บทที่ 1 - ข้าคือตี้จวิ้นจ้าวสวรรค์ เหอตูลั่วซูที่ถูกหลอมอย่างสมบูรณ์ และแผนที่ดาวโกลาหล!

บทที่ 1 - ข้าคือตี้จวิ้นจ้าวสวรรค์ เหอตูลั่วซูที่ถูกหลอมอย่างสมบูรณ์ และแผนที่ดาวโกลาหล!

โลกหงฮวงกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

นับตั้งแต่ผานกู่เบิกฟ้าแยกดิน ก็ได้ผ่านมหาภัยพิบัติมาแล้วหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นยุคสัตว์ร้ายหรือยุคมังกรฮั่น!

บัดนี้วิถีสวรรค์ทั้งหกนักบุญได้กลับคืนสู่ตำแหน่ง สวรรค์ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อปกครองฟ้าดินหงฮวง

สวรรค์ ตำหนักจักรพรรดิฝูซาง

ต้นฝูซางสูงตระหง่านเสียดฟ้ากำลังเบ่งบาน กิ่งก้านสาขาพันเกี่ยวทับซ้อนกันจนกลายเป็นรังอีกาที่ใหญ่โตไร้ขอบเขต

และเหนือรังอีกานี้ มีตำหนักจักรพรรดิตั้งตระหง่านอยู่

นี่คือที่ประทับของมหาเทพองค์ปัจจุบัน

ขณะนี้ภายในตำหนักมีร่างหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิ สวมชุดคลุมจักรพรรดิสีทอง เบื้องหน้ามีของวิเศษลอยอยู่ มันสลักลวดลายลี้ลับนับไม่ถ้วนและมีรูปร่างคล้ายเข็มทิศ

ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกเบาๆ ดังมาจากแดนไกล

"ท่านพี่!"

ร่างสูงใหญ่กำยำก้าวเดินเข้ามา

เขาสวมชุดคลุมจักรพรรดิเช่นกัน ยามที่ดวงตากะพริบ ดูราวกับมีอีกาทองคำสามขากำลังสยายปีกบิน!

เขาคือเทพสงครามแห่งสวรรค์องค์ปัจจุบัน ตงหวงไท่อี

"น้อยนักที่จะเห็นเจ้ามาหาข้า เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ"

ร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนักจักรพรรดิลืมตาขึ้น มองตรงไปยังตงหวงไท่อี

ผู้ที่ตงหวงไท่อีเรียกว่าท่านพี่ ย่อมเป็นมหาเทพองค์ปัจจุบัน ตี้จวิ้น

"ทางเขาปู้โจวมีความเคลื่อนไหว เผ่าอูคคงจะทนไม่ไหวแล้ว!"

"เทพอสูรใต้บังคับบัญชาของข้า ตรวจพบความเคลื่อนไหวของมหาอูคอย่างคัวฟู่ ชือโหยว และสิงเทียน!"

"เร็วๆ นี้คงจะเกิดการปะทะกับพวกเราเป็นแน่!"

"ข้าอยากชิงลงมือก่อน บุกโจมตีเผ่าอูคสักสองสามเผ่า เพื่อเชือดไก่ให้ลิงดู!"

"แล้วก็ยังมีตงหวางกงแห่งเกาะเซียนเผิงไหล ตำหนักจื่อเซียวแต่งตั้งให้เป็นประมุขเซียนชาย ปรมาจารย์เต๋าลำเอียงแท้ๆ ที่ไปแต่งตั้งมัน ข้าเห็นหน้ามันแล้วขัดหูขัดตามาตลอด!"

"ตอนนี้มันอยู่ที่เผิงไหลก็ยังไม่สงบเสงี่ยม คอยก่อกวนหน่วยต่างๆ ของสวรรค์เราอยู่บ่อยครั้ง ไม่เคารพท่านพี่ที่เป็นถึงมหาเทพ ช่างโอหังนัก!"

"ปีนั้นหากท่านพี่ไม่ห้ามไว้ ข้าคงจับมันโยนลงระฆังโกลาหล หลอมมันสักหลายร้อยหยวนฮุ่ย ให้กลายเป็นยาเม็ดวิเศษสักเตา ดูสิว่ามันจะยังอวดดีได้อีกหรือไม่!"

สีหน้าของตงหวงไท่อีเต็มไปด้วยจิตสังหาร แววตาเป็นประกายสะท้อนถึงเจตจำนงการต่อสู้อันล้นหลาม!

เขาคือเทพสงครามแห่งสวรรค์ ผู้ได้รับสมญานามว่าตงหวง

ตอนนี้เผ่าอูคกำลังเตรียมพร้อมจะเคลื่อนไหว ตงหวงไท่อีย่อมไม่ยอมนั่งรอความตาย

เพียงแต่ว่าทั้งเผ่าอูคและเผ่าอสูรต่างก็เป็นขั้วอำนาจใหญ่ในโลกหงฮวงยุคปัจจุบัน

เผ่าหนึ่งปกครองฟ้า อีกเผ่าปกครองดิน

หากทั้งสองเผ่าทำสงครามกัน ย่อมต้องลุกลามไปทั่วทั้งโลกหงฮวง สิ่งมีชีวิตทั้งหลายจะต้องพบกับความพินาศ

"ไท่อี อย่าเอาแต่คิดเรื่องเข่นฆ่าสิ!"

ตี้จวิ้นส่ายหน้าช้าๆ กล่าวเสียงเรียบ "พวกเราล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตในโลกหงฮวง หากไม่จำเป็นก็อย่าได้สร้างรอยเลือดโดยพลการ!"

"มันจะแปดเปื้อนเวรกรรม ส่งผลเสียต่อวิถีการบำเพ็ญของเจ้าและข้า"

"เจ้ากลับไปควบคุมหน่วยต่างๆ ของสวรรค์ให้ดี ห้ามลงมือโดยพลการ"

"จากนั้นให้ส่งเซียนอสูรไปที่เขาปู้โจว เพื่อขอพบปรมาจารย์อูค รอข้าออกจากวิเวกแล้ว ข้าจะไปพบปรมาจารย์อูคเพื่อพูดคุยกันให้รู้เรื่อง"

สิ้นเสียงคำพูด!

ตี้จวิ้นเงยหน้ามองของวิเศษที่คล้ายเข็มทิศเบื้องหน้า สีหน้าสงบนิ่งไร้ซึ่งความยินดีหรือโศกเศร้า

"ท่านพี่ ท่านใกล้จะสำเร็จแล้วหรือ"

ตงหวงไท่อีได้สติ มองภาพนั้นด้วยความประหลาดใจและยินดี

"ใช่แล้ว"

ตี้จวิ้นพยักหน้า ยกมือขึ้นชี้ เข็มทิศเบื้องหน้าก็ส่งเสียงร้องคำรามออกมาทันที

ชั่วพริบตานั้น ทิศทางของสรวงสวรรค์ทั้งปวงก็เรียงรายเข้าที่ โชคชะตาไม่มีที่สิ้นสุด แฝงไว้ด้วยพลังฟ้าดิน และการสรรค์สร้างอันไร้ขีดจำกัด!

ในความมืดมิด ราวกับมีภูเขาแม่น้ำหงฮวงนับไม่ถ้วน ตลอดจนสัตว์ปีกและสัตว์ประหลาด ปรากฏขึ้นมาให้เห็น!

เข็มทิศนี้คือของวิเศษอันโด่งดังในโลกหงฮวง นามว่าเหอตูลั่วซู

ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นของวิเศษที่กำเนิดมาพร้อมกับตี้จวิ้น

เขาเก็บตัวอยู่ในตำหนักจักรพรรดิมานานนับปี ก็เพื่อหลอมรวมเหอตูลั่วซู

"ยินดีด้วยท่านพี่!"

"เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน ขอท่านพี่โปรดวางใจ ข้าจะส่งเทพอสูรไปคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเผ่าอูคเอง!"

"ส่วนเรื่องเขาปู้โจว ปล่อยให้ไป๋เจ๋อไปจัดการเถอะ หากปรมาจารย์อูคพวกนั้นรู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าก็จะยอมไว้หน้าพวกมันสักหน่อย!"

ตงหวงไท่อีประสานมือทำความเคารพ จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยออกจากตำหนักจักรพรรดิไป

เขามองออกว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ จึงไม่อยากทำให้ตี้จวิ้นเสียสมาธิ

ส่วนเรื่องความขัดแย้งระหว่างสวรรค์กับเผ่าอูคนั้น สิบสองปรมาจารย์อูคอาจจะมีชื่อเสียงน่าเกรงขาม แต่สวรรค์ก็ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะให้ใครมาบีบเล่นได้ง่ายๆ!

"มหาภัยพิบัติอูคอสูร..."

"ดูเหมือนว่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วสินะ!"

"ต้องมาถึงขั้นนี้จริงๆ หรือ"

ตี้จวิ้นนั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนักจักรพรรดิ หวนนึกถึงคำพูดของตงหวงไท่อีเมื่อครู่ ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า แววตาแฝงไปด้วยความทรงจำ

"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วหรือ..."

แท้จริงแล้ว ตี้จวิ้นผู้นี้ไม่ใช่ตี้จวิ้นคนเดิม!

เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว ตั้งแต่มหาภัยพิบัติมังกรฮั่นเพิ่งจะปะทุขึ้น เขาก็ได้ทะลุมิติมา และกลายเป็นตี้จวิ้น

ด้วยข้อได้เปรียบที่รู้ล่วงหน้า ตี้จวิ้นจึงตั้งใจบำเพ็ญเพียรและตามหาโชคชะตาตั้งแต่แรกเริ่ม

ตอนที่ตำหนักจื่อเซียวเปิดบรรยาย เขาก็อาศัยพลังระดับต้าหลัวจินเซียน กดข่มเหล่าผู้มาเยือนจากโลกโลกีย์จนหมดสิ้น กลายเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาผู้มาเยือนสามพันคน

แต่น่าเสียดาย แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังแย่งชิงเบาะรองนั่งหกที่แรก เพื่อรับวาสนาแห่งการเป็นนักบุญมาไม่ได้

ดังนั้น ตี้จวิ้นจึงปล่อยให้เป็นไปตามน้ำ ร่วมมือกับตงหวงไท่อีก่อตั้งสวรรค์ รวบรวมเผ่าอสูรทั้งหมดเข้าด้วยกัน สร้างความน่าเกรงขามไปทั่วโลกหงฮวง

ไม่ว่าจะเป็นระดับพลังหรือสถานะ ล้วนเป็นรองเพียงวิถีสวรรค์ทั้งหกนักบุญเท่านั้น

หลังจากก่อตั้งสวรรค์ ตี้จวิ้นก็เริ่มเก็บตัววิเวก เพื่อทำความเข้าใจเหอตูลั่วซู หวังว่าจะได้รับโชคชะตาจากในนั้น ก้าวหน้าไปอีกขั้นและบรรลุวิถีแห่งนักบุญ

ในขณะเดียวกัน ก็เพื่อหลีกเลี่ยงมหาภัยพิบัติอูคอสูรด้วย!

ทว่าดูเหมือนมันจะสูญเปล่า

"มหาภัยพิบัติอูคอสูรครั้งนี้เกรงว่าจะหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว!"

ตี้จวิ้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แววตาเป็นประกาย แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

เขาไม่ใช่คนโลเลตัดสินใจอะไรไม่เด็ดขาด

ในเมื่อมหาภัยพิบัติอูคอสูรหลีกเลี่ยงไม่ได้ งั้นก็สู้สิ!

อย่างมากก็แค่สู้กันให้ฟ้าถล่มดินทลายไปเลย!

"แต่ว่าก่อนหน้านั้น ยังไงก็ต้องไปพบสิบสองปรมาจารย์อูคเสียก่อน หากเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงให้ถึงที่สุด!"

ตี้จวิ้นเปลี่ยนความคิด หลุบตามองเหอตูลั่วซูเบื้องหน้า

วินาทีนี้

ครืน!

ฟ้าดินสั่นสะเทือน!

สัจธรรมอันลึกล้ำนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น!

เหอตูลั่วซูที่ดูราวกับเข็มทิศสะท้อนภาพทะเลดาวอันไร้ที่สิ้นสุด เผยให้เห็นกลิ่นอายอันลึกลับที่ยากจะบรรยาย!

"สำเร็จแล้วหรือ"

ตี้จวิ้นสัมผัสได้ ภายในใจสั่นไหวเล็กน้อย

เพียงเห็นข้อห้ามนับไม่ถ้วนที่ซ่อนอยู่ในเหอตูลั่วซูแตกสลายไปในพริบตา ไร้ซึ่งความลับใดๆ อีกต่อไป

ความลึกล้ำทั้งปวงล้วนเปิดเผยต่อสายตาของเขา

ของวิเศษระดับสุดยอดแต่กำเนิดที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นลูกบาศก์แห่งจักรวาลชิ้นนี้ ในที่สุดก็ถูกตี้จวิ้นใช้เวลาหลอมรวมมานานนับปี จนทำลายข้อห้ามทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์

"ดี ไม่เสียแรงที่ข้านั่งจับเจ่าอยู่ใต้ต้นฝูซางมานานนับปี!"

ตี้จวิ้นถอนหายใจยาว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มราวกับยกภูเขาออกจากอก

ของวิเศษแต่กำเนิดทั่วไป แค่คิดจะหลอมรวมก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้ว

นับประสาอะไรกับของวิเศษระดับสุดยอดแต่กำเนิดอย่างเหอตูลั่วซู

หากมองดูประวัติศาสตร์ของโลกหงฮวงทั้งหมด ไม่มีผู้มีอิทธิฤทธิ์คนใดสามารถหลอมรวมของวิเศษที่เกิดมาพร้อมกับตนเอง จนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้อย่างสมบูรณ์เลย

แม้แต่ปรมาจารย์เต๋าหงจวินก็เช่นกัน

จนถึงทุกวันนี้ เขาก็ยังไม่สามารถหลอมรวมแผ่นหยกแห่งการสรรค์สร้าง ซึ่งเป็นสมบัติระดับโกลาหลที่ไม่สมบูรณ์ของเขาได้

ก็เพราะเขาเป็นผู้ทะลุมิติ มีตัวแปรอยู่ในตัว ถึงได้ประสบความสำเร็จอย่างสมบูรณ์เช่นนี้

มิฉะนั้น ต่อให้นั่งจับเจ่าไปอีกหลายร้อยหยวนฮุ่ย ก็เกรงว่าจะไม่สามารถหลอมรวมเหอตูลั่วซูได้

"เอ๊ะ"

ตี้จวิ้นกำลังจะตรวจสอบเหอตูลั่วซู ทันใดนั้นแววตาก็เป็นประกาย

เห็นได้ชัดว่าในเหอตูลั่วซู มีแผนที่ดาวสองแผ่นปรากฏขึ้น!

แผ่นหนึ่งสะท้อนภาพภูมิประเทศของภูเขาและแม่น้ำในโลกหงฮวง สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน ทำให้ตี้จวิ้นมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ส่วนแผนที่ดาวอีกแผ่นกลับขุ่นมัวจนมองไม่เห็นเลยว่าข้างในคือสิ่งใด

"แผนที่แผ่นนี้ดูราวกับเป็นภาพย่อส่วนของโลกหงฮวง แต่เจ้านี่คือสิ่งใดกัน"

ตี้จวิ้นขมวดคิ้ว ขยับความคิดเล็กน้อย โคจรพลังอานุภาพสายหนึ่ง เพื่อรวบรวมแผนที่ดาวทั้งสองแผ่นเข้าด้วยกัน

ครืน!

ชั่วพริบตานั้น แผนที่ดาวทั้งสองแผ่นก็หลอมรวมกัน!

กระดานหมากรุกที่กว้างใหญ่ไพศาลหลายร้อยล้านลี้ มีเส้นตารางตัดกันไปมา ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของตี้จวิ้น!

ในขณะเดียวกัน

ก็มีข้อความหนึ่งผุดขึ้นในใจของตี้จวิ้นเช่นกัน!

แผนที่ดาวโกลาหล สามารถเชื่อมต่อกับโลกแห่งตำนานของสรรพสิ่งในจักรวาลได้

"เชื่อมต่อกับโลกแห่งตำนานของสรรพสิ่งในจักรวาลหรือ"

ตี้จวิ้นครุ่นคิด จ้องมองแผนที่ดาวโกลาหล

ตัวหมากรุกแต่ละตัวที่สะท้อนจุดแสงนับไม่ถ้วน กระโดดออกมาจากกระดานหมากรุกในทันที สะท้อนให้เห็นทิวทัศน์ของโลก!

"ซุส ข้าขอสาปแช่งเจ้า!!"

"ข้าอนูบิสในนามของเทพเจ้าผู้ปกครองเหล่าคนตายทั้งปวง ขอประทานพรให้เจ้ามีชีวิตเป็นอมตะ!"

"อีมีร์ ข้าในนามของโอดิน ยินดีมอบทองคำทั้งหมดในดินแดนแห่งทวยเทพให้แก่เจ้า หรือแม้แต่มือขวาของข้า โปรดมอบสติปัญญาให้แก่ข้าด้วยเถิด!"

"ข้าต้องการความเป็นอมตะไม่แตกดับ..."

[จบแล้ว]