บทที่ 1 - วันนี้ดวงตกสุดๆ ช่างเป็นฤกษ์ดีในการให้ความรู้เรื่องผีจริงๆ!

บทที่ 1 - วันนี้ดวงตกสุดๆ ช่างเป็นฤกษ์ดีในการให้ความรู้เรื่องผีจริงๆ!

"@หลินมู่เกอ ทำคลิปไปโรงพยาบาลจิตเวชร้างเมืองใต้สักตอนสิ ฉันจะกดไลก์กดแชร์และติดตามคลิปเก่าๆ ของนายทั้งหมดเลย!"

"อย่าให้สตรีมเมอร์ไปตายเลย ข้างในนั้นมีสิ่งลี้ลับจริงๆ นะ"

"สรุปว่าตำนานสยองขวัญของเมืองใต้นี่เรื่องจริงหรือเรื่องหลอก?"

"จริงสิ ไม่อย่างนั้นจะอธิบายคลิปนี้ว่ายังไงล่ะ?"

"@เจ้าแห่งความหลอน ถ่ายคลิปนี้เสร็จก็ช็อกจนต้องนอนโรงพยาบาล เพิ่งจะพอพูดได้ก็ไม่กี่วันนี้เอง"

"ก็เพราะมีสิ่งลี้ลับนี่แหละ โรงพยาบาลจิตเวชถึงได้ถูกทิ้งร้าง"

"ตอนเด็กๆ ฉันฟังเรื่องสยองขวัญของเมืองใต้จนไม่กล้าปิดไฟนอนเลย"

เมืองใต้ เวลาสองทุ่มกว่า

มองดูผู้คนที่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดใต้คอมเมนต์ที่แท็กเขาในคลิปวิดีโอหนึ่ง

หลินมู่เกอเม้มปากเล็กน้อย

กว่ายี่สิบปีก่อนเขาข้ามมิติจากโลกที่มีระบบสิ่งลี้ลับสมบูรณ์แบบ มายังโลกที่สิ่งลี้ลับเพิ่งจะเริ่มฟื้นตัว

ก่อนข้ามมิติเขาเรียนจบสาขาการจัดการทรัพยากรสิ่งลี้ลับ

สอบผ่านภาษาผีระดับหก ทำงานด้านการสรรหาคัดเลือกและฝึกอบรมบุคลากรสิ่งลี้ลับ มีความรู้เกี่ยวกับสิ่งลี้ลับทุกรูปแบบอัดแน่นเต็มหัว

แต่บนโลกใบนี้สิ่งลี้ลับเพิ่งจะฟื้นตัวได้ไม่กี่ปี ผู้คนแทบทั้งหมดไม่เชื่อว่าสิ่งลี้ลับมีอยู่จริง

สำหรับภาพและวิดีโอข้อมูลต่างๆ คนส่วนใหญ่ก็มองว่าเป็นแค่เรื่องเล่าสยองขวัญลึกลับในเมือง

นี่ทำให้คนส่วนใหญ่ตกอยู่ในสภาวะย้อนแย้งที่ทั้งกลัวและไม่ค่อยอยากจะเชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับ

หลินมู่เกอก็ตระหนักดีว่างานให้ความรู้เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาตินี้เป็นภารกิจที่หนักหนาและยาวไกล

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเป็นครีเอเตอร์บนแพลตฟอร์มวิดีโอชื่อดัง พยายามมาครึ่งปีกว่าจนมีผู้ติดตามหลักหมื่นแล้ว

น่าเสียดายที่แฟนคลับหลักหมื่นกลุ่มนี้ดูคลิปของเขาเป็นแค่คอมพิวเตอร์กราฟิกและรายการตลกขบขันเท่านั้น

ปกติเวลาเห็นสิ่งลี้ลับโผล่มาในคลิปไหนบนเว็บไซต์ ทุกคนก็จะแท็กเขาเพื่อหยอกล้อ

อย่างเช่นวิดีโอบันทึกหน้าจอการไลฟ์สดคลิปนี้

"โรงพยาบาลจิตเวชร้างเมืองใต้..."

หลังจากอ่านคอมเมนต์จบ

หลินมู่เกอถึงได้เลื่อนกลับไปด้านบนอย่างเงียบๆ แล้วกดเปิดคลิปวิดีโอนี้

ผู้ถ่ายทำคลิปนี้คือ @เจ้าแห่งความหลอน ซึ่งเป็นครีเอเตอร์ที่มีผู้ติดตามกว่าห้าแสนคน

วิดีโอความยาวเพียงสองนาทีนี้มียอดวิวทะลุหกล้านครั้ง และติดเทรนด์ฮิตบนแพลตฟอร์มมาสามวันแล้ว

ข้อถกเถียงที่ว่าวิดีโอนี้ตัดต่อหรือเปล่า ตำนานสิ่งลี้ลับเมืองใต้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ ก็กำลังถูกพูดถึงอย่างหนักหน่วงในทุกแพลตฟอร์มใหญ่

"ระวังฉากสยอง! ระวังฉากสยอง! ระวังฉากสยอง!"

"คนขวัญอ่อนห้ามดู! คนขวัญอ่อนห้ามดู! คนขวัญอ่อนห้ามดู!"

พอกดเปิดคลิป

ข้อความเตือนฉากสยองหลากสีสันที่ส่งเข้ามาอย่างหนาแน่นก็บดบังจนมิดหน้าจอในพริบตา

"สยองขวัญขนาดนั้นเชียว..."

หลังจากปิดข้อความวิ่งบนหน้าจอ หลินมู่เกอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"สวัสดีทุกคน ตอนนี้เวลาสี่ทุ่มครึ่ง ผมอยู่ที่..."

"ปึ่ก!"

เจ้าแห่งความหลอนยังแนะนำตัวไม่ทันจบ

หลินมู่เกอก็กดปุ่มสเปซบาร์หยุดวิดีโอไว้ดังปึ่กแล้วกดย้อนกลับไปสองสามเฟรม

ตรงด้านหลังเจ้าแห่งความหลอนคนนี้ ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีมีเงาร่างสีขาวซีดสุดสยองพุ่งผ่านความมืดไปอย่างรวดเร็ว

"เยี่ยมมาก"

เขาแคปหน้าจอไว้ ก่อนจะดูต่อไปด้วยความสนใจอย่างยิ่ง

"ทุกคนคงเคยได้ยินตำนานลี้ลับของเมืองใต้กันมาบ้าง ที่ลือกันว่ามีทั้งผีร้ายและซอมบี้ เล่าลือกันมาหลายปี วันนี้ผมจะเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

เจ้าแห่งความหลอนที่ถือกล้องพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มซีดเผือด เอื้อมมือไปดึงประตูโรงพยาบาลจิตเวชร้างตรงหน้าให้เปิดออก

ประตูบานใหญ่เต็มไปด้วยคราบสนิมเขรอะ

ภายใต้แสงไฟสลัวพร้อมกับเสียงเสียดสีแหลมเล็กบาดแก้วหูตอนที่ประตูถูกดึงเปิด

ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็รู้สึกหลอนและน่ากลัวสุดๆ

"พี่น้องทุกคน ตอนนี้ผมเข้ามา..."

"ปัง!"

เขาเพิ่งก้าวเข้ามายังไม่ทันพูดจบ ประตูด้านหลังก็ถูกปิดดังปัง

"ตัวอะไรน่ะ?!"

ภายใต้ลำแสงเล็กๆ จากไฟฉายมีเงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านไป

ฝุ่นละอองในอากาศปลิวว่อน

เหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มหน้าผากเจ้าแห่งความหลอนในพริบตา ลมหายใจของเขาก็เริ่มหอบถี่ขึ้น

"แปะ"

ทว่าในตอนที่เขากำลังถือไฟฉายและกล้องด้วยมือที่สั่นเทาอย่างทำอะไรไม่ถูกนั้น

บนบ่าของเขาก็มีมือสีขาวซีดอมเขียวข้างหนึ่งวางพาดลงมาอย่างเงียบเชียบ

"ตึกตัก! ตึกตัก!"

เจ้าแห่งความหลอนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที

ในวิดีโอที่ไม่ได้ใส่เอฟเฟกต์เสียงใดๆ เพิ่มเติม สามารถได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ ได้อย่างชัดเจน

หลังจากยืนนิ่งไปสองวินาที

เขาก็ค่อยๆ หันหน้ากลับไปอย่างสั่นเทา

ตรงความมืดมิดด้านหลังของเขา ภายใต้แสงสลัวรางๆ จากไฟฉาย

ศพที่เน่าเปื่อยไปทั้งตัวจนเห็นฟันโผล่พ้นริมฝีปาก ราวกับถูกแช่น้ำมานานหลายเดือนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ที่บอกว่าเป็นศพก็เพราะว่าช่วงอกของมันถูกเจาะเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่จนแสงไฟฉายส่องทะลุผ่านไปได้

พอเห็นเจ้าแห่งความหลอนหันกลับมา ศพนั้นก็ทำท่าจะเอียงคอเล็กน้อย

แต่พอออกแรงคอของมันกลับหักพับลงมาอย่างทนรับน้ำหนักไม่ไหว

หัวทั้งหัวกลิ้งขลุกๆ ไปกับพื้นแล้วหยุดลงตรงปลายเท้าของเจ้าแห่งความหลอน

วินาทีต่อมาตรงลำคอของศพตัวนี้กลับมีลักษณะเหมือนน้ำซุปที่กำลังเดือดปุดๆ

หัวเน่าๆ หัวใหม่กำลังค่อยๆ ปูดโปนออกมาทีละนิด

"อ๊าก เชี่ยเอ๊ย!"

เจ้าแห่งความหลอนที่เพิ่งได้สติท่ามกลางความหวาดกลัวขีดสุดแหกปากร้องลั่น ก่อนจะสุ่มเลือกทิศทางแล้ววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

"ตุบ!"

แต่วิ่งออกไปได้แค่สองก้าวเจ้าแห่งความหลอนก็สะดุดล้มลงกับพื้น

กล้องที่สั่นไหวจับภาพกลุ่มท่อนแขนสีขาวขุ่นที่ยื่นออกมาจากพื้นกระดานได้อย่างเลือนราง

พวกมันโบกสะบัดไปมาในอากาศราวกับสาหร่ายที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำทะเล แขนแต่ละข้างปีนป่ายขึ้นมาบนตัวเจ้าแห่งความหลอนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้

ภาพที่มืดสลัวและสั่นไหว เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง และกล้องที่แกว่งไปมา ทำให้ผู้ชมทุกคนฮอร์โมนอะดรีนาลีนพุ่งกระฉูด

"แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!"

ไม่รู้ว่าวิดีโอถูกตัดต่อหรืออย่างไร

ภาพตัดมาอีกทีเจ้าแห่งความหลอนก็หาห้องหลบซ่อนตัวได้แล้ว

"น่า... น่ากลัวเกินไปแล้ว... ตำนานสิ่งลี้ลับเมืองใต้ เป็นเรื่องจริง..."

เขาพิงกำแพงส่ายหน้าไปมาก่อนจะปาดเหงื่อเย็นเยียบพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"พี่น้องทุกคน เมื่อกี้ผม... ผม..."

ยังไม่ทันได้พักหายใจ เจ้าแห่งความหลอนก็สังเกตเห็นกระจกเงาบานใหญ่เท่าตัวคนตรงหน้าเสียก่อน

ในกระจกเขากำลังพิงกำแพงอยู่

แต่พอมองดูดีๆ

ด้านหลังเขากลับมีเด็กหญิงผมยาวสวมชุดขาวก้มหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้ายืนอยู่อีกคน

"..."

เจ้าแห่งความหลอนแทบลืมหายใจ เขาหันขวับกลับไปมองด้วยความแข็งทื่อ

"ฟู่..."

เมื่อพบว่าแผ่นหลังแนบชิดติดกับกำแพงเย็นเฉียบและแข็งกระด้างเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทว่าเมื่อเขาหันกลับไปมองในกระจกอีกครั้ง

เด็กหญิงในกระจกก็ขยับเข้ามาใกล้จนห่างจากหลังของเขาเพียงก้าวเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"กึก กึก กึก!"

เขายันกำแพงแล้วเพิ่งจะขยับเท้าไปได้แค่นิดเดียว

เด็กหญิงก็หายตัวไปจากกระจกราวกับไม่มีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก

"โธ่เอ๊ย..."

เขาขยี้ตาเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าเด็กหญิงหายไปแล้วจริงๆ จากนั้นเจ้าแห่งความหลอนก็เป่าปากโล่งอก

แต่วินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง

เงาสะท้อนของเขาในกระจกกำลังจ้องมองเขาด้วยความหวาดกลัวราวกับกำลังร้องขอความช่วยเหลือ

และที่ด้านหลังของเงาสะท้อนนั้น

เด็กหญิงที่มองไม่เห็นใบหน้าคนนั้นกำลังอ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือดพุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังของเขาในชั่วพริบตา

เขี้ยวแหลมคมเรียงรายส่องประกายเย็นเยียบชวนให้ใจสั่น มันพุ่งเป้ากัดลงที่คอของเขาอย่างแรง

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากในกระจก

เจ้าแห่งความหลอนรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ เขาร้องเสียงหลงด้วยสัญชาตญาณก่อนจะหมุนตัวกลับไปปลดล็อกแล้วดึงประตูเปิดออกอย่างบ้าคลั่ง

วินาทีที่เปิดประตู กล้องก็สั่นไหวไปทั้งตัว

ด้านนอกประตู ศพตัวนั้นกำลังยืนแนบชิดติดประตูรอเขาอยู่อย่างว่าง่าย

บนหัวที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่ยังไม่มีตาและจมูก

แต่กลับมีปาก

มีปากที่ฉีกกว้างไปถึงหลังหูทั้งสองข้างจนเปิดหัวออกได้ทั้งใบ

จากนั้นภาพก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

แล้ววิดีโอก็ตัดจบลงเพียงเท่านี้

"น่าสนใจดีแฮะ..."

เขายกเลิกโหมดเล่นอัตโนมัติแล้วเปิดข้อความวิ่งเพื่อดูอีกรอบ

หลินมู่เกอคว้ากระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาทันที

"วันนี้เดือนมืดลมแรง แถมหว่างคิ้วฉันยังหมองคล้ำ ช่างเป็นฤกษ์ดีในการให้ความรู้เรื่องผีจริงๆ!"

เขาหยิบเลือดสูตรพิเศษขวดหนึ่งออกมาจากตู้เย็น

จากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญ หลินมู่เกอก็มั่นใจว่าในโรงพยาบาลจิตเวชร้างแห่งนี้มีสิ่งลี้ลับอยู่จริงๆ

พอดีเลย พกของดีไปเยี่ยมเยียนแล้วชวนคุยสัพเพเหระสักหน่อยดีกว่า

[จบแล้ว]