Chapter 276 (อ่านฟรีทุกตอนที่ลงท้ายด้วย 5-6)

(จากผู้แปล:ตอนนี้หวังว่าจะไม่งงเรื่องเจ้าๆข้าๆนะครับ เพราะถ้าบรรยายตามมุมมองของธอร์หรือเทพคนอื่นๆผมจะใช้เจ้าๆข้าๆนี่แหละ)

ภายในยานอวกาศ ชาวร่างผอมบางยืนนิ่งอยู่บนสะพาน โดยมีอุปกรณ์บางอย่างที่เชื่อมต่อสักแห่งสวมอยู่ที่หัว.

อุปกรณ์ที่ใส่อยู่บนหัวเปิดออกและเผยให้เห็ยใบหน้าที่ซอดขาวราวกับไม่มีเลือดฝาด มีหูแหลมและมีดวงตาสีฟ้า รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ก็ไม่เหมือนมนุษย์เสียทีเดียว.

ดาร์กเอลฟ์! เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายที่ใช้เรียลลิตี้สโตนที่กำลังพยายามเติมเต็มความมืดไปทั่วจักรวาล นี่คือมาเลคิน ผู้นำของเผ่าดาร์กเอลฟ์และรอดชีวิตมาได้หลายพันปี.

มาเลคินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างและตื่นขึ้นจากอุปกรณ์จำคีลของยานอวกาศ เขายืนอยู่หน้าหอสังเกตการณ์ในห้องบัญชาการด้วยหน้าที่ว่างเปล่า มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่กว้างใหญ่ด้านนอก สัมผัสลมหายใจที่ปลุกเขาอย่างระมัดระวังและตกอยู่ในความปิติอย่างไร้ขอบเขต!

ดาร์กเอลฟ์ออกจากอุปกรณ์จำศีลทีละคน รวมตัวเรียงแถวพร้อมกับชุดเกราะสีดำสนิท ท่าทางองอาจ เกราะสีดำที่สมส่วนและมีบรรยากาศสง่างาม!

"ความมืดปกคลุมเรา..."

"ราชาศักดิ์สิทธิ์....ในที่สุดท่านก็ตื่น!"

"อีเทอร์ได้พบกับเจ้าของคนใหม่แล้ว และเราจะไปรวมตัวกันที่ต้นไม้โลกอีกครั้ง."

"ความมืดจะปกคลุมโลกนี้อีกครั้ง ไม่มีใครหยุดการเปลี่ยนแปลงของเวลาได้ ข้าจะทำให้จักรวาลทั้งหมดถูกความมืดปกคลุมอีกครั้ง!"

ตามมาด้วยเสียงตะโกนก้อง.

กองทัพดาร์กเอลฟ์ที่หลับใหลมานานได้ถูกปลุกให้ตื่นมาทั้งหมดเมื่อได้สัมผัสกับเรียลลิตี้สโตน.

ยานอวกาศเตรียมพร้อมและมาเลคินรับรู้ถึงความผันผวนของพลังงานที่เป็นเอกลักษ์ของเรียลลิตี้สโตนและเคลื่อนที่ไปยังดาวเคราะห์ที่เรียกว่า โลก อย่างรวดเร็ว!

...

ในเวลาเดียวกัน ที่แอสการ์ด ธอร์เทพสายฟ้า ได้นำเหล่านักรบจากวังเทพปราบกฏบเก้าอาณาจักร และเหล่านักรบก็ได้กลับคืนสู่วาฮาล่า.

แอสการ์ดได้ปกป้องเก้าอาณาจักรมาเป็นเวลานาน และน่าจะทำอย่างนี้ต่อไปได้อีกในอนาคต.

ในงานเลี้ยงฉลองที่แอสการ์ด ธอร์ไม่มีความอยากอาหารด้วยเหตุผลบางอย่างและไม่กินไวน์ที่เป็นของโปรดของเขาอีกด้วย.

เหตุผลก็ง่ายๆ การที่เขามีความต้องการที่จะระงับสงคราม เพียงเพราะเขาคิดถึงหญิงสาวนางหนึ่งที่อยู่บนโลก.

แน่นอนว่าเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก เจน ฟร์อสเตอร์.

หลังจากที่การต่อสู่จบลงและเก้าอาณาจักรหวนคืนสู่ความสงบ สิ่งที่ธอร์อยากทำมากที่สุดในตอนนี้ก็คือการกลับไปยังมิดการ์ด(โลก)และพบกับแฟนสาวของเขา.

และเหนือสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากนี้เขาค่อยคิด.

ตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่สะพานสายรุ้งถูกธอร์ทำลาย แอสการ์ดก็ไม่อาจเชื่อมต่อกับโลกทั้งแปดได้อีกครั้งทำให้กองกำลังอื่นมองดูโลกทั้งแปด.

ก่อนหน้านี้ แอสการ์ดโด่งดังมาก แต่ตอนนี้มันไม่ทำงานแล้ว.

เพราะมีสะพานสายรุ้ง แอสการ์ดจึงไม่คิดที่จะทำอย่างอื่นเพื่อออกนอกอวกาศ ทำให้พวกเขาไม่อาจเคลื่อนไหวได้หากว่าไม่มีสะพานสายรุ้ง

หลังจากศึกนิวยอร์ก ธอร์ไม่ได้เอาคอสมิกคิวบ์มาด้วยทำให้สะพานสายรุ้งไม่อาจซ่อมแซมได้ ดังนั้นโอดินจุงต้องใช้พลังของตัวเองเพื่อส่งธอร์และนักรบแห่งทวยเทพไปยังเก้าโลกเพื่อปรากบฏ ซึ่งทำให้ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้คือการรอความตาย.

"ฮัมดาลล์."

ธอร์เดินเข้ามาหาผู้เฝ้าประตู.

"จะไปหาเธอ?"

ฮัมดาลล์ถามราวกับว่าเขารู้ทุกอย่าง.

ธอร์พูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย.

"ฮัมดาลล์ นางเป็นไงบ้าง?"

อย่างไรก็ตาม ฮัมดาลล์ควรจะตอบด้วยรอยยิ้ม แต่จู่ๆเขาก็แปลกใจเพราะเขามองไม่เห็นเจน.

รู้ไหมว่าดวงตาของฮัมดาลล์สามารถมองเห็นได้ทุกสิ่ง แต่ตอนนี้ความมืดได้ปกคลุมเจนอย่างลึกล้ำ.

แน่นอน ถ้าฮัมดาลล์รู้ว่าตอนนี้เจนอยู่ที่ไหนและอนุภาคอีเทอร์ซึ่งเคยเอนเอียงไปทางความมืด ถูกรวมเข้ากับร่างของเจน ภายใต้อิทธิพลของเจ้าของคนก่อน ก็ไม่น่าแปลกใจเลย.

ไม่ว่าฮัมดาลล์จะมองหาเจนอย่างไง.

"ข้าหานางไม่พบ"ฮัมดาลล์พูดอย่างเคร่งขรึม.

ใบหน้าของธอร์เปลี่ยนไป  เขาเลยไปอ้อนวอนเพื่อให้บิดาของเขาส่งตัวเองไป.

เพราะเจนอาจตกอยู่ในอันตราย เขาไม่อาจรอได้อีกต่อไป.

แม้ว่าโอดินจะไม่พอใจ ไม่ว่าจะทำให้เขาผิดหวังมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังบอกธอร์เกี่ยวกับเส้นทางลับที่ตรงจากแอสการ์ดไปยังมิดการ์ด ท้ายที่สุดร่างกายของเขาก็ไม่อาจใช้พลังเทพได้มากกว่านี้อีกแล้ว.

ดังนั้นธอร์จึงรู้สึกกังวลมากกว่าที่เคย จนกระทั่งเขาผ่านเส้นทางลับที่เต็มไปด้วยอันตรายกลับไปยังโลก.

จากนั้นเขาก็ได้พบกับเจน เจนอยู่ในอาการโคม่า.

สิ่งนี้ทำให้ธอร์กอดนางอย่างตื่นเต้นและการกอดนี้ก็ปลุกเจน.

"ธอร์?" เจนไม่อยากเชื่อสายตา(ว่าภาพตรงหน้า สิเป็นความจริง 555).

ทันใดนั้น ใบหน้าของเจนก็เปลี่ยนไป เจนตบธอร์!

การตบนี้รุนแรง!

ธอร์ก็เอ๋อไปดิ เพราะเขายังไม่เข้าใจว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

เจนทำหน้าเสียใจ.

"ขอโทษ ฉันแค่อยากรู้ว่าเป็นคุณจริงๆ."

"เอ่อ เจน...." ธอร์เงิบ.

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดให้จบ เจนก็ตบหน้าของเขาอีกครั้ง.

"คุณไปอยู่ไหนมาก! รู้ไหมว่าฉันตามหาคุณ คุณสัญญาว่าจะกลับมาหาฉัน แต่..."

หลังจากที่เจนพูดเสร็จ ดวงตาของเธอก็หรี่ลง.

แต่เดิมธอร์อารมณ์เสียมาก ท้ายที่สุดเขาก็มาหาแฟนของเขาได้แต่เขากลับถูกตบ.

อย่างไรก็ตาม การตบครั้งที่สองทำให้เขาได้เข้าใจและธอร์ก็สะเทือนใจกับคำพูดของนาง.

หลังจากที่แยกกันมานาน ความพยายามของธอร์ก็ไม่ได้สูญเปล่าเช่นกัน.

ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อดาร์ซี่และผู้ช่วยของเธอมารวมกัน บรรพยากาศที่อึดอัดก็พังทลายลงในที่สุด.

ดาร์ซี่กับเจนกอดกันและกัน และธอร์ก็โล่งใจ.

ท้ายที่สุดหลังจากที่คู่รักปรับความเข้าใจกัน เจนก็เขินหน้าแดง.

เจนเสียใจเล็กน้อย และธอร์ก็รู้สึกว่าตัวเองทำเรื่องน่าละอายลงไปในฐานะผู้ชาย เขาอายจริงๆ.

ธอร์ใช้เวลาอยู่นานอธิบายให้เจนฟัง.

"สะพานสายรุ้งถูกทำลายและเกิดสงครามขึ้นในเก้าอาณาจักร ข้าต้องหยุดสงคราม."

เจนรู้ดีว่าธอร์ แฟนของเธอได้ช่วยโลกและท้ายที่สุดก็เลือกที่จะอภัยให้เขา.

เธอพูดอย่างสงบ.

"เหตุผลก็เข้าที แต่ฉันเห็นคุณในนิวยอร์กผ่านTV และคุณก็ไม่มาหาฉันแม้ว่าคุณจะกลับมาที่โลก."

"อ่า มีเหตุผลสำหรับเรื่องวันนั้น"ธอร์พูดอย่างอายๆ.

"ยังไงก็เถอะตอนนั้นข้าต้องการที่จะส่งโลกิกลับไปให้เร็วที่สุด..."

"แต่อย่างไรก็ตาม ฮัมดาลล์มองไม่เห็นเจ้า เกิดอะไรขึ้น?"

ธอร์ถามอย่างจริงจัง ขณะที่อีกคนดูเหมือนจะเปลี่ยนเรื่องขณะที่คุยกับเจน.

ขณะที่เจนกำลังพูด ก็ได้ยินเสียงไซเรนอยู่ไม่ไหล ปรากฏว่ากลุ่มตำรวจได้มาถึงลอนดอนแล้ว.

ความจริง อาจเพราะการหายตัวไปของเจน ดาร์ซี่และคนอื่นๆจึงเลือกที่จะโทรหาตำรวจ.

แน่นอน เจนออกมาจากมิตินั้นและได้มาเจอกับธอร์ในที่สุด จากนั้นดาร์ซี่และคนอื่นๆก็พบกับเจนซึ่งเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง.