บทที่ 27 หลินตั้นต้าวิวัฒนาการขั้นสุดยอด!

เห็นเพียงเงาดำหลายสายวูบผ่านไปมาอย่างรวดเร็วในป่า ค่ายพักแรมของทีมเย่ฟานก็ถูกโอบล้อมไว้อย่างรวดเร็ว

ดวงตาสีเงินหลายคู่จ้องเขม็งมาที่พวกเย่ฟาน เพื่อรอจังหวะที่จะเข้าจู่โจม

ฟางเสี่ยวอวี่เป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาทั้งห้าคน และด้วยความที่เป็นผู้หญิง เมื่อถูกฝูงสัตว์อสูรล้อมกรอบแบบนี้จึงเริ่มเสียอาการ

เธอคว้าแขนของเซี่ยเหยาไว้แน่น และพยายามหลบอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนๆ

หลินตั้นต้ามองไปรอบๆ เมื่อเห็นดวงตาหมาป่าที่จ้องมาอย่างไม่ละสายตา เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

ส่วนเย่ฟานและเฉินต้าลี่กลับดูสงบนิ่งมาก ทั้งคู่ยืนหันหลังชนกันและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

สาเหตุที่เหล่าหมาป่าวายุยังไม่กล้าบุ่มบ่ามโจมตี เป็นเพราะพวกมันเห็นหัวของสัตว์อสูรที่วางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบบนพื้น

กลิ่นคาวเลือดในอากาศคอยเตือนพวกมันอยู่ตลอดเวลาว่า มนุษย์ทั้งห้าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่ควรจะประมาทด้วยเลยสักนิด

ขนาดสัตว์อสูรระดับทองแดงเจ็ดดาวและแปดดาวยังถูกคนพวกนี้ฆ่าตาย หากพวกมันวู่วามเข้าไป ผลลัพธ์คงจะดูไม่จืดแน่ๆ

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองฝ่ายจึงตกอยู่ในสภาวะคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง

มีเพียงเจ้าเอ๋อฮ่าน้อยที่กำลังกลิ้งไปมาบนพื้นและส่งเสียงร้องอ้อนออกมาเบาๆ

เมื่อได้ยินเสียงร้องของเอ๋อฮ่าน้อย หมาป่าวายุที่มีขนาดตัวยาวถึงห้าเมตรตัวหนึ่งก็เดินออกมาจากป่า

ร่างกายของมันมีสีน้ำเงินเข้ม บนหน้าผากมีสัญลักษณ์วายุถึงสามรอย มันคือหมาป่าปีศาจระดับทองแดงสิบดาว และเห็นได้ชัดว่ามันคือราชาของฝูง

ราชาหมาป่ามองไปที่เจ้าเอ๋อฮ่าน้อยที่กำลังแทะเนื้อย่างอยู่ในกรง จากนั้นมันก็ส่งเสียงหอนคำรามกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน

ฝูงหมาป่าที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเริ่มกระวนกระวายใจ พวกมันทยอยเผยตัวออกมาตามเสียงเรียกของราชา

เย่ฟานยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้มีความกังวลเลยสักนิด

"คิดจะสู้กับฉันเหรอ พวกแกยังห่างชั้นนัก ตั้นต้า ปืนใหญ่อิตาลีของฉันอยู่ไหน?"

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ฟาน หลินตั้นต้าก็รีดเร้นพลังวิญญาณออกมาจนหมดเกลี้ยง เพื่อเนรมิตปืนใหญ่ขนาดสี่เมตรขึ้นมา

ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งตรงไปยังฝูงหมาป่า

หากไม่ใช่เพราะตอนนี้หลินตั้นต้ากำลังนอนหมดแรงฟุบอยู่บนกระบอกปืนใหญ่ ภาพเมื่อครู่คงจะดูน่าเกรงขามกว่านี้มาก

เย่ฟานคว้ามือไปในความว่างเปล่า ถั่วแระเมล็ดเล็กกำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

เขาดีดถั่วรัวๆ จนพวกมันไปแปะอยู่ที่หลังของหลินตั้นต้าทั้งหมด

ต้นถั่วแระแต่ละต้นเติบโตขึ้นภายใต้แสงจันทร์ และคอยส่งพลังวิญญาณให้หลินตั้นต้าอย่างไม่ขาดสาย

หลินตั้นต้าที่พลังวิญญาณกลับมาเต็มเปี่ยมหายจากอาการง่วงเหงาทันที ดวงตาเบิกกว้าง เขาประทับปืนใหญ่อิตาลีแล้วระดมยิงใส่ฝูงหมาป่าไม่ยั้ง

เหล่าหมาป่าวายุที่กำลังจะกระโจนเข้าใส่รีบกระโดดหลบพัลวัน ด้วยความเร็วที่เป็นจุดเด่นทำให้พวกมันหลบลูกปืนใหญ่ได้ไม่ยากนัก

หลินตั้นต้าลงมืออย่างดุดันราวกับเสือร้าย ทว่าเขากลับทำได้เพียงสร้างหลุมบนพื้นดินเท่านั้น ไม่สามารถสังหารหมาป่าได้เลยแม้แต่ตัวเดียว

เย่ฟานถึงกับพูดไม่ออก อุตส่าห์ใส่โปรโกงให้แล้ว แต่ฝีมือนายมันไม่ได้เรื่องเลยนะ ช่วยเล็งให้มันแม่นๆ หน่อยสิ

หลินตั้นต้าเองก็รู้สึกเขินอยู่บ้าง ท่าไม้ตายที่ใช้ไปเมื่อครู่มันช่างดูขัดหูขัดตาตัวเองเสียจริง

"อ๊ากกก พี่เย่ ช่วยย่างไข่ข้าวให้ผมหน่อย ผมต้องจัดการฝูงหมาป่านี่ให้ได้!"

"หืม? ไข่ข้าวมันต้องรอเวลาออกฤทธิ์ไม่ใช่เหรอ?"

"ไม่ใช่ครับพี่เย่ พอกินลงไปแล้ว ขอแค่ผมตั้งใจใช้สมอง มันก็จะออกฤทธิ์ทันทีเลยครับ"

พอหลินตั้นต้าพูดจบ เย่ฟานก็เข้าใจทันที

สรุปว่าตอนสอบวัดความรู้ครั้งนั้น นายเพิ่งจะคิดได้ว่าต้องใช้สมองตอนเหลือเวลาห้านาทีสุดท้ายใช่ไหมเนี่ย?

ถึงจะอยากบ่นแค่ไหน แต่เย่ฟานก็ยอมทำตามความต้องการของหลินตั้นต้า

ในขณะที่เย่ฟานกำลังย่างไข่ข้าว หมาป่าวายุห้าตัวก็พุ่งเข้าใส่

สัญลักษณ์วายุบนหน้าผากของพวกมันเปล่งแสงสีน้ำเงินออกมา จากนั้นลมพายุสีน้ำเงินก็เข้าพันรอบกรงเล็บทั้งสี่ เพื่อเพิ่มความเร็วในการวิ่งและความคมกริบให้กับกรงเล็บ

หลินตั้นต้ารีบเนรมิตปืนลูกซองออกมาสองกระบอก แล้วกราดยิงใส่ฝูงหมาป่าที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ภายใต้การสนับสนุนของสกิล 【ยิงต่อเนื่อง】 กระสุนปืนลูกซองที่พุ่งออกมากลายเป็นม่านกระสุนที่ขวางกั้นฝูงหมาป่าไว้อีกฝั่ง

ราชาหมาป่าคำรามออกมาอีกครั้ง หมาป่าวายุอีกสามตัวจากอีกทิศทางหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ทันที

"หลังของเพื่อนเย่ยังมีฉันคอยคุมอยู่นะโว้ย ไอ้พวกลูกหมา ถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามา!"

เฉินต้าลี่เปิดใช้งานพลังพิเศษทันที กล้ามเนื้อขยายใหญ่ขึ้นจนเสื้อผ้าฉีกขาด เขาเข้าไปตะลุมบอนกับหมาป่าวายุทั้งสามตัวในทันที

หมาป่าวายุเป็นเพียงหมาป่าที่วิวัฒนาการด้วยพลังวิญญาณ ดังนั้นพวกมันจึงยังไม่พ้นจุดอ่อนที่ว่าหัวทองแดงกระดูกเหล็กแต่เอวเต้าหู้ (เอวบาง)

เห็นเพียงเฉินต้าลี่ลงมืออย่างโหดเหี้ยม เขาจ้องเล่นงานแต่ที่เอวของหมาป่า ชกเข้าเป้าทุกหมัด

ฟางเสี่ยวอวี่เองก็คอยใส่บัฟเพิ่มความเจ็บปวดระดับสิบให้กับพวกหมาป่าอย่างต่อเนื่อง

หมาป่าที่ถูกหมัดชกเข้าไปรู้สึกเหมือนมีนิ่วก้อนใหญ่ฝังอยู่ในไต มันเจ็บปวดจนแทบขาดใจและลงไปนอนดิ้นกับพื้นทันที

มีหมาป่าบางตัวที่อาศัยความพริ้วไหวพุ่งเข้ามาถึงตัวเย่ฟานและเซี่ยเหยา ทว่าในอาณาเขตของเย่ฟาน หมาป่าวายุระดับทองแดงห้าดาวไม่มีทางรอดชีวิตเกินสามวินาที

เพียงแค่ช่วงเวลาที่เย่ฟานย่างไข่ข้าวเสร็จ ก็มีหมาป่าวายุสองตัวต้องสังเวยชีวิตไปแล้ว

ราชาหมาป่ายิ่งทวีความโกรธแค้น มันแหงนหน้าคำรามกึกก้อง สัญลักษณ์วายุบนหัวสว่างวาบ

ฝูงหมาป่าเหมือนได้รับบัฟคลุ้มคลั่งจากราชา ดวงตาที่เคยเป็นสีเงินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กรงเล็บของพวกมันเปลี่ยนเป็นกรงเล็บพายุคลั่ง แค่เพียงพวกมันเหยียบลงบนพื้นก็สร้างรอยแยกเป็นทางยาว

ในตอนนี้เย่ฟานส่งไข่ข้าวย่างให้หลินตั้นต้ากิน

"ตั้นต้า วิวัฒนาการอีกรอบเถอะ คราวนี้ยิงให้แม่นๆ ล่ะ"

หลินตั้นต้าเคี้ยวไข่ไปพลางตอบไปพลาง "วางใจได้เลยครับ รอบนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน!"

ภายใต้สายตาของทุกคน ร่างกายของหลินตั้นต้าขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเสร็จสิ้นการวิวัฒนาการขั้นสุดยอด กลายเป็นเจ้าอ้วนที่หัวล้านเลี่ยนเตียนและดูฉลาดหลักแหลม

เขาแบกปืนใหญ่อิตาลีไว้บนบ่า แล้วยิงขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนติดต่อกันหลายนัด

หากหมาป่าวายุไม่ใช่หมาป่า พวกมันคงจะหลุดขำเยาะเย้ยเขาออกมาแล้ว

แค่นี้เหรอ? กะจะยิงดอกไม้ไฟโชว์พวกมันหรือไง?

ทว่าหลินตั้นต้ากลับหลับตาลง เขาปักกระบอกปืนใหญ่ลงกับพื้น แล้วไพล่มืออวบๆ ไว้ข้างหลัง

เอ่อ... ออกจะดูอึดอัดไปหน่อย เพราะรอบเอวที่หนาเกินไป ทำให้มือซ้ายกับมือขวาจับกันไม่ถึง...

"หึ ยังจะมาขำอีก ไม่เคยได้ยินคำว่าปล่อยให้ลูกกระสุนบินไปสักพักหรือไง?" (ภาษาหมาป่า)

ฟางเสี่ยวอวี่ในตอนนี้หัวเราะจนตัวงอ "หลินตั้นต้า สภาพนายตอนนี้ก็น่าขำพอแล้วนะ อย่ามาทำเสียงหมาเห่าอีกเลยได้ไหม?"

"เธอไม่เข้าใจหรอก ที่ฉันพูดเมื่อกี้คือภาษาหมาป่า ในโหมดมหาปราชญ์เนี่ย ภาษาหมาป่าของฉันน่ะระดับสิบเชียวนะ"

เย่ฟานดวงตาเป็นประกาย 【ไข่ข้าวอัจฉริยะเหนือหัว】 มันขี้โกงขนาดนี้เลยเหรอ?

ถึงขั้นเชี่ยวชาญภาษาศาสตร์ของสัตว์อสูรเลยเหรอเนี่ย?

และในขณะที่ทุกคนกำลังบ่นเรื่องภาษาหมาป่าของหลินตั้นต้า ลูกกระสุนปืนใหญ่ที่เพิ่งยิงขึ้นฟ้าไปเมื่อครู่ก็หักโค้งและพุ่งตกลงมา

ภายใต้แรงดึงดูดของโลก ลูกกระสุนปืนใหญ่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับอุกกาบาตลูกเล็กที่พุ่งลงสู่พื้นดิน

หมาป่าวายุที่ตอนแรกยังหัวเราะเยาะหลินตั้นต้าเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตราย พวกมันจึงรีบกระโดดหลบพัลวัน

ส่วนหลินตั้นต้าวางมาดราวกับผู้ทรงความรู้พลางพูดว่า "ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะฉันน่ะเดาทางที่พวกแกจะเดาไว้หมดแล้ว!"

ได้ยินเสียงระเบิดดังปังๆ หลายครั้ง พื้นดินถูกถล่มจนกลายเป็นหลุมลึกหลายหลุม และในหลุมเหล่านั้นเต็มไปด้วยซากศพของหมาป่าวายุที่แหลกเหลว

การโจมตีระลอกนี้ทำให้จำนวนหมาป่าวายุปิดฉากไปกว่าครึ่ง

ราชาหมาป่ามองดูลูกน้องที่ทยอยล้มตายไปทีละตัวจนเริ่มทนไม่ไหว มันหอนออกมาหนึ่งครั้งแล้วพุ่งเข้าใส่ด้วยตัวเอง

หลินตั้นต้าประทับปืนใหญ่แล้วระดมยิงเข้าใส่เหมือนกระสุนได้มาฟรีๆ

ทว่ารอบตัวราชาหมาป่ากลับมีกระแสลมสีน้ำเงินคอยปกป้องอยู่ ทำให้ลูกปืนใหญ่ที่ยิงไปเบี่ยงทิศทางไปอย่างประหลาด

ต่อให้หลินตั้นต้าจะอยู่ในโหมดมหาปราชญ์ แต่ความต่างของพละกำลังก็ยากจะใช้สติปัญญามาทดแทนได้ทั้งหมด

(จบบท)