรวมวิญญาณ แผ่มือขวาออกมา

มุกต้นกำเนิดสี่เม็ดที่แผ่รัศมีแสงกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกัน ลอยนิ่งอยู่เหนือฝ่ามือเขา

พลังชีวิตแห่งไม้ ความบ้าคลั่งแห่งไฟ ความหนาหนักแห่งน้ำ ความแหลมคมแห่งทอง

นอกจากต้นกำเนิดธาตุดินที่ยังไม่ได้เลื่อนระดับอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็อยู่ห่างจากตราประทับระดับมรรคธาตุทั้งห้าที่สมบูรณ์แบบเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

คำเตือนของเทพไป๋หูยังคงกึกก้องอยู่ในหู

เจตจำนงหลงยวนขับไล่กฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์แบบ

ต้องรอจนถึงวินาทีที่ทั้งสองโลกหลอมรวมกัน และสวรรค์วุ่นวายที่สุด ถึงจะสามารถลักไก่รวมธาตุทั้งห้าเป็นหนึ่งเดียวได้สำเร็จ

หานเฟิงหลุบตาลง จ้องมองมุกเทพทั้งสี่เม็ดที่ส่องประกายแสงไหลเวียนอยู่นั่น

การหลอมรวมของสองโลกงั้นเหรอ?

ยังต้องรออีกตั้งครึ่งปีเชียวเหรอ?

จะให้เขาฝากความหวังในการเลื่อนระดับเป็นระดับสี่ไว้กับการปะทะที่วุ่นวายซึ่งสร้างขึ้นโดยพวกเทพนอกโลกงั้นเหรอ?

มันไม่มีวิธีอื่นเลยจริงๆ งั้นเหรอ?

บางที อาจจะไม่แน่เสมอไป

หานเฟิงใจขยับวูบหนึ่ง ร่างเงาก็หายลับไป

วินาทีต่อมา เขาก็ยืนอยู่ข้างสระกระบี่คืนวรยุทธ์

แผ่มือออกมา

มุกสีเหลืองดินเม็ดหนึ่งลอยขึ้นมา

นั่นคือของวิเศษระดับห้าที่ "แลกเปลี่ยน" มาจากเทพเสวียนอู่ — 【แก่นแท้ชีพจรปฐพี】

บนผิวของแก่นแท้ชีพจรปฐพีเต็มไปด้วยรอยร้าวถี่ยิบ

หากจะเทียบกับการเป็นต้นกำเนิดธาตุทั้งห้าที่แท้จริง ไอ้ของชิ้นนี้ยังห่างไกลนัก

หานเฟิงจ้องมองหินแตกก้อนนี้ แล้วหยักมุมปากขึ้น

คำเตือนของไป๋หูมีเหตุผลจริงๆ

เจตจำนงโลกหลงยวนถูกปนเปื้อน จึงขับไล่กฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์

หากฝืนรวมธาตุทั้งห้าเป็นหนึ่งเดียวข้างนอกนั่น ย่อมต้องเรียกทัณฑ์สวรรค์แบบลดระดับมิติมาฟาดใส่แน่นอน

นี่คือหมากตาย

ทว่าไป๋หูคำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง

ในมือของหานเฟิง กุม "ประตูหลัง" ที่ไม่ได้อยู่ในความดูแลของสวรรค์หลงยวนไว้อันหนึ่ง

【ห้วงสุสานกระบี่】 เป็นอิสระจากโลกหลงยวน

กฎระเบียบของที่นี่ หานเฟิงเป็นคนกำหนดเอง

มือของเจตจำนงโลกจะยาวแค่ไหน ก็เอื้อมมาไม่ถึงที่นี่

ขอเพียงเขาไม่นำเอาต้นกำเนิดธาตุทั้งห้าที่สมบูรณ์ออกไปเดินเล่นข้างนอก ใครจะไปล็อกเป้าหมายพิกัดมาฟาดเขาได้?

การหาช่องโหว่ของระบบ เขาชำนาญเป็นที่สุดอยู่แล้ว

ลุยเลยก็สิ้นเรื่อง

หานเฟิงสะบัดมือวูบหนึ่ง

ภายในพื้นที่เก็บของ วัสดุวิญญาณธาตุดินธรรมดานับสิบๆ ตันที่กวาดต้อนมาได้ก่อนหน้านี้พรั่งพรูออกมา แล้วถูกโยนลงสู่ 【สระกระบี่คืนวรยุทธ์】 อย่างต่อเนื่อง

วังวนสระกระบี่หมุนวน

วัสดุวิญญาณระดับต่ำเหล่านี้ถูกพลังกฎเกณฑ์ลบล้างไปในพริบตา เปลี่ยนกลายเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์ที่สุด

หานเฟิงรวบรวมสมาธิ ลอกเอากลิ่นอายมรรคธาตุดินที่เบาบางยิ่งนักเหล่านั้นออกมา แล้วฝืนเติมเข้าไปใน 【แก่นแท้ชีพจรปฐพี】

รอยร้าวที่เล็กยิ่งนักรอยหนึ่งค่อยๆ ประสานตัวกันกลับมา

ภายนอก ป้อมปราการบึงชิงจ้างยังคงท้องฟ้าไร้เมฆ

ไม่มีทัณฑ์สวรรค์

เจตจำนงโลกที่ถูกปิดหูปิดตาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

หาช่องโหว่ได้สำเร็จแล้ว

ทว่าหานเฟิงก็ต้องเผฃิญกับปัญหาที่มองเห็นได้ในทันทีปัญหาหนึ่ง

【แก่นแท้ชีพจรปฐพี】 คือของวิเศษระดับว่าที่ระดับห้า

การจะเลี้ยงมันให้อิ่ม และเติมเต็มรอยร้าวทั้งหมด สิ่งที่ต้องการคือต้นกำเนิดธาตุดินที่เป็นตัวเลขดาราศาสตร์

ภูเขาวัสดุวิญญาณที่เพิ่งจะโยนลงไปเมื่อครู่ แม้แต่จะซอกฟันก็ยังไม่พอเลยด้วยซ้ำ

จะให้เขาไปเป็นคนงานขุดเหมืองขุดเองงั้นเหรอ?

ขุดไปจนถึงวันที่ทั้งสองโลกหลอมรวมกันก็คงยังรวบรวมทรัพยากรสำหรับการเลื่อนระดับไม่พอหรอก

การลุยเดี่ยวคือวิธีที่โง่ที่สุด

เขาต้องการเครื่องมือทำงาน ต้องการเครื่องมือทำงานฟรีๆ ปริมาณมหาศาล

หานเฟิงเก็บแก่นแท้ชีพจรปฐพี แล้วออกจากสุสานกระบี่

เขากดปุ่มเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะทำงาน ต่อสายตรงถึงเหลยเซี่ยว

เสียงรองเท้าคอมแบทที่หนักอึ้งมาหยุดลงที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว

เหลยเซี่ยวผลักประตูเข้ามา แผ่นหลังตั้งตรง ท่าทางนอบน้อมถึงขีดสุด

"ท่านหานครับ"

กลุ่มทหารรับจ้างดาบคลั่งในตอนนี้สามารถเดินยืดเส้นยืดสายในบึงชิงจ้างได้ ทั้งหมดก็เพราะการสนับสนุนของคนตรงหน้าคนนี้

เขาทราบกฎดี

"ปล่อยข่าวออกไป"

หานเฟิงพิงพนักเก้าอี้สนาม นิ้วมือเคาะลงบนโต้ะตามใจชอบ

"มุ่งเป้าไปที่คนภายนอกทั้งหมดในมิติหลงยวน รวมถึงเผ่าพันธุ์ท้องถิ่นที่รักษาความเป็นกลางเหล่านั้นด้วย"

"ประกาศภารกิจล่ารางวัลขั้นสูงสุด"

"วัสดุวิญญาณธาตุดินระดับสูง พิกัดซากโบราณสถานธาตุดิน นิวเคลียสเทพเจ้าธาตุดินตามธรรมชาติ"

"ขอเพียงเป็นของที่มีพลังงานธาตุดินระดับสูง รวบรวมมาให้ผมให้หมด"

เหลยเซี่ยวฟังแล้วอึ้งไป

ขอบเขตการล่ารางวัลนี้มันกว้างเกินไปแล้ว นี่มันกะจะไถหน้าดินของหลงยวนทั้งใบให้ลึกไปสามฟุตเลยนี่หว่า

"ท่านหานครับ การจะขยับจานที่ใหญ่ขนาดนี้ ค่าตอบแทนจะกำหนดอย่างไรดีครับ?"

พวกทหารรับจ้างที่เห็นแก่เงินและพวกตระกูลใหญ่ที่เจ้าเล่ห์เหล่านั้น มักจะไม่ยอมลงมือหากไม่เห็นผลประโยชน์ที่ชัดเจน

หานเฟิงหงายมือวูบหนึ่ง

ขวดหยกใบหนึ่งถูกโยนออกไป

"ใช้ไอ้นี่จ่ายบัญชี"

เหลยเซี่ยวรับขวดหยกไว้ หลังจากเห็นของข้างในชัดเจนแล้ว ทั้งคนก็แข็งค้างอยู่ที่เดิม

【ยาหยั่งรู้มรรค】

ของสิ่งนี้เขาคุ้นเคยจนไม่รู้จะคุ้นเคยอย่างไรแล้ว ตัวเขาเองก็อาศัยไอ้ของสิ่งนี้แหละที่ฝืนทะลวงคอฃวดของระดับเปิดจุดชีพจรมาได้

โลกภายนอกลือกันจนบ้าไปหมดแล้ว

ยาลูกกลอนนี้สามารถมองข้ามพรสวรรค์ และฝืนยกระดับความหยั่งรู้กฎเกณฑ์และเจตจำนงของนักรบขึ้นมาได้

หากอยู่ในมือตระกูลใหญ่ใดก็ตาม นี่คือทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์ที่ถูกล็อกไว้ในชั้นล่างสุดของตู้เซฟเลยทีเดียว

ทว่าท่านผู้นี้ กลับจะเอามันมาเป็นเงินตราสำหรับการล่ารางวัลทั่วไปงั้นเหรอ?

แถมยังจะแจกจ่ายในวงกว้างอีกเหรอ?

เหลยเซี่ยวหนังหัวชาไปหมด

ทว่าเขาเป็นคนรู้ความ จึงสะกดความตกใจทั้งหมดลงไป แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ"

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งวัน คำสั่งล่ารางวัลนี้ก็ผ่านช่องทางใต้ดินต่างๆ และระเบิดไปทั่วทั้งมิติหลงยวนโดยสมบูรณ์

นักรบจากภายนอกพากันบ้าไปหมดแล้ว

สำหรับพวกเขา ยาหยั่งรู้มรรคก็คือบันไดสวรรค์ที่ใช้ข้ามชนชั้น

ภายใต้รางวัลที่ยิ่งใหญ่ ทุกคนต่างเปลี่ยนร่างเป็นคนเถื่อนที่ไม่กลัวตาย

วันแรก กลุ่มทหารรับจ้างขนาดใหญ่สองกลุ่มตาแดงก่ำ บุกถล่มฝูงอสูรธาตุดินฝูงหนึ่งจนราบคาบ

พวกเขาลากเอาของรางวัลที่ยังมีเลือดหยดติ๋งๆ มาแลกเอายาหยั่งรู้มรรคไปสองเม็ดต่อหน้าฝูงชนที่หน้าป้อมปราการ

ข่าวสารอาศัยการขยายผลอย่างจงใจ กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

วันที่สอง ทีมสำรวจที่จัดตั้งอย่างเป็นระบบบุกเข้าไปในพื้นที่รกร้าง กวาดล้างแบบปูพรม

วันที่สาม มีคนขุดเจอสายแร่โบราณสายหนึ่ง จนเกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงของคนนับร้อย

จนถึงวันที่ห้า ถึงขั้นมีนักบวชของบางเผ่าพันธุ์ท้องถิ่น แอบเข็นรถที่บรรจุผลึกธาตุดินมาจนเต็มคันรถ มาขอแลกเปลี่ยนที่หน้าแนวป้องกันป้อมปราการ

ทรัพยากรธาตุดินมหาศาล เปลี่ยนร่างเป็นสายน้ำที่เชี่ยวกรากมารวมตัวกันที่มือหานเฟิง

หานเฟิงเก็บตัวอยู่ในห้วงสุสานกระบี่ด้วยความเข้มข้นสูงเพื่อสกัดเอาธาตุแท้ออกมา

รอยร้าวของแก่นแท้ชีพจรปฐพีลดลงอย่างที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า กลิ่นอายกฎเกณฑ์ยิ่งมายิ่งหนาหนักขึ้นทุกวัน

ทว่าย่อมต้องมีไอ้พวกขวางโลกที่ไม่รู้จักตาย

ในพื้นที่หลงยวนมีเทพป่าท้องถิ่นระดับสี่จำนวนไม่น้อยที่ครอบครองชีพจรวิญญาณอยู่

พวกมันไม่เพียงแต่จะปฏิเสธการแลกเปลี่ยน แต่ยังลงมือบดขยี้หน่วยสอดแนมมนุษย์ที่เข้าไปเจรจาจนแหลกละเอียดตามใจชอบอีกด้วย

สำหรับพวกที่แข็งข้อแบบนี้ วิธีการจัดการของหานเฟิงเรียบง่ายยิ่งนัก

ในเมื่อไม่ยอมให้ งั้นก็ทิ้งชีวิตไว้พร้อมกันเลยก็แล้วกัน

สิบวันต่อมา

ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของหลงยวน เทือกเขาหินที่แห้งแล้ง

ผืนดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

อสูรยักษ์หินที่สูงนับร้อยเมตรตัวหนึ่งทุบหน้าอกอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงคำรามที่สะเทือนก้อนเมฆออกมา

ระดับสี่ช่วงปลาย — อสูรศิลากลบปฐพี

ผู้ควบคุมกฎแรงโน้มถ่วงที่บกพร่องและกฎเข็มปฐพี เจ้าเหนือหัวที่เด็ดขาดของเนินเขาแถบนี้

ในตอนนี้มันโกรธแค้นถึงขีดสุด

มนุษย์ที่ตัวเล็กจ้อยคนหนึ่ง กลับกล้าเดินอาดๆ เข้ามาในสถานที่บำเพ็ญของมัน และระบุชื่อเรียกขอนิวเคลียสเทพเจ้าของมัน

รนหาที่ตาย

อสูรศิลากลบปฐพีคำรามกึกก้อง

หินบนภูเขาในรัศมีหลายลี้แตกสลายจนหมดสิ้น เปลี่ยนร่างเป็นเข็มหินขนาดเท่าถังน้ำนับพันนับหมื่นเล่ม พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า

เข็มหินทุกเล่มล้วนพกพาพละกำลังที่น่ากลัวพอจะทลายมหาสมุทรปราณของมหาจอมยุทธ์ให้แหลกละเอียดมาด้วย

ทั้งหมดพุ่งเข้าใส่หานเฟิงที่อยู่กลางอากาศ

หานเฟิงลอยตัวอยู่กลางความว่างเปล่า

ชุดเกราะวิญญาณสีทองหม่นสะท้อนรัศมีที่เย็นเยียบ

เขาไม่ได้แม้แต่จะใช้กระบี่บินประจำตัวออกมา เพียงแค่จ้องมองฝนหินทั่วท้องฟ้านี้อย่างเย็นชา

"เสียเวลา"

หานเฟิงยกมือขวาขึ้น นิ้วทั้งห้ากดลงเบื้องล่างอย่างแรง

ไอพลังขาวดำระเบิดออกมาเสียงดังสนั่น

【อาณาเขตกระบี่รุ่งโรจน์ร่วงโรย】!

สนามพลังกฎเกณฑ์ในรัศมีหลายร้อยเมตรเข้าปกคลุมฟ้าดินส่วนนี้ไว้ในพริบตา

เข็มหินที่บ้าคลั่งเพิ่งจะสัมผัสถูกขอบของอาณาเขต พละกำลังก็กลายเป็นศูนย์ในพริบตา

จากนั้นถูกสูบพลังงานออกไปจนหมดสลายตัวอยู่กลางอากาศ กลายเป็นละอองธุลีทั่วท้องฟ้า

ช่วงชิงพลังชีวิต รุ่งโรจน์ร่วงโรยดับสูญ

ไม้ตายก้นหีบที่อสูรศิลาภาคภูมิใจนักหนา กลับไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับมาให้ได้ยิน

ในที่สุดมันก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว

พลังปีศาจภายในร่างของมันกำลังไหลออกไปด้วยวิธีการที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย

เกราะหินบนผิวร่างกายที่แข็งยิ่งกว่าโลหะผสมเริ่มร่วงหล่นลงมาเป็นแถบๆ

รัศมีแสงของนิวเคลียสเทพเจ้าธาตุดินที่ซ่อนอยู่ในทรวงอกลดลงอย่างรวดเร็ว

มันคำรามกึกก้อง ฝืนกระตุ้นกฎแรงโน้มถ่วงเพื่อหวังจะต่อต้านความรู้สึกถูกสูบพลังนี้

ทว่าภายใต้การบดขยี้ที่เด็ดขาดของอาณาจักรกฎเกณฑ์ระดับมรรค ทั้งหมดเป็นเพียงมดปลวกที่คิดจะสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่เท่านั้นเอง

หานเฟิงขี้เกียจจะชักช้า

นิ้วทั้งห้าหดกลับเข้าหากันโดยตรง

"เอามานี่"

อาณาเขตกระบี่รุ่งโรจน์ร่วงโรยหดตัวเข้าหาศูนย์กลางอย่างรวดเร็ว

เปรี๊ยะ!

ร่างกายที่ใหญ่โตนับร้อยเมตรของอสูรศิลาพังทลายลงจากข้างในโดยสมบูรณ์ และถล่มลงมาเสียงดังสนั่น

นิวเคลียสเทพเจ้าธาตุดินเม็ดหนึ่งที่หนาแน่นถึงขีดสุดถูกฉุดออกมาอย่างฝืนใจ ข้ามมิติมาตกอยู่ที่ฝ่ามือหานเฟิง

ที่เดิมหลงเหลือเพียงกองทรายที่เงียบเชียบกองหนึ่งเท่านั้นเอง

เจ้าเหนือหัวระดับสี่ช่วงปลาย ถูกฆ่าตายในพริบตาคาที่

หานเฟิงโยนนิวเคลียสเทพเจ้าในมือเล่นเบาๆ

คุณภาพยอดเยี่ยมมาก เทียบเท่ากับแร่ลำดับวิญญาณธรรมดาหลายแสนตันเลยทีเดียว

เขาหมุนตัวเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่ง หายลับไปที่เส้นขอบฟ้า

ห่างออกไปพันเมตร

สายลับของเผ่าพันธุ์ท้องถิ่นสองสามคนถึงขั้นเข่าอ่อนทรุดลงบนพื้น ถึงขั้นลืมที่จะหลบหนีไปเลยทีเดียว

ข่าวสารกระจายไปทั่ววงนอกของหลงยวนประดุจโรคระบาด

เทพแห่งการสังหารที่เป็นมนุษย์ซึ่งสวมชุดเกราะต่อสู้สีทองหม่นคนหนึ่ง ไม่ยึดครองดินแดน ไม่ต้องการเชลย แย่งชิงเพียงสมบัติล้ำค่าธาตุดินเท่านั้น

กล้าพูดคำว่าไม่แม้แต่ครึ่งคำ ก็จะถูกสูบทั้งคนรวมถึงภูเขาทั้งลูกจนกลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมกัน

"เทพกระบี่ภัยพิบัติ"

สามคำนี้กลายเป็นคำต้องห้ามระดับสูงสุดในแวดวงเผ่าพันธุ์ท้องถิ่นไปแล้ว

ไอ้พวกเทพป่าระดับสี่ที่เดิมทีตั้งใจจะสู้ตายเพื่อรักษาสมบัติไว้ต่างพากันใจเสียไปหมดแล้ว

ขนาดสัตว์ประหลาดอย่างอสูรศิลากลบปฐมียังถูกจัดการได้ในท่าเดียว แล้วพวกมันเป็นตัวอะไรกันล่ะ?

มหกรรมการย้ายบ้านที่ดูจะตลกขบขันจึงเริ่มต้นขึ้น

หลายสิบเผ่าที่มีสมบัติล้ำค่าธาตุดินพากันม้วนเสื่อหนีไปในตอนกลางคืน

สิ่งที่เอาไปได้ก็แบกใส่หลัง สิ่งที่เอาไปไม่ได้ก็ฝังดินไว้ตรงนั้น เปิดฉากการหลบหนีเชิงยุทธศาสตร์ครั้งใหญ่

และยังมีหัวหน้าเผ่าที่ฉลาดบางคน

เพื่อรักษาชีวิตไว้ จึงรีบส่งทูตลากเอางานศิลปะเทพธาตุดินในเผ่า เดินทางข้ามคืนมุ่งหน้าไปยังป้อมปราการบึงชิงจ้างเพื่อถวายเครื่องราชบรรณาการ

ขอเพียงเทพกระบี่ท่านนั้นเมตตายกมือให้สูงขึ้น (ปล่อยผ่าน) และอย่าได้มาปรายตามองพวกเขาก็พอ