chapter 66 (อ่านฟรี)

"อะอะอะ!"(อะอาอ้า อะอา อาาาาา บรื้อๆๆๆ อะอา)

ตา,ปากและหูของแดร็กคิวล่าเปล่งแสงออกมา ผิวของของเขาก็แตกออก เผยให้เห็นแสงสีแดงโชติช่วงอยู่ภายใน ในพริบตาเขารู้ว่าอุณหภูมิเปลวไฟนั้นสูงจนน่ากลัว.

เขาเอื้อมมือออกไปด้วยความไม่เชื่อ และร่างกายของเขาก็กำลังจะแตกและกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดเหมือนในภาพยนตร์ อย่างไรก็ตาม ไวรัสเอ็กตรีมมิสที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขายังไม่ช้าลงและยังคงลุกลามต่อไป.

"เบลด!"

แดร็กคิวล่ารู้แล้ว เขาตะโกนออกมาก็ไม่อาจหยุดความตายของเขาได้.

และเบลดก็มองปืนในมือของเขาด้วยความประหลากใจสลับกับมอบแดร็กคิวล่า.

มีทรงพลังจริงๆ มันเป็นอะไร น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ได้รับพรจากโป๊บงั้นหรอ?

แต่ตามปกติแล้วเบลดได้ทดลองใช้ทุกสิ่งที่แวมไพร์แพ้ ตั้งแต่ของตำนานและคำเล่าลือมากมาย แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโป๊บ แต่เขาก็ยังได้รับน้ำศักดิ์สิทธิ์ของคาร์ดินัลด้วย และมันก็เกือบทำให้เขาพิการจากการถูกโจมตี แวมไพร์นั้นคิดเพียงแค่ว่านี่มันคือน้ำที่มีกลิ่นเหม็นเท่านั้น.

"ตูม ตูม ตูม!"

เมื่อเห็นว่าแดร็กคิวล่ากำลังจะตายและต้องการดึงเขาไปด้วย เบลดก็ยิงอีกสองสามนัด รูม่านตาของแดร็กคิวล่าหดตัว และตามปกติเขาจะหลบกระสุนเหล่านี้ได้ แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ เขาไม่อาจหลบหนีได้ทำให้กระสุนที่จะต้องเจาะหัวใจของเขากลายเป็นถูกเข้าที่หัวของเขาแทน.

"เบลด...ขอบ!"

รูม่านตาของแดร็กคิวล่ากำลังจะแตกออก แต่ร่างกายของเขาก็ละลาย และแม้แต่สิ่งรอบๆตัวของมันก็ละลายจากอุณหภูมิที่สูงมาก ไวรัสเอ็กตรีมมิทนั้นมาจากส่วนผสมของไวรัสแวมไพร์ของเขาไม่ใช่มัน แต่แม้ว่าพวกมันจะไม่ระเบิด แต่ด้วยไวรัสแวมไพร์ที่อยู่ในร่างของแดร็กคิวล่านั้นรุนแรงมัน ดังนั้นเขาจึงรอดจนถึงตอนนี้.

เบลดมองดูแดร็กคิวล่ากลายเป็นของเหลวหนืดเพื่อยืนยันว่ามันจะไม่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง.

สิ่งที่ฆ่าแวมไพร์นั้นรุนแรงมาก เบลดจึงตัดสินใจที่จะเก็บรักษามันอย่างดี เพื่อที่จะเอาไปต่อสู้กับแวมไพร์คิงและตระกูลบลัด คาอิน, บรรพบุรุษตระกูลบลัด ลิลิธ ฯลฯ เขาจะได้ใช้มันในอนาคต.

ตามข้อตกลง เบลได้มอบไวรัสมอนิ่งสตาร์ให้กับซอด ซอดไม่ได้ถามว่ากระสุนไวรัสเอ็กตรีมมิทที่เหลือหายไปไหน อย่างไรก็ตามเบลดจะไม่ใช้มันบ่อย อย่างมากที่สุด เขาจะปล่อยให้วิสเลอร์ศึกษามัน วิสเลอร์เป็นตาเฒ่าที่ชอบการวิจัย?

ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าจะมีสิ่งที่ผิดปกติเกิดขึ้นจรืง แต่ให้ฟ้าถล่มก็ยังมีเอนเชี่ยนวันที่ต่อต้านมัน!

ซอด:...

ซอดกำลังเตรียมศึกษาไวรัสมอนิ่งสตาร์ อยู่ดีๆเขาก็ได้รับการแจ้งเตือนจากแบล็คควีน.

เซรุ่มฮัคล์ของเขาอาจหายไป.

ซอดยังคงให้ความสำคัญกับเซรุ่มฮัลค์เป็นอย่างมาก เมื่อได้ยินคำพูดของแบล็กควีน เขาก็กังวลจริงๆ แล้วเขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น.

เหตุผลก็เพราะ เกราะเหล็กของเขา.

เท่าที่เกี่ยวข้องกับวิทยาสาตร์และเทคโนโลยีปัจจุบัน เกราะเหล็กมีค่ามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันอยู่ในสนามรบ พวกมันเป็นดั่งปืนที่ทรงพลังและมีความสำคัญในเชิงกลยุทธ์ มันสามารถตัดหัวศัตรูที่ไร้เดียงสาได้.

ข้อได้เปรียบใหญ่ที่สุดของเกราะเหล็กไม่ใช่ความเร็ว,พลังต่อสู้หรือการป้องกัน แต่เป็นความสามารถในการผลิตและส่งออก.

นี่คือข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างผลิตภันฑ์ของเซรุ่มซุปเปอร์โซลเยอร์อย่างกัปตันอเมริกาและฮัลค์ อย่างหลังถึงกับไม่มีเหตุผลด้วยซ้ำและไม่อาจผลิตเพิ่มได้อีก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แผนฮัลค์ที่นายพลรอสเป็นเจ้าของ เขาสูญเสียไปมากมายเพื่อที่จะจับฮัลค์และแม้แต่ครึ่งนึงรอสยังได้ใช้จรวดนิวเคลีย์ขนาดเล็กยิงอย่างเมามัน แม้ว่าฮัลค์จะคลานออกมาโดยไม่เป็นอะไร นอกจากค่าใช้จ่ายทางทหารทุกปีเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงความไม่พอใจของสภาคองเกรสและกองทัพเอง แผนกที่เก็บกวาดนั้นต่างยุ่งเหยิง ดังนั้นหลังจากที่เกราะร้อยรบเผยออกมา แผนกของรอสก็ถูกยุบทันที.

แต่เดิมรอสหวังจะพึ่งฮัคล์เพื่อส่งเสริมให้ตัวเองเป็นนายพลของกองทัพอากาศ แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งแล้ว หลังจากที่เกิดการสูญเสียมาอย่างยาวหลายปีทำให้แม้แต่เงินบำนาญของเขาก็ถูกริบยศ พลอากาศโท มาเป็นพันโทโดย ผบ.ทอ.โดยตรง นี่ยังเป็นเพราะครอบครัวของเขาที่อยู่เบื้องหลังของรอสและครอบครัวภรรยาของเขา ไม่อย่างนั้น หากเป็นคนอื่น เขาจะไปที่ศาลทหารและติดคุกเป็นเวลาหลายร้อยปี.

หลังจากได้เป็นพันโท รอสได้ถูกส่งไปที่'ฐานทัพอากาศ' และมีเพียงฐานทัพทางอากาศเพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่มีเฮลิคอปเตอร์ขนส่ง.

ตอนนี้รอสดื่มหนักมากๆทุกวัน เขารู้ว่าชีวิตของเขาจบแล้วและไม่มีโอกาสที่จะพลิกได้อีก.

"วิสกี้แก้วนึง."

มีเสียงดังขึ้นข้างๆรอสและรอสก็ไม่สนใจเขา ตอนนี้เขาไม่ต้องสนใจรูปลักษณ์ของเขาอีกต่อไปแล้ว.

"นายพลรอส ไม่สิ ควรจะเรียกว่าผู้พันรอสตอนนี้ใช่ไหม."

ซอดมองไปที่รอสที่กำลังดูเหงาะและพูดทักทาย.

เขาไม่สนใจว่าแม้ว่าเขาจะถูกทุบหัวด้วยแก้วภายในมือของรอส.

หลังจากที่รอสได้ยินเสียง เขาก็หันหน้าไปมองที่ซอด แม้ว่าเขาจะอยู่ในฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้มึนเมาและการตอบสนองทางประสาทช้าเล็กน้อยแต่เขาก็จำซอด ฮีทได้อยู่.

การเป็นสุดยอดอัจฉริยะของเขานั้นทำให้รอสรู้จักซอดแบบทางอ้อม.

รอสลุกขึ้นและกำลังจะจากไป ซอดก็ส่ายหัวและกำลังชวยพยุงเขา.

"พันเอกรอส คุณอยากเปลี่ยนชะตาไหม?"

ซอดถามพร้อมกับยิ้ม.

"ไปให้พ้น."

รอสสูดจมูกและพูดออกมาตรงๆ.

"ฉันควรจะพูดอย่างอื่น เช่น ฮัลค์?"

ซอดไม่สนใจ แต่เขาก็พูดออกไป.

รอสชะงักเล็กน้อย.

"ฉันมีวิธีที่ทำให้คุณเป็นฮัลค์ และเป็นฮัลค์ที่มีเหตุมีผล คิดว่าไง?"

ซอดตั้งใจจะทำให้เขากลายเป็น เรดฮัคล์ เขาต้องลุยตั้งแต่เนิ่นๆ มันไม่น่าจะมีความแตกต่างระห่างเซรุ่มเรดฮัคล์และเซรุ่มฮัคล์.

รอสไม่มองกลับมาเลย เขาไม่หยุดเดินและออกไปบาร์ไป.

ซอดไม่สนใจเหมือนกัน เขารู้ว่าคนอย่างรอสไม่อาจพอใจกับสภาพความเป็นอยู่ได้ หลังจากที่เขากลับมาในครั้งนี้ เขาอาจจะลองวิธีการทั้งหมด เมื่อเขาหมดหวังเขาจะตามหาซอดเอง.

เพราะมีแบล็คควีนคอยลบร่องรอย และซอดก็มีพลังวิญญาณและแม่เหล็ก ชิลด์ไม่รู้เรื่องที่เขาติดต่อกับรอส ไม่อย่างนั้นเขาจะเข้ามาแทรกแซงและหยุดอย่างแน่นอน.

และหลังจากที่รอสกลับไป วันรุ่งขึ้น ตามที่ซอดคิดไว้ เขาขอความช่วยเหลือจากครอบครัวและครอบครัวที่อยู่เบื้องหลังของภรรยาของเขา รวมถึงคนรู้จักก่อนหน้านี้ด้วย เขาต้องการที่จะต่อสู้ครั้งสุดท้าย.

ผลก็คือไม่ประสบความสำเร็จตามธรรมชาติ ชื่อเสียงของรอสนั้นเหม็นเน่าและเป็นคนที่ถูกไล่ออกหลังจากข้อตกลงระหว่างสภาคองเกรสกับกองทัพ เขาจะมีโอกาสพลิกกลับได้อย่างไร.

หลังจากพยายามมาหลายวันแล้วก็ไม่มีผล รอสเห็นความจริงแล้ว เขาก็ยังมีความสุขและเป็นคนตรงๆ เขาเป็นทหารและเข้าก็ไปหาซอด.

ปกติแล้ว เขาจะไม่รอหากว่าเขาไปหาซอดอีกครั้ง จะทำยังไงดีหากว่าโดนซอดบ่ายเบี่ยงจนเขาหมดความอดทน?

แม้ว่ามันจะไม่เหมือนกับการมาเห็นตัวเองในวันนั้นและเมื่อวาน รอสก็ไม่อยากเป็นพันเอกแบบนี้ไปตลอดชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่ารอสจะไม่ชอบซอด แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นในความสามารถของซอด เขาก็สามารถเปลี่ยนเป็นฮัลค์ได้.